LOGINหญิงสาวจากอนาคตฟื้นในร่างหญิงวิปลาสแห่งหมู่บ้าน ถูกโชคชะตาบีบให้แต่งกับชายลึกลับที่ตนช่วยไว้ เพื่อเปิดทางสู่เส้นทางหมอหญิงและความจริงของชาติกำเนิดที่ถูกปิดบังเอาไว้
View More“ท่านพ่อ ข้าจะล่อมันเอาไว้เอง” และเขาก็รู้ดีว่า โอกาสนั้น…มีเพียงครั้งเดียวโจวจื่อเฉียงวิ่งอ้อมไปที่ด้านข้างของมัน ก่อนจะกระโดดพุ่งสูงแล้วใช้ดาบในมือฟันใส่หน้าหมีดำเต็มแรงโฮกกดาบของเขาเฉียดโดนใบหน้าของมัน แต่ทำให้มันบาดเจ็บเพียงเล็กน้อยเท่านั้น เสียงคำรามด้วยความเจ็บปวดของหมีดำดังสนั่น ก่อนจะตะคร
ตอนที่ 32เฟิ่งอวี่เซียนเดินเข้ามาดูคนเจ็บที่โจวจื่อเฉียงและหม่าต้าหลางกำลังช่วยกันทำแผลอย่างลวก ๆ อยู่ โจวจื่อเฉียงหยิบขวดสุราเล็ก ๆ ออกมาราดไปที่แผลของอีกฝ่าย ทำเอาหม่าเอ้อหลางร้องลั่นไปด้วยความเจ็บปวดสุราขวดนี้เป็นของที่บิดาให้เขานำมาด้วย เอาไว้ดื่มแก้หนาวในป่า ไม่คิดว่าในสถานการณ์เช่นนี้มันจะมี
“เพราะเหตุใด หมาป่าพวกนี้จึงมาที่นี่ได้” ใครบางคนในกลุ่มพูดขึ้น เพราะตลอดสองวันที่พวกเขาเข้ามาด้านในป่าลึก พวกเขาไม่ได้ไปก่อกวนพวกหมาป่าเลยแม้แต่น้อย“พวกมันคงได้กลิ่นเลือด จึงมาที่นี่” โจวจื่อเฉียงกล่าวขึ้นเฟิ่งอวี่เซียนพยักหน้าอย่างเห็นด้วย หมาป่าพวกนี้ไวต่อกลิ่นเลือด พวกมันคงได้กลิ่นเลือดจากหมู
ตอนที่ 31เฟิ่งอวี่เซียนติดตามโจวต้าหลางและคนอื่น ๆ ขึ้นมาตามภูเขาสูงชัน การเดินทางในครั้งนี้จำเป็นต้องเดินเท้าเกือบสองชั่วยามกว่าจะมาถึงที่พักเล็ก ๆ ที่เหล่าชาวบ้านเหล่านี้ช่วยกันสร้างเอาไว้ด้านข้างลำธารโดยปกติแล้ว ชาวบ้านทั่วไปในหมู่บ้านมักจะออกมาวางกับดักสัตว์ที่บริเวณภูเขาไม่ไกลจากหมู่บ้านมากนั
เสียงรับคำดังหนักแน่น“ขอรับท่านแม่ทัพ!”กว่าเฟิ่งอวี่เซียนจะจัดการกับไม้ซ่อมแซมค้างผักที่หลังบ้านเสร็จ ก็ล่วงเลยเข้ายามอู่(11.00น.-12.59น.) จนแสงแดดสาดลงมาจนรู้สึกได้ถึงความร้อนที่แผ่นหลังเหงื่อซึมตามไรผม เขาเช็ดมันออกลวก ๆ ก่อนจะมองผลงานของตน ค้างผักที่ผูกเชือกใหม่อย่างแน่นหนา ไม้ที่คัดสรรมาอย่าง
ตอนที่ 29เฟิ่งอวี่เซียนไม่ได้รู้เลยว่า อาหารเช้าที่เขาทำขึ้นมานั้นจะทำให้โจวจวงจื่อหวาดกลัวได้ถึงเพียงนี้ เพราะเขาใช้ชีวิตในค่ายทหารเป็นส่วนใหญ่ อาหารที่ค่ายทหารนั้นขอเพียงกินแล้วสามารถอยู่ท้องได้ ก็นับว่าเป็นอาหารแล้วเฟิ่งอวี่เซียนเดินมาทางภูเขาด้านหลังเพื่อดูไม้ ที่จะนำไปซ่อมแซมค้างผักสวนหลังบ้า
ตอนที่ 28นางคิดว่าเรื่องนี้นางควรจะพูดกับอีกฝ่ายตรง ๆ ให้เข้าใจกันตอนนี้เสียยังดีกว่า“ตลอดเวลาที่ผ่านมาข้าไม่อาจดูแลเรื่องเหล่านี้ได้ ทุกอย่างล้วนเป็นท่านลุงโจวและครอบครัวที่ดูแลให้มาโดยตลอด และข้าเองก็ไม่ชอบทำงานบัญชีเช่นนี้ด้วยเช่นกัน"นี่คือสิ่งที่นางจะบอกเขาเฟิ่งอวี่เซียนพยักหน้ารับด้วยใบหน้า
“ขอบคุณเจ้ามาก แต่วันนี้ข้ากำลังจะทำอาหารเย็นอยู่พอดี” ซูอวี้หนิงพูดพร้อมรับเข่งอย่างเกรงใจโจวจวงจื่อมองอีกฝ่ายที่ไม่ได้ว่าอะไร ก็รู้สึกโล่งอกเบาๆ แต่ถึงอย่างนั้นนางก็ยังไม่กล้าสู้หน้าสหายในตอนนี้ จึงรีบกล่าวออกมาอย่างไม่ทันคิด “เจ้าอย่าคิดมากเลย พึ่งจะพ้นงานแต่งงานเจ้าไปเพียงวันเดียวอย่าพึ่งเหนื่อ












reviews