تسجيل الدخولمشاركة
บทที่ 25
تاريخ النشر:
2026-05-25 22:56:10
أحدث فصل
เด็กเลี้ยงภากร บทที่ 120
เมื่อคืนนี้กว่าพายุสวาทสองระลอกใหญ่จะสงบลงก็เกือบเกลือกเข้าสู่รุ่งสาง ร่างกายของเธอระบมและอ่อนเพลีย ทว่าหัวใจกลับฟูฟ่องและเต็มตื้นไปด้วยความรักอันมหาศาลที่เขามอบให้ไม่เคยเปลี่ยน"ตื่นนานแล้วเหรอครับคนดี" น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่าตามธรรมชาติยามตื่นนอนดังขึ้น พร้อมกับอ้อมแขนแกร่งที่กระชับรัดเอวคอดกิ่วของเธอให้บดเบียดเข้าหาแผงอกอุ่นร้อนยิ่งขึ้น"เพิ่งตื่นค่ะพี่กร... วันนี้เราต้องรีบเดินทางกลับบ้านกันแล้วนะคะ หนูคิดถึงสามแสบจะแย่แล้ว" รดาเงยหน้าขึ้นสบสายตาคู่คมที่บัดนี้ทอประกายอบอุ่นละมุนภากรหัวเราะในลำคอเบา ๆ พลางก้มลงกดจุมพิตที่หน้าผากมนเนิ่นนาน "ครับ... แด๊ดดี้ก็คิดถึงหัวหน้าทีมพะแพง กับเจ้าสองแฝดพุกพาสเหมือนกัน ป่านนี้คงวิ่งวุ่นป่วนคุณย่าคุณยายจนคฤหาสน์แทบแตกแล้วมั้ง"สองสามีภรรยาพากันลุกขึ้นชำระล้างร่างกายและเก็บสัมภาระเพื่อเดินทางกลับสู่บ้านริมน้ำวรโชติเมธี รอยยิ้มและเสียงหัวเราะแห่งความสุขเคล้าคลอไปตลอดเส้นทาง ข้ามผ่านเวลาฮันนีมูนรอบสองอันแสนสั้น ทว่าเติมเต็มพลังใจให้พวกเขาพร้อมกลับไปทำหน้าที่พ่อและแม่ที่ดีที่สุดอีกครั้งสองชั่วโมงต่อมา...รถสปอร์ตคันหรูของภากรแล่นเข้ามาจอดสนิทท
เด็กเลี้ยงภากร บทที่ 119
แสงอาทิตย์อัสดงสีส้มทองค่อย ๆ ลับขอบฟ้า ทิ้งไว้เพียงแสงทไวไลท์สีม่วงครามโพล้เพล้เหนือผืนน้ำทะเลอ่าวไทยอันเงียบสงบ รถสปอร์ตคันหรูของภากรเลี้ยวเข้ามาจอดสนิทอยู่หน้าพูลวิลล่าระดับลักชัวรีบนเกาะส่วนตัวแห่งหนึ่ง ซึ่งชายหนุ่มสั่งปิดทั้งรีสอร์ตเพื่อความเป็นส่วนตัวในการฮันนีมูนรอบสองของเขากับภรรยา"ถึงแล้วครับคนดี"ภากรดับเครื่องยนต์ ก่อนจะหันมาส่งยิ้มละมุนให้รดาที่นอนหลับตาพริ้มอยู่เบาะข้าง ๆ ชายหนุ่มโน้มตัวลงไปประทับจุมพิตแผ่วเบาที่ข้างแก้มเนียนเพื่อปลุกเธอ"อื้อ... ถึงแล้วเหรอคะพี่กร" รดาปรือตาขึ้นอย่างงัวเงีย ใบหน้าหวานซับสีระเรื่อชวนมอง ชายหนุ่มไม่ตอบทว่าเดินลงจากรถมาเปิดประตูให้ พร้อมกับช้อนอุ้มร่างบางขึ้นมาแนบตักในท่าเจ้าสาวทันทีโดยไม่ฟังเสียงประท้วง"พี่กร! ปล่อยหนูลงเถอะค่ะ หนูเดินเองได้" รดายกมือขึ้นคล้องคอหนาพัลวัน ใบหน้าหวานร้อนผ่าวเมื่อพนักงานต้อนรับแอบอมยิ้มและค้อมตัวทำความสะอาดหลีกทางให้ท่านรองประธานผู้คลั่งรัก"ไม่ปล่อยครับ พี่บอกแล้วไงว่าทริปนี้พี่จะดูแลหนูทุกกระเบียดนิ้ว ไม่ให้เท้าหนูแตะพื้นเลยยังได้" ภากรพึมพำเสียงทุ้ม แววตาคู่คมกริบวิบวับพราวระยับยามก้าวสับเท้าฉับ ๆ พาร่าง
เด็กเลี้ยงภากร บทที่ 118
"แด๊ดดี้! หม่าม้า! พะแพงแต่งตัวเสร็จแล้วค่ะ!"เด็กหญิงตัวน้อยวัยห้าขวบในชุดเดรสฟูฟ่องสีชมพูวิ่งตุบตับลงบันไดมาอย่างร่าเริง ผมยาวถักเปียสองข้างเด้งดึ๋งตามจังหวะก้าวอย่างน่าเอ็นดู 'น้องพะแพง' ลูกสาวคนโตของบ้าน ผู้ถอดแบบรอยยิ้มหวานพิมพ์ใจของรดามาราวกับพิมพ์แกะ แต่กลับได้ความนิ่ง สุขุม และนัยน์ตาคมกริบของภากรมาเต็ม ๆ ชนิดที่เวลาหนูน้อยกอดอกทำหน้านิ่ง คมกริบเลขาส่วนตัวยังต้องแอบสะดุ้ง"เดินช้า ๆ สิคะลูก" รดารีบลุกจากโซฟาไปดักรอประคองลูกสาวทันที "หม่าม้าบอกกี่ครั้งแล้วว่าห้ามวิ่งลงบันได เดี๋ยวตกลงมาจะเจ็บนะคะ"พะแพงย่นจมูกกลม ๆ พลางทำตาปริบ ๆ "หนูไม่ได้วิ่งนะคะหม่าม้า... หนูบินลงมาต่างหาก""หือ..." ภากรที่กำลังยืนผูกนาฬิกาข้อมือแบรนด์เนมเรือนหรูอยู่ใกล้ ๆ ถึงกับหลุดขำก๊ากออกมา ชายหนุ่มหันไปยิ้มล้อเลียนภรรยา "แถเก่งแบบนี้... เหมือนแด๊ดดี้ตอนเด็กไม่มีผิดเลยใช่ไหมครับ""ไม่จริงค่ะ" รดารีบหันไปเถียงทันควัน "คุณแม่แอบกระซิบเล่าให้หนูฟังว่า พี่กรตอนเด็กดื้อและเจ้าเล่ห์กว่าพะแพงเยอะค่ะ"ภากรยกมือขึ้นเกาจมูก ยอมรับความพ่ายแพ้แต่โดยดี ทว่ายังไม่ทันที่สถาบันครอบครัวจะได้แซวกันต่อ..."แงงงง... แอ้!"เ
เด็กเลี้ยงภากร บทที่ 117
แด๊ดดี้ขา! พะแพงกลับมาแล้วค่ะ!"เสียงใสแจ๋วของพี่สาวคนโตดังขึ้น พร้อมกับร่างของหนูน้อยพะแพงที่สะพายกระเป๋านักเรียนวิ่งตื๋อเข้ามาในบ้าน โดยมี ‘คุณหญิงอรอนงค์’ และ ‘แม่พิมพ์’ ที่วันนี้จับมือกันไปรับหลานสาวที่โรงเรียน เดินยิ้มแย้มตามหลังมา"โอ้โห... สภาพห้องนั่งเล่น ทำไมเหมือนผ่านสงครามโลกมาเลยล่ะลูก" คุณหญิงอรอนงค์เอ่ยแซวขำ ๆ มองดูของเล่นเด็กที่กระจายเกลื่อนพื้นพรม"คุณย่าคุณยายขา! ดูแด๊ดดี้สิคะ อุ้มน้องชายไม่แบ่งพะแพงเลย!" เด็กหญิงตัวน้อยเดินไปกอดขาพ่อ แกล้งทำหน้ามุ่ยงอนภากรหัวเราะร่วน ชายหนุ่มย่อตัวลงวางสองแฝดลงบนเบาะนุ่ม ก่อนจะดึงลูกสาวคนโตเข้ามาหอมแก้มฟอดใหญ่ "โถ... แด๊ดดี้จะลืมเจ้าหญิงคนแรกได้ยังไงครับ วันนี้เรียนเป็นยังไงบ้างลูก""สนุกมากค่ะ พะแพงวาดรูปครอบครัวของเรามีห้าคน มีแด๊ดดี้ หม่าม้า พะแพง ตาพุก ตาพาส แล้วก็... มีน้องหมาด้วยค่ะ!""เก่งมากครับคนดีของพ่อ" ภากรลูบหัวลูกสาวด้วยความละมุนแม่พิมพ์เดินเข้ามานั่งข้างรดา พลางยื่นน้ำสมุนไพรเย็น ๆ ให้ลูกสาวดื่ม "เหนื่อยหน่อยนะรดา เลี้ยงเด็กผู้ชายพร้อมกันสองคนแถมยังมีพะแพงอีกคน แต่แม่เห็นพวกแกมีความสุขแบบนี้ แม่ก็หมดห่วงนอนตายตาหลับแ
เด็กเลี้ยงภากร บทที่ 116
"แด๊ดดี้ขา! หม่าม้าพาพะแพงไปหาคุณหมอมาค่ะ!" เด็กหญิงตัวน้อยส่งเสียงเจื้อยแจ้วภากรรีบถลันตัวเข้าไปหาภรรยาทันที ท่าทางลนลานจนแทบจะสะดุดขาตัวเอง "รดา... เอกสารนั่น..."รดายิ้มกว้าง ยื่นซองเอกสารใส่ในมือหนาของสามี "ยินดีด้วยนะคะพี่กร... ผลตรวจครรภ์ออกมาแล้วค่ะ หนูท้องได้แปดสัปดาห์แล้วค่ะ แล้วคุณหมอบอกว่า..." รดาเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง แววตาสดใส "รอบนี้... เป็นลูกแฝดค่ะพี่กร!""แฝด?!" ภากรทวนคำเสียงหลง หัวใจแกร่งเต้นระรัวราวกับกลองรบ ความดีใจประดังประเดเข้ามาจนเนื้อตัวสั่นเทา "แฝด... แฝดจริง ๆ เหรอรดา""ค่ะ แฝดชายหนุ่มรูปหล่อทั้งสองคนเลยค่ะ พี่กรได้น้องชายให้พะแพงสมใจอยากแล้วนะ""ไชโย! พะแพงจะมีน้องชายสองคนเลย! จะเอาไปวิ่งไล่จับคุณน้าต้น!" หนูน้อยพะแพงชูมือไชโยโห่ร้องตามแม่ภากรถึงกับน้ำตาซึม ชายหนุ่มทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าภรรยา โอบกอดเอวคอดของเธอไว้หลวม ๆ ซบหน้าลงกับหน้าท้องที่ยังคงราบเรียบ ทว่าบัดนี้มีสองชีวิตน้อย ๆ กำลังเติบโตอยู่ด้านใน "ขอบคุณนะรดา... ขอบคุณที่ให้ของขวัญที่ยิ่งใหญ่ที่สุดกับพี่ พี่สัญญาลูกเขยตระกูลวรโชติเมธีคนนี้ จะดูแลหนูกับลูกแฝดให้ดีที่สุด... อึก... โอ๊ย... อ้วก!"ยัง
เด็กเลี้ยงภากร บทที่ 115
"พี่กร... อื้อ... พอแล้วค่ะ" รดาครางประท้วงเสียงสั่นเครือ ร่างกายขาวผ่องชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อเนียนละเอียด ผิวเนื้อขึ้นสีชมพูระเรื่อดั่งผลเชอร์รี่สุกปลั่ง แผ่นหลังบางแนบสนิทอยู่กับฟูกนุ่ม โดยมีร่างสูงใหญ่กำยำของสามีทาบทับอยู่ด้านบนอย่างคุกคามภากรไม่ฟังคำทัดทาน ชายหนุ่มจุดรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก แววตาคมกริบฉายประกายความหิวกระหายอันลึกล้ำ ลำแขนแกร่งที่อัดแน่นไปด้วยมัดกล้ามเนื้อกักขังเรือนร่างของภรรยาไว้ใต้พันธนาการ มือหนาเอื้อมไปเชยคางมนขึ้นมาสบตา ก่อนจะโน้มใบหน้าลงไปซุกไซร้ซอกคอหอมกรุ่น ขบเม้มผิวเนื้ออ่อนจนรดาต้องเบี่ยงหน้าหนีด้วยความเสียวซ่าน"จะพอได้ยังไงครับรดา... ในเมื่อพะแพงก็อนุญาตแล้ว ยี่ห้อวรโชติเมธีถ้าจะทำอะไรแล้วต้องทำให้อิ่ม" น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าสั่นประชิดใบหูบาง มือหนาลูบไล้จากหน้าท้องแบนราบลงไปบีบเค้นสะโพกมนอย่างย่ามใจ"แต่... แต่เราเพิ่งทำไปสองรอบเองนะคะ พี่กรแข็งแรงเกินไปแล้ว อ๊ะ!"รดาสะดุ้งเฮือกเมื่อความใหญ่โตที่ร้อนผ่าวและแข็งขืนขยายขนาดขึ้นอีกครั้ง ดุนดันอยู่ตรงกึ่งกลางความงดงามที่ยังฉ่ำเยิ้ม ชายหนุ่มจับเรียวขาเสลาของเธอให้แยกออกกว้าง แทรกร่างกายหนาแน่นเข้าประจำที่โดย
เด็กเลี้ยงภากร บทที่ 40
คำสรรพนามว่า ‘ผู้หญิงของผม’ ดังสะท้อนเข้ามาในโสตประสาท ทำเอารดาชะงักงัน หัวใจดวงน้อยที่เพิ่งบอบช้ำกลับเต้นกระหน่ำรัวแรงอย่างมีความหวัง... แม้ในสมองของเขาจะจำเธอไม่ได้ แต่สัญชาตญาณดิบในกายนั่นกลับยังคงทำหน้าที่ปกป้องเธออย่างสุดชีวิตเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนผู้เป็นแม่เริ่มลนลานจนหน้าถอดสี “ค… คุณเข้าใจผิ
เด็กเลี้ยงภากร บทที่ 29
“อื้อ…! อื้อออ!”ทันทีที่เห็นหน้าภากร น้ำตาของหญิงสาวก็ทะลักทะลายออกมาอีกระลอก หัวใจของชายหนุ่มกระตุกวูบด้วยความเจ็บปวด“รดา…”เขากำลังจะก้าวเข้าไปหา ทว่าเสียงปรบมือเนิบนาบกลับดังขัดขึ้นจากด้านบนแปะ… แปะ… แปะ…ภากรชะงักเท้า ก่อนจะตวัดสายตาขึ้นมองชั้นสองของโกดัง ร่างสูงของชายคนหนึ่งค่อย ๆ ก้าวออกมา
เด็กเลี้ยงภากร บทที่ 28
“มึงกล้าแตะต้องเธอ...”[“หึ ก็ในเมื่อแกหวงก้างซะขนาดนี้ ฉันก็แค่อยากจะเห็นกับตาตัวเองเหมือนกัน ว่าอีเด็กนั่นมันจะมีค่าคู่ควรให้แกยอมแลกทุกอย่างมากแค่ไหน”] เสียงหัวเราะเย้ยหยันจากพี่ชายต่างมารดาฟังดูเย็นเยียบจนชวนขนลุก“ส่งตัวรดาคืนมาให้กู” ภากรเอ่ยช้า ๆ ทว่าเน้นย้ำชัดเจนทุกถ้อยคำ “ไม่งั้น... กูจะถลก
เด็กเลี้ยงภากร บทที่ 9 : ผ่อนคลาย
“หนูไม่ยอมนะคะคุณป้า! ภากรเขากำลังโดนอีนั่นปอกลอก บ้านหลังนั้นควรจะเป็นของดลยาในฐานะสะใภ้วรโชติเมธี ไม่ใช่เด็กไม่มีหัวนอนปลายเท้าที่ไหนก็ไม่รู้!” ดลยาบดนนทร์เสียงเขียว พลางบีบน้ำตาร้องเรียนกับหญิงสูงวัยในห้องรับแขกของคฤหาสน์ตระกูลใหญ่คุณหญิงดุษฎีทุบไม้เท้าลงกับพื้นเสียงดัง ปัง! ใบหน้าทีแต่งแต้มด้ว
قد تعجبك أيضًا
รวมเรื่องสั้นสุดแซ่บ
กาสะลอง216.2K وجهات النظرรวมเรื่องแซ่บ (7) NC20+
Beefy Cat85.8K وجهات النظرรวมเรื่องแซ่บ (5) NC20+
Beefy Cat146.8K وجهات النظرเด็กมันยั่ว BAD LOVE
ลำเจียก69.9K وجهات النظرขย่มรัก ท่านประธาน
Melyssa140 وجهات النظرภรรยาอุปถัมภ์
นามปากกา ไขขวัญ132 وجهات النظرกักขังรักนางบำเรอNC25+
เลดี้พิ้งค์253 وجهات النظرสัมภาษณ์งานผ่านตำรารัก ภาค1: สัมภาษณ์รักสัมพันธ์สวาท
ภัทรกร51 وجهات النظر
