เข้าสู่ระบบเธอขีดเส้นสำหรับเขาแค่คำว่า ‘เพื่อน’ ได้ชอบ ได้เอา ได้อยู่ข้าง ๆ ได้แค่เพื่อน เท่านั้นพอ
ดูเพิ่มเติมฉันเมธาวีหรือเมญ่า สาวสวยดาวมหาวิทยาลัย ความสวย ความรวยไม่ต้องพูดถึงค่ะ แต่...แต่ สวยแล้วไงจนป่านนี้อายุจะเข้ายี่สิบห้าปีในอีกไม่กี่สัปดาห์ ก็ยังไม่มีแฟนกับเขาเลย ชีวิตมันเศร้า ยังเศร้าได้อีก เมื่อ...เมื่อ...ฉันเดินตกท่อ นกขี้ใส่หัว ตกรองเท้าส้นสูง ไปสปานวดตัว หมอนวดยังผสมเบกกิ้งโซดาแทนเกลือหิมาลัยเพราะดูผิด ความซวยต่าง ๆ นานาวิ่งเข้ามาหาจนฉันตกใจ คุณนายปราณี หรือคุณแม่สุดที่รักของฉัน ผู้ไม่เคยเชื่อเรื่องดวง เพราะคุณนายเป็นภรรยานายฝรั่ง (พ่อฉันเป็นลูกครึ่งแต่หน้าตาออกไปทางฝรั่งมากกว่า) ทนไม่ได้ต้องพึ่งหมอดูก็คราวนี้ หมอดูที่คุณยายของฉันนับถือมานาน
“นังหนูคนนี้ต้องมีผัวก่อนเบญจเพสไม่งั้นจะตายโหง”
แม่เจ้า...ไม่ใช่ไม่เชื่อค่ะ แต่จะหาผัวจากไหน
ฉันจะไปหาผัวจากไหน แฟนยังไม่เคยมีเลย เชิดใส่ผู้มาตลอดตั้งแต่จำความได้ แล้วผู้ชายสมัยนี้ไม่ได้หากันง่าย ห้าสิบเปอร์เซ็นต์มีเมียแล้ว สามสิบเปอร์เซ็นต์เป็นเกย์ เหลือยี่สิบเปอร์เซ็นต์ก็ยังไม่บรรลุนิติภาวะ ทางเลือกเดียวของฉัน
“เอาเพื่อนกันทำผัวนี่แหละ”
ปุณกรณ์หรือหมอปั้น เป็นเพื่อนสนิทของเมญ่า ตั้งแต่สมัยเรียนมัธยม เขาคนนี้แหละทางรอดทางเดียวของฉัน
เอาเพื่อนกันก็ยังดีกว่าเอากับใครที่ไม่รู้จัก”
เมญ่า Talks
ฉัน...เมญ่าผู้เลอโฉม การันตีด้วยตำแหน่งดาวมหาวิทยาลัย สมัยที่ฉันเรียนมหาวิทยาลัย บอกเลยว่ามีคนจีบเป็นร้อย แต่ด้วยความที่ตั้งใจเรียนและการเรียนที่เคร่งเครียดตลอดหลายปีของเภสัชกรไม่ใช่เรื่องง่าย หลังจากจบมาสองปีฉันก็ต้องทำงานอย่างหนักในบริษัทผลิตยารายใหญ่ของประเทศ ซึ่งก็เป็นบริษัทของคุณพ่อฉันเอง จนล่วงเลยมาตอนนี้ฉันอายุจะเข้ายี่สิบห้าปีในอีกหนึ่งสัปดาห์ข้างหน้า แต่ความซวยมันไม่เข้าใครออกใคร
เมื่อฉันดวงซวยไม่หยุดหย่อน เมญ่า..แกต้องทำตามที่หมอดูบอกจริงเหรอ
“เมญ่า ระวัง”
โครม
กว่าจะรู้ว่าอะไรเป็นอะไร...เสียงมอเตอร์ไซค์ที่เสียหลักก็พุ่งมาทางฉันที่กำลังตกตะลึงจนขยับตัวไม่ได้ ฉันคิดว่าครั้งนี้ฉันคงไม่รอดหรือไม่ก็เจ็บหนักแน่ ๆ แต่แล้วก็มีมือของใครบางคนดึงฉันไปกอดและหลุดพ้นจากการโดนชนแบบเฉียดฉิว
“เมญ่า เจ็บตรงไหนรึเปล่า”
“หมอปั้น”
ใช่ค่ะ ผู้ชายหล่อเหลาหน้าตาดีเหมือนลูกครึ่งคนนี้คือหมอปั้น หรือนายแพทย์ปุณกรณ์ รัตนโภคิณ เพื่อนสนิทของฉันตั้งแต่เรียนมัธยม นอกจากหน้าตาหล่อเหลาขั้นเทพอย่างพระเอกเกาหลีแล้ว ยังเป็นคุณหมอ และยังเป็นลูกชายเจ้าของโรงพยาบาลยักษ์ใหญ่ของประเทศ นอกจากนี้ยังเป็นลูกค้ารายใหญ่ของบริษัทของครอบครัวฉันด้วย
“ญ่าไม่เป็นไร ปั้นล่ะ”
“ปั้นไม่เป็นไร ทำไมเดินเหม่อ ไม่ระวังรถเลย ถ้าปั้นไม่อยู่ตรงนี้ญ่าได้ไปเฝ้าเทวดาบนสวรรค์แน่”
“ญ่ามีเรื่องเครียด ๆ น่ะ คือช่วงนี้ญ่าดวงไม่ดี เอ่อ อาจถึงฆาตด้วยนะปั้น”
“บ้า!..ไร้สาระ! เมญ่า เธอเรียนเภสัชมาจริงไหม ทำไมถึงเชื่อเรื่องงมงายแบบนี้” ฉันว่าแล้วว่าปั้นต้องไม่เชื่อ แล้วแบบนี้ปั้นจะยอมช่วยฉันไหม
“ปั้นไม่เชื่อเหรอ งั้นญ่าจะเล่าให้ฟัง”
ฉันใช้เวลากว่าสามสิบนาทีเล่าให้หมอปั้นฟัง ตอนแรกหมอปั้นก็ฟังไปหัวเราะไป พอตอนหลัง ๆ เริ่มหัวเราะไม่ออกแล้วนั่งหน้านิ่ง โดยเฉพาะตอนสุดท้ายที่ฉันพูด
“ยังไงญ่าก็ต้องมีผัวก่อนยี่สิบห้าอย่างที่หมอดูทำนาย แต่มันเหลือเวลาอีกแค่เจ็ดวันเอง ปั้นมีคนแนะนำให้ญ่าไหม”
“ไม่มี ไร้สาระ” ปั้นยังคงทำหน้าเหมือนไม่พอใจ ฉันเอื้อมมือไปจับมือปั้น สูดลมหายใจเข้าเต็มปอด รวบรวมความกล้าแล้วพูดออกไป
ต้นข้าว & วิคเตอร์ - 28 ง้อแฟนครั้งแรก (NC)ฉันไล่วิคเตอร์ออกจากห้อง พร้อมกับเบือนหน้าหนี ฉันรับความจริงที่เขากำลังจะพูดไม่ได้หรอก นั่นเป็นเพราะว่าฉันหวั่นไหวกับเขามาโดยตลอด ฉันรู้ว่าตัวเองต้องการเขาและพยายามจะพิสูจน์เวลาผ่านไปฉันคิดว่าเขามีความรู้สึกดี ๆ กับฉัน ฉันถึงได้ยอมเกินเลยกับเขา แต่ทั้งหมดนั่นฉันคิดไปเองคนเดียว!ฉันไม่โทษวิคเตอร์หรอกนะ เขาไม่ผิดอะไรเลยแต่ตอนนี้ฉันแค่อยากอยู่คนเดียวเงียบ ๆฉันเปิดประตูออกมาเจอเขาอยู่หน้าห้องพร้อมกับช่อดอกกุหลาบสีแดงสด บ่งบอกถึงความรักที่แสนจะร้อนแรงอย่างนั้นเหรอที่เขาอยากจะสื่อ ฉันจึงถอยให้เขาเข้ามาในห้องด้วยความไม่เต็มใจเท่าไหร่นัก“ขอโทษนะถ้าเมื่อคืนนี้ฉันพูดอะไรผิดไปน่ะ ฉันไม่เคยง้อแฟนมาก่อนไม่รู้ว่าคำพูดแบบนี้พอจะทำให้เธอหายโกรธได้หรือเปล่า” วิคเตอร์ยิ้มอ่อนพลางยื่นช่อดอกไม้ให้กับฉัน“….” ฉันไม่ตอบแต่ก็ยอมรับช่อดอกไม้แสนสวยนั้นมาด้วยใบหน้าที่บึ้งตึง“นี่เราดีกันแล้วใช่ไหม เมื่อคืนเธอทำฉันนอนไม่หลับทั้งคืนเลยนะนั่น หายโกรธได้แล้ว” วิคเตอร์คงจะง้อใครไม่เป็นจริง ๆ นั่นแหละ‘ฉันหายโกรธแล้ว แต่แค่อยากอยู่คนเดียว’เชอะ ฉันได้แต่คิดในใจอย่างอวดด
ต้นข้าว & วิคเตอร์ - 23 เรื่องด่วน (NC)ฉันประคองศีรษะของคนหื่นกามเอาไว้ นิ้วมือของเขาถูไถอยู่ตามกลีบกุหลาบด้านล่างจนฉันจะยืนไม่อยู่ฉันต้องเกาะเขาไว้โดยการโอบรอบลำคอ มันอาจจะมีบางครั้งที่ฉันเผลอส่งเสียงครางออกมาเมื่อถูกนิ้วเย็น ๆ แตะจุดลับอย่างอ่อนโยน“หิวเธอว่ะ”“นายอดอยากมาจากไหนเนี่ยอื้อออ~”เขาบดขยี้จูบฉันและจงใจยกขาฉันขึ้นสูง นิ้วมือหยาบกร้านค่อย ๆ ถลำลึกเข้ามาทีละนิดต่อเนื่อง เขาชักมือออกและสอดแทรกเข้ามาอีกครั้งเป็นจังหวะด้วยความเชื่องช้าทำเอาฉันล่องลอยจนสติจะไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแล้ว“วันนี้เราต้องเคลียร์กันยาวเลยต้นข้าว”วิคเตอร์อุ้มฉันเข้าห้อง เขาไม่รอช้ารีบปล่อยให้แก่นกายตัวเองได้ออกมาดูโลกภายนอก ขนาดใหญ่โตกำลังจ้องเขม็งมาที่ฉันโดยมีวิคเตอร์เป็นตัวการสำคัญ“เลียไอติมไหมสักนิดหนึ่ง”ฉันยังไม่ทันได้พูดอะไร เจ้าจูดี้ที่แสนซุกซนก็จ่ออยู่ที่ริมฝีปากของฉันแล้วเขาเชื้อเชิญฉันด้วยการใช้ส่วนหัวถูไถเบา ๆ จนฉันใจอ่อนยอมเปิดรับแก่นกายอันใหญ่โตเข้ามาอยู่ในโพรงปากจนรู้สึกคับแน่นวิคเตอร์ครางเสียงหลงในลำคอพลางลูบศีรษะฉันอย่างมีความสุข ฉันใช้ลิ้นตวัดวนรอบก่อนจะรูดขึ้นลงตามอารมณ์ของตัวเองท
ต้นข้าว & วิคเตอร์ - 26 ไม่ไหวแล้ว“ไม่อยากจะพอนั่นแหละปัญหา”ผมล้วงเข้าไปสัมผัสผิวกายนุ่มนิ่มของต้นข้าวใต้กระโปรงทรงเอที่รัดแน่นจนน่าหงุดหงิด ผมเลยถกมันขึ้นสูงอยู่บนเอวคอดเสียเลย“ไม่ได้นะวิคเตอร์ นายต้องหยุดได้แล้ว”“อืม…” ผมส่งเสียงตอบรับเธอในลำคอ เพราะตอนนี้ปากของผมมันยังไม่ว่างผมปลดกระดุมเสื้อนักศึกษาออกอย่างง่ายดาย แน่ล่ะนั่นมันงานถนัดผมเลย ลูกแตงโมทั้งสองตั้งล่อตาล่อใจผมอยู่ ผมจึงต้องละทิ้งลำคอระหงที่แสนหอมหวานลงมาดื่มด่ำกับทรวงอกด้านล่างต้นข้าวเองถึงแม้จะห้าม ทว่าร่างกายเธอกลับอ้อนแอ้นไปมาอย่างมีความสุข ผมไม่รอช้ารีบเปลื้องบราโครงเหล็กของเธอออกจนเห็นยอดปทุมถันสีชมพูอ่อน ผมรีบงับลงบนยอดที่มันล่อตาล่อใจผมอยู่นานก่อนจะตวัดวนรอบตุ่มเล็กด้วยความอ่อนโยนเธอลูบคลำท้ายทอยของผมอย่างทนไม่ไหว ผมก็ยิ่งชอบและสนใจยอดปทุมถันยิ่งกว่าเดิม เบาะรถยนต์ไม่ใช่ปัญหาของผมเลยสักนิดผมทำการปรับนอนราบทันที“พอแล้ว…ฉันไม่เคยทำบนรถนะเดี๋ยวก็มีคนมาเห็นหรอก”ใบหน้าอรชรอ้อนแอ้นกำลังขอร้องผม ต้นข้าวมีพวงแก้มแดงก่ำน่าเอ็นดูไม่น้อย ผมจะปล่อยไปได้ยังไงกันเมื่อเช้าก็อดทนมาทั้งวันแล้ว“รถเธอมิดชิดที่สุดแล้ว” ผมตอบ
ต้นข้าว & วิคเตอร์ - 25 แมวน้อยตอนนี้กี่โมงแล้วนะ… ทำไมนาฬิกาไก่จิกสองตัวของฉันถึงยังไม่ร้องปลุกอีกเฮือก!ฉันเด้งตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงที่มีสัมผัสไม่นุ่มนิ่มเท่าไหร่นักก่อนจะหันไปเห็นวิคเตอร์ยืนเช็ดผมเปียก ๆ ของตัวเองอยู่ฉันมองดูตามเรือนร่างอันแข็งแกร่งของเขาที่ตอนนี้มันเปลือยเปล่ามีเพียงแค่กางเกงบ็อกเซอร์ตัวบางเฉียบลายแมวเหมียวยิ้มแฉ่งที่ปกปิดเอาไว้อย่างไม่แนบเนียนเท่าไหร่นักฉันว่ามันค่อนข้างจะน่าสนใจอยู่ไม่น้อยทั้งกล้ามเนื้อที่เป็นมัด ๆ และเส้นเลือดตามท่อนแขนแกร่งของเขา ใบหน้าหวานของฉันมันกำลังร้อนระอุออกมาด้วยความเขินอายเชื่อเถอะ…เขาขาวมากเสียจนไม่น่าหักห้ามใจเลยล่ะ โดยเฉพาะน้องแมวเหมียวนั่นที่มีขนาดตัวใหญ่ขึ้นเล็กน้อย“อยากจับเหรอ”วิคเตอร์แกล้งถามฉันพลางเดินเข้ามาใกล้ ๆ เขายิ้มมุมปากอย่างมีความสุขเล็กน้อยที่เห็นฉันเสียอาการ“มะ…มะไม่!”“อยากจับก็บอก”วิคเตอร์ไม่พูดเปล่าเขากุมมือฉันเอาไว้ก่อนที่จะจับแนบลงกับหน้าแผงอกกว้างของเขาฉันมือไม้สั่นเหมือนเจ้าเข้า พยายามที่จะทำตัวให้ปกติที่สุดเหมือนคนที่ไม่ได้คิดอะไรแม้ว่าข้างในใจของฉันมันจะควบคุมยากก็เถอะนะเขาดูชอบมากที่ได้แกล้งฉันเข
แต่ถึงแม้จะทำใจไว้แล้วกับความสัมพันธ์ที่เลื่อนลอยไร้จุดหมาย แต่ทว่าพอเอาเข้าจริง เอวากลับรู้สึกหวาดกลัวจนตัดสินใจถามฟินท์ด้วยความอยากรู้ในคืนหนึ่งหลังจากที่เขาหายหน้าไปนานเกือบเดือน“ฟินท์”“อือ”“ตกลงเรายังเป็นแฟนกันอยู่ไหม”พอได้ยินคำถาม คนที่นั่งกดเกมในมือถืออย่างเมามันก็เงยหน้าขึ้นมาจากหน้าจอ“
เตียงกว้างขนาดคิงส์ไซซ์ เจ้าของเตียงหลับตาปิดสนิทพร้อมกับเสียงกรนดังแผ่วอยู่ใต้ผ้านวมผืนอุ่น แอร์คอนดิชันที่เปิดอุณหภูมิไว้ต่ำสุด ผู้เป็นเจ้าของเตียงหลับลึก ปล่อยให้มือถือดังครืดอยู่นานก่อนจะนิ่งไป แต่แล้วดูเหมือนว่าคนที่โทรมาจะมีเรื่องเร่งด่วนเลยไม่ละความพยายาม สมาร์ตโฟนแอปเปิลรุ่นล่าสุดจึงแผดเสีย
“จะไปไหน” เอวารีบรัวถามขึ้นเมื่อเห็นว่าเขาขยับตัวลุกจากเก้าอี้ราวกับกลัวว่าเขาจะชิ่งหนีออกจากงาน“ห้องน้ำ” เขาก้มกระซิบใกล้กกหูสะอาดของเธอ เพราะในตอนนี้ต่อให้เขาตะโกนบอกก็คงดังเพียงเสียงลมแผ่วเบาเท่านั้น พลังของแฟนคลับช่างน่ากลัวเสียจริง จากห้องโถงฮอลล์โล่ง ๆ กลับกลายเป็นคลื่นมวลชนได้ในเวลาเพียงชั่
‘เอ้ายิ้มเข้าไป! ยิ้มจนปากจะฉีกแล้วนั่นน่ะ’รอยยิ้มสว่างไสวเกินความจำเป็นของคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กันทำให้นัยน์ตาคมกริบอดชำเลืองมองเพื่อนสนิทของตนเองด้วยความหมั่นไส้ไม่ได้ เพราะนอกจากเจ้าหล่อนจะยิ้มจนแก้มปริแล้ว กรอบหน้าสวยก็ยังเบ่งบานเป็นจานเชิงอิจฉาว่ะ!ฟินท์คิดแล้วก็พาลอดโมโหใส่คนบนเวทีไม่ได้ ด้วย