تسجيل الدخولเธอรักเขาจนยอมทุกอย่าง แต่สุดท้ายกลับถูกชู้ของเขาฆ่าตาย ทว่าโชคชะตาให้โอกาสย้อนกลับมาอีกครั้ง คราวนี้ผู้ชายคนนั้นอย่าหวังว่าเธอจะมอง แม้แต่เศษใจก็ไม่มีวันได้จากเธออีกต่อไป
عرض المزيد“ตายไปซะ พร้อมเขาจะได้หลุดพ้นจากผู้หญิงงี่เง่าแบบแก”
แววตาดุร้ายจ้องมองร่างบางที่ดิ้นทุรนทุรายอยู่บนพื้นกระเบื้องเย็นเฉียบ มือเรียวเกร็งจิกลงกับพื้นจนเล็บแทบฉีก เสียงหายใจติดขัดดังเป็นช่วงๆ
“อึก ชะ ช่วยด้วย…” มีญารินน้ำตาไหลพราก สายตาพร่ามัวเริ่มมองเห็นโลกเบลอเลือน เธอรู้ดีว่าคงหนีความตายไม่พ้นแล้ว ร่างบางเงยหน้าขึ้นอย่างยากลำบาก จ้องมองใบหน้าของอีกฝ่ายด้วยความเกลียดชังที่ลุกโชนไม่แพ้กัน
“ไม่ต้องห่วงนะ แกตายไปฉันจะได้ครองรักกับพร้อมไปจนได้”
คาริสาหัวเราะเยาะ เสียงแหลมเย็นยะเยือกดังก้องในห้อง หญิงสาวยืนกอดอกมองภาพตรงหน้าอย่างสะใจ ดวงตาไร้ซึ่งความปรานี ทุกอย่างถูกวางแผนมาอย่างดี
“สาระเลว เลวทั้งคู่” มีญารินกัดฟันพูด เสียงแผ่วเบาแทบเป็นลมหายใจสุดท้าย หัวใจของเธอเจ็บปวดมากกว่าร่างกาย
เธอรักเขาจนหมดหัวใจยอมทุกอย่าง ตามหึงตามหวงเพราะเขาคือผู้ชายที่เธอรักจนสุดหัวใจ แต่สุดท้ายกลับต้องมาตายด้วยน้ำมือของชู้รักผู้หญิงที่เขาย้ำมาตลอดว่า เป็นแค่เพื่อนกัน
“มองหน้าฉันทำไมจะตายอยู่แล้ว” เสียงของคาริสาเย็นชา ดวงตาเต็มไปด้วยความรังเกียจ เธอเกลียดผู้หญิงตรงหน้า
“ชาติหน้าเธอก็ไม่มีวันสมหวังหรอก” คำพูดแผ่วเบาหลุดออกจากริมฝีปากที่สั่นระริก ใบหน้าของมีญารินเปื้อนน้ำตา ดวงตาที่เคยสดใสค่อยๆ เลือนรางลงไปทุกขณะ
ภาพสุดท้ายที่เธอมองเห็น คือใบหน้าของคนที่ฆ่าเธอ เปลือกตาค่อยๆ ปิดลงอย่างเชื่องช้า ลมหายใจสุดท้ายแผ่วเบาจนแทบไร้เสียง
และแล้วทุกอย่างก็ดับวูบความเงียบปกคลุมทั่วทั้งห้อง คาริสายืนมองร่างไร้ชีวิตนั้นนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะเบาๆ อย่างโล่งใจ ราวกับยกภูเขาออกจากอก
“จบสักที ต่อไปนี้พร้อมหลุดพ้นแล้วนะ”
มีญ่า มีญาริน สิริวัฒนภักดิ์ อายุ 26 ปี ลูกสาวเพียงคนเดียวของนักการเมืองชื่อดัง หญิงสาวได้หมั้นหมายกับ พร้อมทัพพ์ อัครเดชวรานนท์ หนุ่มนักธุรกิจส่งออกอนาคตไกล
แต่ไม่มีเคยมีความรักเข้ามาเกี่ยวข้อง มีแต่หญิงสาวที่รักเขาข้างเดียวมาตลอด จนวันหนึ่งที่เธอตัดสินใจวางยาเขา เพื่อให้เขารับผิดชอบ และทุกอย่างเป็นไปตามแผน
ทุกอย่างควรจะจบลงตั้งแต่วันที่หมั้นหมาย แต่ความจริงกลับตรงกันข้าม พร้อมทัพพ์ไม่เคยมีความรู้สึกรักให้มีญารินเลยแม้แต่น้อย
สายตาที่ครั้งหนึ่งเคยอ่อนโยนเอ็นดู กลับแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชา และเต็มไปด้วยความรังเกียจมานานแล้ว
เขาใช้ชีวิตตามใจตัวเองควงผู้หญิงคนใหม่ไม่ซ้ำหน้า โดยไม่เคยใส่ใจเลยว่าครอบครัวของเธอจะรู้สึกอย่างไร ราวกับว่าความสัมพันธ์นี้ ไม่เคยมีค่าอะไรสำหรับเขาตั้งแต่แรก
ต่างจากมิญารินที่หลงรักเขามาเนิ่นนาน พยายามเปลี่ยนแปลงตัวเอง เพื่อหวังให้เขาหันมามอง แต่พร้อมทัพพ์กลับห่างออกไปเรื่อยๆ
เธอตามหึง ตามหวงเขากับผู้หญิงทุกคน จนสุดท้ายคนรอบข้างต่างมองว่าเธอคือตัวปัญหา ภาพของผู้หญิงที่รักมากเกินไปค่อยๆ กลายเป็นคนงี่เง่าในสายตาใครต่อใคร
กระทั่งวันนั้นวันที่เธอเห็นกับตาตัวเอง เขาพาผู้หญิงอีกคนขึ้นมาบนเตียง ในที่ที่ควรเป็นของเธอเพียงคนเดียว และผู้หญิงคนนั้นก็คือ เพื่อนที่เขาย้ำมาตลอดว่าไม่มีอะไร
ทุกอย่างพังทลายลงในพริบตาเธอควบคุมตัวเองไม่ได้ทั้งโวยวายปาข้าวของ และพุ่งเข้าไปทำร้ายอีกฝ่ายด้วยความโกรธแค้นที่อัดแน่นอยู่เต็มอก
แต่สิ่งที่เจ็บปวดที่สุด ไม่ใช่ภาพตรงหน้า หากเป็นการที่เขาเลือกยืนอยู่ข้างชู้รักปกป้องผู้หญิงคนนั้น ด้วยสายตาที่เธอไม่เคยได้รับอีกแล้ว
และปล่อยให้เธอยืนอยู่เพียงลำพัง ท่ามกลางเศษซากของความรัก และหัวใจที่แตกสลายไม่มีชิ้นดี
หากมีชาติหน้าจริงขอให้เธอไม่ต้องมีหัวใจไว้รักเขาอีกเลย หรือหากย้อนเวลากลับไปได้ เธอจะเลือกหันมารักตัวเองให้มากพอ และจะไม่วิ่งไล่ตามความรักที่ไม่เคยหันกลับมาอีกต่อไป
พร้อมทัพพ์เดินวนไปวนมาอยู่หน้าห้องน้ำ สีหน้าดูตื่นเต้นจนแทบเก็บอาการไม่อยู่ ตั้งแต่มีญารินเข้าไป เขาก็เอาแต่ลุ้นไม่หยุด“มีญ่าเสร็จหรือยัง” เขาถามเสียงดังผ่านประตู แต่กลับไม่มีคำตอบ“กรี๊ดดดด!” เสียงกรีดร้องของหญิงสาวดังลั่นออกมา“มีญ่า! เปิดประตูหน่อยสิ” เขารีบพุ่งไปเคาะประตูทันที น้ำเสียงเขาร้อนใจจนแทบจะพังประตูเข้าไปแต่ไม่กี่วินาทีต่อมาประตูก็ถูกเปิดออก หญิงสาววิ่งโผเข้ากอดเขาแน่น มือทั้งสองยังสั่นไม่หยุด ดวงตาแดงก่ำเหมือนคนกำลังจะร้องไห้“พี่พร้อม พี่ถูกรางวัลแล้ว” เสียงเธอสั่นด้วยความตื่นเต้น“จริงเหรอ” เขาชะงักไปทันที แววตาของเขาสั่นไหวไม่ต่างกันหญิงสาวพยักหน้ารัวๆ ก่อนจะยื่นที่ตรวจครรภ์ในมือให้เขาดูสองขีดชัดเจน พร้อมทัพพ์มองมันนิ่งๆ เหมือนสมองกำลังประมวลผล ก่อนที่ดวงตาจะค่อยๆ แดงขึ้นช้าๆชายหนุ่มยังยิ้มไม่หุบ ดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและดีใจจนพูดอะไรแทบไม่ออก เขาอุ้มมีญารินขึ้นทันที ก่อนจะหมุนเธอไปรอบๆ อย่างลืมตัว“พี่พร้อม! เวียนหัวนะ” เธอหัวเราะทั้งตกใจ รีบจับไหล่เขาไว้แน่น เขารีบวางเธอลงอย่างระวังทันที“ขอโทษๆ พี่ดีใจไปหน่อย” แต่ถึงอย่างนั้น รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็ยังไม่
พร้อมทัพพ์เดินเข้าบริษัทด้วยสีหน้ายิ้มแย้มผิดปกติ พนักงานที่เดินสวนถึงกับชะงัก เพราะปกติเจ้านายของพวกเขาเป็นคนสุขุมนิ่ง แทบไม่เคยยิ้มให้ใครก่อน“สวัสดีครับ” เขาเอ่ยทักพนักงานพร้อมพยักหน้าให้อย่างอารมณ์ดีจนทุกคนได้แต่มองหน้ากันเงียบๆ ท่านประธานหนุ่มเดินผ่านคชาที่กำลังถือเอกสารอยู่ ก่อนจะหยุดมองอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้า“วันนี้ใส่สูทสวยดีนะ” เขายิ้มให้เหมือนชมจากใจจริง“ครับ? ผมใส่แบบนี้ทุกวันนะครับ” คชานิ่งไปทันที เขาก้มมองเสื้อตัวเองงงๆ พร้อมทัพพ์พยักหน้าเหมือนเพิ่งนึกได้“อืม จริงด้วย”ยังไม่ทันที่คชาจะตั้งตัวทัน เขาก็หันไปมองอชิที่ยืนอยู่ใกล้ๆ จ้องมองอีกฝ่ายตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า และยิ้มออกมา“ส่วนนายวันนี้หล่อดีนะ”“เอ่อ ขอบคุณครับ” อชิถึงกับเบิกตากว้าง“วันนี้ตอนเที่ยงไม่ต้องสั่งอาหารมาให้นะ วันนี้เมียฉันทำอาหารมาให้” เขาชูปิ่นโตในมืออวดลูกน้อง ถึงแม้รสชาติจะไม่ได้ดีเลิศ แต่นี้คือสิ่งที่ภรรยาของเขาตั้งใจทำให้ทั้งสองมองตามเจ้านายที่เดินเข้าห้องทำงานไปด้วยท่าทีอารมณ์ดี พอประตูห้องปิดลงคชาหันไปมองอชิทันที“เจ้านายโดนอะไรมา”“น่าจะโดนความรักเล่นงาน” อชิส่ายหน้าเบาๆ ก่อนจะตอบเรียบๆ“
พิธีวิวาห์ถูกจัดขึ้นหลังจากวันนั้นเพียงสองเดือนเท่านั้น เรียกได้ว่าเจ้าบ่าวทุ่มสุดตัวอย่างแท้จริง พร้อมทัพพ์จัดงานอย่างยิ่งใหญ่ เชิญสื่อทุกสำนักเข้ามาร่วมเป็นสักขีพยานแห่งความรักของทั้งคู่ท่ามกลางแสงแฟลชจากกล้องและรอยยิ้มของแขกผู้มีเกียรติ บรรยากาศเต็มไปด้วยความอบอุ่นและความยินดีพิธีดำเนินไปอย่างราบรื่น ราวกับทุกอย่างถูกกำหนดมาแล้ว เพื่อให้วันนี้เกิดขึ้นอย่างสมบูรณ์แบบและในวินาทีที่ทั้งสองจับมือกันต่อหน้าทุกคน มันไม่ใช่แค่การเริ่มต้นชีวิตคู่ แต่คือการยืนยันว่าความรักที่ผ่านเรื่องราวมากมาย สุดท้ายก็พาพวกเขามายืนเคียงข้างกันได้จริงๆ“ยินดีต้อนรับสู่ครอบครัวเรานะหนูมีญ่า” งามพริ้งยิ้มกว้างอย่างมีความสุข มือเอื้อมไปจับมือของมีญารินไว้อย่างอบอุ่น“ขอบคุณมากนะคะคุณป้า”“เรียกคุณแม่สิจ๊ะ ตอนนี้เราเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว” งามพริ้งส่ายหน้าเบาๆ พร้อมหัวเราะอย่างเอ็นดูคำพูดนั้นทำให้หัวใจของหญิงสาวอบอุ่น เธอเม้มปากเล็กน้อย ก่อนจะเรียกออกมาเสียงเบา“ค่ะ คุณแม่”งามพริ้งยิ้มกว้างยิ่งกว่าเดิม ดวงตาเปล่งประกายด้วยความเอ็นดู พร้อมทัพพ์ที่ยืนอยู่ข้างๆ มองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มบางๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้น“ผมพาม
“พี่พร้อมไปไหน” หญิงสาวพึมพำเบาๆ ขณะมองหน้าจอโทรศัพท์ที่เงียบสนิท เกือบเจ็ดวันแล้วที่เธอไม่ได้เจอหน้าเขาเลย ความหงุดหงิดเริ่มก่อตัวในอก“คุณพร้อมติดงานค่ะ” เสียงเลขาของเขาตอบกลับอย่างสุภาพ“ติดงานอะไรถึงติดต่อไม่ได้” เธอขมวดคิ้วแน่น น้ำเสียงเริ่มไม่พอใจสายตาจ้องโทรศัพท์เหมือนมันจะให้คำตอบได้หรือว่า เขาเปลี่ยนใจแล้วความคิดนั้นแวบเข้ามา ทำให้หัวใจเธอกระตุกวูบติ๊ง!เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นกะทันหัน มีญารินรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาทันที หน้าจอปรากฏข้อความสั้นๆ‘คืนนี้เจอกันที่ร้าน X’เธอนิ่งไปชั่วขณะก่อนจะขมวดคิ้วแน่นขึ้น “อะไรของเขา” หายไปเป็นอาทิตย์ แล้วโผล่มาแค่ข้อความเดียวมีญารินก้าวลงจากรถช้าๆ ชุดเดรสที่เธอสวมพลิ้วไหวไปตามแรงลมยามค่ำคืน หัวใจเต้นแรงอย่างบอกไม่ถูก เธอเงยหน้ามองร้านอาหารที่นัดไว้ อยู่ชั้นบนสุดของดาดฟ้าโรงแรมหรูแต่เมื่อเดินเข้าไปกลับเงียบสนิท เธอก็สังเกตเห็นบางอย่าง กลีบกุหลาบสีแดงถูกโรยเรียงเป็นทางยาวทอดนำไปยังด้านใน มีญารินชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆ ก้าวตามไป หัวใจเต้นแรงขึ้นทุกวินาทีจนกระทั่งไฟทั้งหมดดับลงในทันทีเธอสะดุ้งเล็กน้อย ความมืดโอบล้อมรอบตัว และในความเงียบนั้น




![พิศวาสรักลูกหนี้ (NC20+) [ซีรีส์ พิศวาสรัก 1/4]](https://yfbwww.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)
