เสด็จลุงห้ามใจไม่ไหว

เสด็จลุงห้ามใจไม่ไหว

โดย:  หลิ่วเยว่จบแล้ว
ภาษา: Thai
goodnovel4goodnovel
8.64
39 การให้คะแนน. 39 ความคิดเห็น
330บท
130.3Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

[หักหน้าแบบสะใจ] [แข็งแกร่งบริสุทธิ์ทั้งคู่] ล่อจี่นซูเป็นผู้อำนวยการสำนักงานการแพทย์เทียนจ้าน เธอได้ข้ามภพและกลายเป็นเด็กสาวกำพร้าราชวงศ์หยานและถูกสงสัยว่าเป็นคนฆ่าพระชายาหซู่และ ถูกตามล่าไปทั่วทั้งเมือง มันง่ายมากที่จะพิสูจน์ความบริสุทธ์จริงไหม ก็แค่ช่วยพระชายาหซู่ซึ่งยังมีชีวิตอยู่ให้รอดจากอันตราย เธอไม่รู้ว่าข้อสงสัยเกี่ยวกับการฆ่าคนนั้นได้กระจ่างแล้ว แต่เธอก็ยังถูกเจ้าชายหซู่และยัยขี้ต่อแหลการเรื่องตลอด ก็ได้ งั้นเอาเลย เธอจะอาละวาดแล้ว จะฉีดหน้าไอ่ชั่วที่ทำลายการแต่งงานของเธอ แล้วจัดการยัยตอแหลนั่น และช่วยลุงของจักรพรรดิเจ้าชายเซียวที่ได้รับบาดเจ็บสาหัส ลุงของจักรพรรดิ์มีอำนาจในวังมาก มีความสามารถและได้ชื่อว่าเป็นชายที่หล่อที่สุดในราชวงศ์หยาน แต่เขากลับยังโสดอยู่? พอดีเลย เธอมีความสามารถ เขาหน้าตาดี เป็นคู่ที่ฟ้าสร้างมาให้คู่กันชัด ๆ พวกที่ถืออำนาจ: มีหญิงสาวตระกูลชนชั้นสูงชื่นชมเจ้าชายเซียวไม่รู้เท่าไหร่ ทำไมถึงเลือกเด็กสาวกำพร้าที่ดื้อรั้นและโหดแบบนี้ ? สามัญชน: เจ้าจอมเซียวเป็นคนดีมาก เธอมีความสามารถด้านการต่อสู้ การแพทย์ และการด่า เจ้าชายเซียวมีภรรยาที่แข็งแกร่งแบบรนี้ ซึ่งเป็นบุญเขาที่สะสมมาเมื่อชาติก่อน ดวงตาของเจ้าชายเซียวอบอุ่น: เส้ายวนช่างโชคดีอะไรขนาดนี้ที่ได้แต่งงานกับผู้หญิงที่ใจดีและทุ่มเทอย่างจี่นซู จี่นซูกรอกตาเล็กน้อย: "น้ำอ่อนมีสามพัน ข้าจะเอาแค่หนึ่ง... สอง สาม สี่ ห้าช้อนเท่านั้นเพื่อดู ข้าสาบานว่าข้าแค่จะดูเฉยๆ

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

บทที่ 1 นังแพศยานี่ต้องฝังไปพร้อมนาง

« Il ne te reste plus beaucoup de temps, alors prends le temps de dire au revoir à ta famille. »

Le ton du médecin était doux, empreint de compassion, mais ses paroles étaient comme un rocher qui s'écrasait sur mon cœur.

J'avais déjà deviné le résultat, mais quand la sentence a été prononcée, je n'ai pas pu m'empêcher de pleurer.

J'avais seulement 28 ans et j'avais toujours lutté pour survivre.

Mais je ne m'attendais pas à ce que ma femme vole le cœur compatible qui devait m’être transplanté que j'avais attendu si longtemps, et le transplante à Mathis, le fils adoptif qui avait juste une légère insuffisance cardiaque.

Je suis arrivé dans la chambre de Mathis, perdu dans mes pensées, et j'ai vu mes parents, ma femme Zoé et ma fille Léa tous autour de lui, prenant soin de lui.

En me voyant entrer, Zoé, qui donnait de l'eau à Mathis, a posé immédiatement le verre et s'est approchée pour me demander : « Que t'a dit le médecin ? »

Je la regardais. Elle a détourné immédiatement les yeux, visiblement gênée, et a expliqué d'une voix hésitante : « La situation est urgente, si on ne transplante pas le cœur à Mathis, il risque de mourir. »

Ma mère a dit immédiatement : « Zoé a raison, Alex, tu ne vas quand même pas nous en vouloir pour ça, n'est-ce pas ? »

Juste au moment où j'allais répondre, mes paroles se sont bloquées dans ma gorge, et j'ai dit calmement : « Je ne suis pas en colère. Le médecin a dit qu'il y aurait de bonnes nouvelles dans une semaine. »

J'ai marqué une pause et j'ai ajouté : « Ce seront de bonnes nouvelles pour nous tous. »

Un sourire est apparu dans les yeux de Zoé. « Il y a un cœur compatible aussi rapidement ? Je savais que ma décision ce jour-là était bonne. »

Mon père a soupiré de soulagement et a souri. « Mathis a de la chance, si le cœur ne lui avait pas été transplanté, il n'aurait certainement pas survécu une semaine. »

Ma mère a hoché la tête en souriant et, d'un geste doux, a caressé la tête de Mathis, en disant : « Mathis a encore de belles années devant lui. »

« Pas comme certaines personnes qui auraient pu attendre, qui ont décidé de faire toute une scène et fait honte à notre famille. »

Même si j'étais déjà déçu d'eux, ce moment faisait naître une douleur vive dans mon cœur.

J'ai serré les poings, au point de presque me briser les dents, pour contenir la tristesse qui voulait jaillir de mes yeux.

Zoé me regardait tendrement, mais ses mots étaient glacials : « Ce jour-là, tu étais vraiment trop impulsif. Je pense que tu devrais t'excuser auprès de Mathis. »

Je la regardais, surpris.

Mathis avait volé le cœur compatible et elle m'a demandé de m'excuser auprès de lui ?

Ma mère a approuvé : « Oui, et si tu n'avais pas provoqué Mathis ce jour-là, il n'aurait jamais eu de douleurs cardiaques. »

« Tu devrais le remercier qu'il soit encore en vie, sinon je ne te reconnaîtrai jamais comme mon fils. »

Je me souvenais de ce jour où Mathis se tenait devant moi, fièrement affichant les marques sur son cou, se vantant de l'attention que Zoé lui portait et de la manière dont elle ne pouvait s'empêcher de le chérir...

Je n'avais pas pu me retenir et lui avais donné une gifle, ce qui m'avait valu de me faire surprendre par eux.

Zoé s'était avancée furieuse et m'avait poussé violemment.

J’étais tombé au sol, et à ce moment-là, ma mère s'était jetée sur moi, me frappant.

Mon père se tenait là, indifférent, comme s'il pensait aussi que j'avais besoin d'une leçon.

Peu après, j’ai eu une crise cardiaque, et Mathis se tenait aussi la poitrine en disant qu'il avait une violente douleur à la poitrine.

Mais tout le monde pensait que je simulais, alors qu'il souffrait réellement.

En y repensant, j'ai souri amèrement et j'ai dit faiblement : « Désolé, c'est de ma faute. »

Tout le monde ne s'était pas attendu à ce que je m'excuse aussi docilement.

Zoé m'a regardé avec une certaine curiosité dans les yeux, et une inquiétude a commencé à naître en elle.

Mathis a froncé les sourcils et a affiché une expression de mépris, comme s'il disait : « Tu joues vraiment bien la comédie. »

Mes parents m'ont regardé avec méfiance, comme s'ils avaient peur que je fasse encore une scène.

Seule ma fille s'est jetée dans mes bras avec joie et a dit : « Papa, c'est super, tu as enfin reconnu ta faute ! »

« Ne taquine plus tonton à l'avenir, sinon je ne t'aimerai plus, comme papi et mamie. »

J'ai baissé les yeux sur elle. J'ai pu supporter l'indifférence, les malentendus et le favoritisme de mes parents et de ma femme.

Elle seule — l'enfant que j'ai élevée de mes propres mains, celle à qui j'ai donné tout mon amour — a pourtant préféré Mathis, et cela, je ne l'ai pas supporté.

Mais je n'avais plus la force de me battre.

J'ai caressé doucement son visage et j'ai souri en disant : « Je ferai tout ce que tu dis. »

Ma mère a enfin hoché la tête avec satisfaction et a dit : « Eh bien, on dirait que tu as enfin appris la leçon. »

Zoé a soufflé de soulagement et a dit : « Mon mari est devenu plus mûr. »

En la voyant agir de manière si condescendante, j'ai ressenti une nausée au fond de ma poitrine.

À ce moment-là, Mathis a soudainement crié : « Ça fait mal ! »

Zoé s'est précipitée immédiatement vers lui.

Ma fille m'a relâché pour courir vers Mathis en criant : « Tonton, où as-tu mal ? Laisse-moi souffler dessus. »

Mes parents avaient les yeux rouges, pleins de compassion.

À ce moment-là, je me sentais comme un clown, debout au loin.

Je n'ai plus pu supporter cette ambiance, et en prétextant que j'étais fatigué, je me suis tourné et j'ai quitté la chambre.

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

รีวิวหนังสือ

บทล่าสุด

บทอื่นๆ

คะแนน

10
74%(29)
9
0%(0)
8
0%(0)
7
0%(0)
6
10%(4)
5
0%(0)
4
0%(0)
3
0%(0)
2
10%(4)
1
5%(2)
8.64 / 10.0
39 การให้คะแนน · 39 ความคิดเห็น
เขียนรีวิว

ความคิดเห็นเพิ่มเติม

Ampha Kaewkhamthep
Ampha Kaewkhamthep
ใครที่กำลังหรือคิดจะอ่านเรื่องนี้ไปอ่านเรื่องอื่นเถอะเพราะว่ามันเทคนอ่านลงไม่จบ จบแบบเฮียๆ เทคนอ่านไม่ลงต่อแล้วระบุว่าจบ
2025-04-20 13:45:46
16
0
璨璨🏀
璨璨🏀
หซู่ อ่านว่าอะไร คนแปลเป็นคนไทยรึเปล่า อ่านว่า สู่ มั้ย หรือ สวี่ หรือ ซู่ หรือ ... แค่ชื่อยังเหนือจินตนาการขนาดนี้ เนื้อเรื่องจะเหนือขนาดไหน รบกวนคนเขียนช่วยแก้ให้คนไทยอ่านออกด้วย อยากอ่านแต่ขัดใจตัวสะกด
2025-01-31 03:22:24
2
0
ขวัญเดือน
ขวัญเดือน
แอปนี้ หลายเรื่องลงไม่จบ แนะนำ ให้ดูก่อนว่าลงจบมั๊ย ค่อยอ่าน เพราะซื้อไปแล้วอ่านได้ไม่จบเรื่อง รู้สึกเสียดานเงินค่ะ
2024-12-31 14:56:34
27
0
วุฒิ ปุ๋ยดี
วุฒิ ปุ๋ยดี
พกแทวขปกกกปแอ
2024-12-23 16:43:43
3
0
booksecondhand
booksecondhand
ดีนะที่เข้ามาดูก่อนว่าจบจริงมั้ย เห็นมีหลายเม้นบอกว่าไม่จบ ก็บอกผ่านไปเลยค่ะจะไม่อ่านให้เสียดายเงิน แอพนี้เทคนอ่านเยอะมากเลย
2024-11-04 02:59:39
5
0
330
บทที่ 1 นังแพศยานี่ต้องฝังไปพร้อมนาง
ราชวงศ์ต้าหยาน ในจวนหซู่ล่อจี่นซูคุกเข่าท่ามสายฝนที่ตกหนักพร้อมกับข้าที่ไม่เรียบร้อยและตัวสั่น“ นังสารเลว ข้าจะให้เจ้าถูกฝังไปพร้อมกับนาง!” เสียงตะคอกอันดุเดือดแทบดังกว่าฟ้าร้อง และรองเท้าบูทสีดำเตะไปที่หน้าท้องของนางอย่างแรง และนางก็กระเด็นออกไปราวกับผ้าขี้ริ้วล่อจี่นซูขดตัวด้วยความเจ็บปวด โดยมีเลือดไหลบนใบหน้าของนาง ราวกับกระต่ายที่ถูกสัตว์ร้ายกดดันจนไร้ทางหงนี ปากของนางสั่นด้วยความกลัวนางตัวสั่นและถอยไปทีละนิด มองดูดวงตาอัลมอนด์สีเข้มของเจ้าชายหซู่ที่โกรธและดุร้ายด้วยความกลัวและสิ้นหวัง ริมฝีปากของนางสั่นขณะนั้นนางอธิบายว่า " ข้าไม่ได้ฆ่าพระชายาหซู่ เจ้าชายโปรดเชื่อข้าด้วย"ผู้หญิงที่ใส่ชุดเขียวรีบวิ่งออกไปตบหน้านางอย่างบ้าคลั่ง " เจ้ายังกล้าพูดแก้ตัวอีกเหรอ สาวใช้ของเจ้าเสี่ยวหลู่สารภาพแล้วว่าเจ้าอิจฉาพี่สาวคนโตของข้าแย่งเจ้าชาย ดังนั้นเจ้าจึงจะอาศัยโอกาสที่ท่านพี่จะคลอดลูกทำให้นางตายท้องกลม เจ้าบอกว่าถ้านางตายเจ้าก็สามารถเป็นพระชายาได้ ล่อจี่นซู เจ้าเป็นผู้หญิงเลวใจทราม เสียดายที่พี่สาวข้าดีต่อเจ้าขนาดนั้น เจ้าฆ่านางไม่พอ แล้วทำให้นางเสียโฉมอีก "ใบหน้าของล่อจี่นซูตกตะลึ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 2 พระชายาจะตายไม่ได้
เจ็บ……เจ็บเหมือนโดนแทง...นาง ล่อจี่นซูผู้อำนวยการการแพทย์เทียนจ้าน ได้พัฒนาระบบการแพทย์เลือดสีน้ำเงินของสำนักการแพทย์เทียนจ้าน แต่ถูกกล่าวหาว่าฆ่านักพัฒนาหลายคนและขโมยผลการวิจัยและพัฒนาของพวกเขานางถูกจำคุกในคุกทะเลของสำนักเทียนจ้านระยะเวลาห้าปี นั่นเป็นนรกบนโลกที่เต็มไปด้วยคนร้ายและผู้อ่อนแอตกเป็นเหยื่อของผู้แข็งแกร่งแม้ว่านางจะถูกทรมานทั้งกลางวันและกลางคืน แต่นางก็มีความยึดมั่นอย่างเดียวในใจคือการหลบหนีและค้นหาความจริงเกี่ยวกับการฆาตกรรมเจ้าหน้าที่พัฒนาน่าเสียดายที่นางไม่มีโอกาสนั้น หลังจากทนทุกข์ทรมานในเรือนจำทะเลเป็นเวลาห้าปีนางก็ถูกประหารชีวิตนางเสียชีวิตอย่างไม่ยุติธรรมและข้ามภพมาเป็นลูกสาวกำพร้าของท่านแม่ทัพล่อในราชวงศ์หยานล่อจี่นซูเด็กสาวกำพร้าที่ถูกใส่ร้ายและเกือบถูกข่มขืนส่วนเจ้าชายหซู่หยุนจินเฟิงเขาผิดสัญญาเรื่องแต่งงานก่อนและยังกักบริเวรนางอีก ตอนนี้เขายังกล่าวหานางว่านางได้ฆ่าพระชายาและต้องการให้คนเลี้ยวม้าข่มขืนนางจนตายช่างเป็นชายชั่วที่ทำตัวเหมือนว่าตนนั้นเป็นคนที่รักเดียวรู้สึกเจ็บแสบเล็กน้อยที่ข้อมือ นางยกมือขึ้นและเห็นเครื่องหมายของโล่เลือดสีน้ำเงิน
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 3 ไปดูนางแพศยานั่น
เจ้าของเดิมไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับเมืองหลวง หลังจากที่นางเดินทางจากเป๋ยโจวมาถึงเมืองหลวง นางถูกกักบริเวณในบ้านและไม่สามารถก้าวออกจากบ้านได้ แต่นางรู้ว่าเรือนข้าง ๆ เป็นจวนเซียว ครึ่งปีที่แล้ว เจ้าชายเซียวได้รับบาดเจ็บในสนามรบและอาศัยอยู่อย่างสันโดษและปฏิเสธผู้มาเยือน ยิ่งไปกว่านั้น กำลังคนในเรือนก็ลดลงมาก เหลือเพียง ทหารสองสามคนและคนใช้สองหรือสามคน เสียงเงียบและไม่รบกวน เหมาะสำหรับการผ่าตัดฉุกเฉิน หลังจากตัดสินใจได้แล้ว นางก็ก้มลงแล้วอุ้มพระชายาหซู่ ขึ้นมาแล้วเดินออกไป ร่างกายของเจ้าของเดิมขาดสารอาหารและถูกทุบตีทำร้าย ดังนั้นจึงอ่อนแอมาก อย่างไรก็ตามหลังจากใส่โล่เลือดสีน้ำเงินเข้าไปในร่างกายก็สามารถรักษาตัวเอง ซ่อมแซมเซลล์ที่เสียหาย และกระตุ้นศักยภาพของมันได้ ฝนตกหนักและกลางคืนก็มืดมิด นางเปิดใช้งานฟังก์ชันการหลบหนีของระบบป้องกันในช่วงสงคราม และโล่เลือดสีน้ำเงินได้รวมเอาพลังสองอันไว้บนหลังของนาง ราวกับสร้างปีกสองปีกบินอย่างรวดเร็วผ่านลมฝน ตลอดทางไม่มีใครเห็น บวกกับฝนตกหนักขนาดนี้ แม้แต่ทหารยามก็หยุดลาดตระเวนและเฝ้าเฉพาะทางออกและจุดสำคัญของเรือนเท่านั้น แม้ว่าจะมียามคอยลา
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 4 ค้นหาล่อจี่นซูทั่วเมือง
ในเวลาเดียวกัน เหลิ่งซวงซวงก็วิ่งออกห้องหลักและพบว่าหยุนจินเฟิงหมดสติอยู่บนพื้น และพี่สาวคนโตก็หายตัวไปนานแล้ว เมื่อสื่นเหรินวิ่งกลับไปที่หอเหยาเยว่ หยุนจินเฟิงเพิ่งฟื้นขึ้นมาจากการฝังเข็มของหมอหลวงและได้รู้ว่าพระชายาหายตัวไป ไม่รอให้สื่นเหรินรายงานล่อจี่นซูได้สังหารคนเลี้ยงม้าและหายตัวไป หยุนจินเฟิงพูดด้วยความโกรธ “ เป็นล่อจี่นซูนางแพศยานั่น ไปหาตัวนังนั่นมา ต่อให้ต้องพลิกหากันทั้งเรือนก็ต้องเอาตัวมันมาให้ข้า ” ใบหน้าของสื่นเหรินเข้มลง หันกลับไปและสั่งให้ทหารตรวจค้นบ้านทั้งหลัง และยังไปหาคนเฝ้าประตูตรวจดูว่าล่อจี่นซูไม่ได้ออกไป หยุนจินเฟิงโกรธมาก เขาคว้าแส้แล้ววิ่งออกไป ดวงตาของเขาแดงก่ำ และความโกรธของเขาเผาผลาญเขาจนสูญเสียความมีเหตุผลทั้งหมด หากเขาหานังแพศยานั้นเจอ เขาจะตีนางให้ตาย แต่หลังจากที่ค้นหาไปทั่ว พวกเขาก็ไม่พบล่อจี่นซูและพระชายาหซู่ ประตูหน้า ประตูด้านข้าง และประตูหลังได้รับการเฝ้าระวังทั้งหมด ไม่มีใครเข้าหรือออกยกเว้นคนของเรือนขุนนางลั่นหนิง หยุนจินเฟิงเตะคนเฝ้าประตูด้วยความโกรธจัด “ พวกเจ้ามันขยะไร้ประโยชน์ คนตัวโตขนาดนั้นก็ไม่สังเกตเห็น สื่นเหริน สั่งให้ทหารทั้
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 5 หาให้เจอ
การค้นหาดำเนินไปจนถึงค่ำและทุกส่วนของเมืองหลวงถูกตรวจค้น ค่ายลาดตระเวนและจวนจิงเจ้า เข้าไปในบ้านพลเรือน เจ้าหน้าที่และเรือนเชื้อพระวงศ์ แม้ว่าจะมีความขุ่นเคืองอยู่บ้าง แต่ฮ่องเต้ก็ออกพระราชกฤษฎีกาให้ตามหาฆาตกรและร่างของพระชายาไม่ว่าต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม ดังนั้น แม้ว่าเขาจะมีความคับข้องใจเขาก็ทำได้แค่ยอมรับการค้นหาเท่านั้น หลังค่ำ ผู้บัญชาการกองพันลาดตระเวนและหัวหน้าบ้านของจวนจิงเจ้า ได้พบกับหยุนจินเฟิงและขุนนางลั่นหนิงที่ประตู และแลกเปลี่ยนข้อมูล ดวงตาของหยุนจินเฟิงเต็มไปด้วยดวงตาแดงก่ำและดูบ้าคลั่งและดุร้าย “ ค้นหาต่อไปไม่ว่าจะเป็นเรือนของใครก็ตามค้นหาให้ข้าจนเจอ ” ทุกคนพบว่ามันแปลกที่เด็กผู้หญิงที่ได้รับบาดเจ็บได้พาศพหญิงท้องแก่ไปซ่อนตัวที่ไหน โดยปกติจะอยู่ได้แค่ใกล้ ๆ เท่านั้น ไปไหนไกลไม่ได้เพราะในช่วงเคอร์ฟิว ทางค่ายตระเวนจะลาดตระเวนและบุคคลต้องสงสัยจะถูกสอบปากคำ มีคนจากค่ายลาดตระเวนถามว่า “นางหนีไปได้ใกล้ ๆ นี้เหรอ นางจะไปไหนได้ไกลพร้อมร่างของพระชายาได้อย่างไร นางเป็นเพียงผู้หญิงอ่อนแออายุสิบหกหรือสิบเจ็ด ” ทันทีที่พูดออกมา หยุนจินเฟิงและขุนนางลั่นหนิงต่างก็มองดูจวนเซีย
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 6 ท่านไม่สงสัยเหรอ
“ ฟิ้ว ๆ ” เป็นเสียงลูกธนูที่ตัดผ่านอากาศอย่างรวดเร็ว ลูกธนูมากกว่าสิบลูกออกมาจากที่ไหนไม่รู้เลยและตกลงไปข้าง ๆ หยุนจินเฟิง และล้อมรอบเขาไว้อย่างแน่นหนา สิ่งที่น่าตกใจที่สุดคือลูกธนูถูกฝังอยู่ในแผ่นหินตรงประตู และก็ตั้งขึ้น ซึ่งแสดงให้เห็นว่าพลังงานภายในของผู้ยิงธนูนั้นดีแค่ไหน ยิ่งไปกว่านั้น หยุนจินเฟิงยังยืนอยู่ที่ประตูหากลูกธนูถูกยิงจากที่สูงในเรือนแล้วมันจะตกลงไปข้าง ๆ หยุนจินเฟิงโดยไม่ทำร้ายเขาได้อย่างไร ลูกศรจะโค้งได้เหรอ ยังสามารถรักษาทางโค้งและระยะอย่างแม่นยำได้ การกระทำนี้ทำให้ผู้คนที่อยู่ตรงนั้นหวาดกลัว และทำให้ผู้คนในค่ายลาดตระเวนและจวนจิงเจ้าโกรธ เจ้าชายเซียวเป็นแม่ทัพที่สร้างคุณประโยชน์ให้กับประเทศอย่างยิ่งใหญ่ เขาเข้ารับตำแหน่งแม่ทัพล่อและออกไปต่อสู้ ขับไล่กองทัพศัตรูอย่างหวุดหวิดเพื่อช่วยราชวงศ์หยาน ตัวเขาเองกลับมาได้รับบาดเจ็บสาหัส และหมอหลวงต้องใช้เวลาสามเดือนในการรักษาเพื่อช่วยชีวิตเขา พระชายาหซู่ถูกสังหารอย่างโหดร้าย ตายท้องกลม ทุกคนรู้สึกเสียใจกับนางและเกลียดฆาตกร พวกเขาเข้าใจความโกรธของเจ้าชายหซู่ได้ แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าทุกคนจะต้องรู้สึกแบบเดียวกับเ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 7 ให้ตะเกียบคู่หนึ่งได้ไหม
เจ้าชายเซียวยิ้ม แต่เขาไม่พูดอะไรเลย หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็พูดช้าๆ ว่า “ หลานจี้ ส่งอาหารไปที่หอวูเหิ่น วางไว้นอกประตูแล้วบอกคนที่อยู่ข้างในก็พอ ถ้านางต้องการออกมาพบข้า นางจะออกเอง ถ้านางยังไม่อยากเจอ นางจะออกไปหลังจากธุระของนางเสร็จแล้ว พวกน้าก็คิดว่านางไม่เคยมาก็พอ ” องครักษ์หลานจี้หันกลับมา นายท่านตแหลนะเนี่ย เขาก็สงสัยเหมือนกัน ใช่ใครบ้างไม่อยากรู้ ? การได้ยินและการระวังตัวของนายท่านนั้นสูง แต่เขาและฝูงหมาป่าไม่สังเกตเห็นว่ามีใครแอบแฝงเข้ามา จนกระทั่งเสียงร้องของทารกดังขึ้นเมื่อคืนนี้ทุกคนจึงรู้เรื่องนี้ แต่ว่า นายท่านบอกว่านางมาแบบไม่รบกวน ซึ่งพิสูจน์ได้ว่านางแค่อยากยืมสถานที่และไม่จำเป็นต้องทำให้นางลำบากใจ หอวูเหิ่นล่อจี่นซูถอนหายใจ นางทั้งหิว หนาวและง่วงมาก ผ่านไปท้งวันทั้งคืนแบบนี้ นางดื่มน้ำกลูโคสและนมแพะเพียงเล็กน้อยเท่านั้น นางไม่ชอบรสชาติของนมแพะจริง ๆ หลังจากดื่มแล้วนางรู้สึกอยากจะอ้วกเด็กถูกวางไว้ในตู้ของระบบและนำนมแพะออกจากระบบและป้อนหลายครั้ง เด็กสบายดี แต่พระชายาหซู่ยังอยู่ในสภาพวิกฤติ เพราะเหตุนี้นางจึงยังไม่จากไป พระชายาหซู่ยังคงอยู่ในอาการโคม่า
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 8 คนร้ายเป็นใครกันแน่
ดื่มโจ๊กชามใหญ่และกินผักทั้งหมดโดยไม่สิ้นเปลือง แม้ว่ามันจะไม่อร่อยก็ตาม ไก่ผัดและเนื้อแกะตุ๋น เห็นได้ชัดว่าทั้งสองเมนูใช้วัตถุดิบชั้นเลิศ นางอยากรู้จักพ่อครัวคนนี้จริง ๆ วัตถุดิบดี ๆ แบบนี้แต่ทำอาหารได้ไม่อร่อยมาก แต่ยังสามารถเอาตัวรอดในวังได้ต้องเป็นสิ่งที่พิเศษแน่ หลังจากรับประทานอาหารแล้วร่างกายจะรู้สึกอบอุ่น นางควรออกไปแสดงความขอบคุณ แต่นางเดินจากไปไม่ได้ สถานการณ์ของพระชายาหซู่อาจเปลี่ยนแปลงได้ตลอดเวลา ความทรงจำเกิดขึ้น มันเป็นเรื่องของเจ้าชายเซียว เจ้าชายเซียวหยุนเส้ายวนเป็นน้องชายของฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน และจักรพรรดินีอัครมเหสีให้กำเนิดเขาในวัยสี่สิบของนาง ดังนั้นเขาและหยุนจินเฟิงจึงมีอายุไม่แตกต่างกันมากนัก เขาไหว้อาจายร์ดังตั้งแต่อายุยังน้อยและมีทักษะศิลปะการต่อสู้อย่างสูง เมื่อคนรงบุกเข้ามาเมื่ออายุสิบห้า เขาก็เป็นทหารและออกรบพร้อมกับกองทัพ ในการต่อสู้ครั้งแรกเขาฆ่าได้มากกว่าร้อยคนและมีชื่อเสียงในคราวเดียว หลังจากนั้นเขาได้ออกรบหลายครั้งและสร้างความสำเร็จทางรบให้กับราชวงศ์หยาน ครึ่งปีที่แล้วคนรงกลับมาบุกรุกอีกครั้ง บุกเข้าห้วยโจว พ่อของเจ้าของร่างแม่ทัพล่อได้รั
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 9 รื้อหลุมฝังศพ
ในเรืองนางมีญาติสนิทเพียงสองคน คนหนึ่งคือ เหลิ่งซวงซวงนางสาวแท้ ๆ ที่มาดูแธอ คนหนึ่งคือหยุนจินเฟิงสามีของนาง แล้วใครล่ะ จู่ ๆ ล่อจี่นซูก็จำความทรงจำบางอย่างของเจ้าของเดิมได้ คนรวยที่มาจากเมืองหลวงบอกว่าให้พวกเขาไปที่เมืองหลวง นามสกุลของคนนั้นคือเล้ง คือเหลิ่งซวงซวงเหรอ เหตุใดเหลิ่งซวงซวงจึงขอให้เจ้าของเดิมไปที่เมืองหลวงเพื่อขัดขวางการแต่งงานระหว่างหยุนจินเฟิงกับพี่สาวคนโตของนาง นี่เป็นเรื่องที่น่าสนใจมาก จวนหซู่ หยุนจินเฟิงแทบจะเป็นบ้า เขาอาลวาดในวังและสังหารสาวใช้และผู้หญิงทั้งหมดที่รับใช้พระชายาหซู่ รวมทั้งคุณนายหยิงที่มากับนางถูกเขาตั้งให้เป็นสนมน้อย ความผิดเดียว ปกป้องเจ้านายไม่ได้ ไม่มีใครกล้าร้องขอความเมตตา แม้ว่าสื่นเหรินจะรู้สึกโหดร้าย แต่คนเหล่านี้สมควรตาย ใครให้พวกเขาไม่ระวังแล้วปล่อยให้พระชายาพบกับนังแพศยาคนนั้นเพียงลำพัง ? หยุนจินเฟิงเดินไปอย่างหมดความอดทนและกระสับกระส่ายเพื่อรอรุ่งสางเขาจะไปที่พระราชวังทันทีเพื่อขอคำสั่งเขาต้องการนำผู้คนไปค้นหาจวนเซียว นังแพศยานั่นไม่สามารถวิ่งไปได้ไกล และก็พบจี้หยกของพระชายาอยู่ใต้กำแพง ซึ่งนางยังคงสวมอยู่ตอนที่ได้รับบ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 10 ขอเข้าค้นจวนเซียว
สื่นเหรินปฏิเสธที่จะไป แต่มีคนอื่นที่อยากไป ประตูจวนเปิดออกกว้าง และอัศวินดำมากกว่าสิบคนก็รีบวิ่งออกไปโดยถือป้ายของพระราชวังของเจ้าชายหซู่และมุ่งหน้าไปยัง เป๋ยโจว เป๋ยโจวอยู่ติดกับเมืองหลวงและระยะทางไม่ไกลใช้เวลาเพียงวันเดียวในการทำลายสุสานและกลับสู่เมืองหลวง เนื่องจากสื่นเหรินห้ามเรื่องขุดหลุมศพหยุนจินเฟิง จึงโกรธและเฆี่ยนตีเขาเป็นการส่วนตัวสิบครั้งเพื่อระบายความโกรธ ไม่มีใครไม่ทำตามคำสั่งของเขาได้ สื่นเหรินไม่รักดี หลังจากที่สื่นเหรินคุกเข่าลงและถูกเฆี่ยนตีสิบที เขายังต้องพาผู้คนออกไปค้นหาล่อจี่นซูทั้งคืน เช้าวันรุ่งขึ้น หยุนจินเฟิงเข้าไปในพระราชวังเพื่อเจอฮ่องเต้และอธิบายเหตุผลของเขาในการขอตรวจค้นที่ประทับของเจ้าชายเซียว ฮ่องเต้รักลูกชายคนนี้มากที่สุดเมื่อเห็นว่าเขากำลังจะเป็นพ่อ แต่พระชายากลับเจอกับหายนะเช่นนี้ เขาก็รู้สึกปวดใจมาก หลังจากได้ยินเขาอธิบายอย่างโกรธเคืองถึงเหตุผลในการค้นหาจวนเซียว ฮ่องเต้ก็ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ มีเหตุผลที่เจ้าจะสงสัยว่าฆาตกรอยู่ในจวนเซียว แต่ท่านลุงของเจ้าไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้เลย เจ้าไปบอกเขาว่าข้าได้สั่งให้เขาเปิดประต
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status