เสี่ยร้ายพ่ายรัก

แสงไฟนีออนสาดส่องผ่านกระจกบานใหญ่ของเลานจ์หรูระดับไฮเอนด์ใจกลางกรุงเทพมหานคร เสียงดนตรีแจ๊สคลอเบาๆ จากแซกโซโฟนขับเน้นบรรยากาศยามค่ำคืนให้ดูเย้ายวน ลึกลับ และน่าค้นหา กลิ่นอายของน้ำหอมราคาแพงคละเคล้าไปกับกลิ่นไอน้ำแอลกอฮอล์ชั้นดี ลอยอบอวลอยู่ในอากาศที่ถูกควบคุมอุณหภูมิให้เย็นฉ่ำกำลังดี

ปลายฟ้า ยืนพิงเคาน์เตอร์บาร์หินอ่อนสีดำสนิท ชุดเดรสผ้าซาตินสีดำเข้ารูปแนบเนื้อขับเน้นสัดส่วนโค้งเว้าเย้ายวน สายตาคู่สวยกวาดมองไปรอบห้องอย่างระมัดระวัง แม้รอยยิ้มบนใบหน้าจะดูเป็นมิตรและเป็นกันเองกับลูกค้าที่เดินผ่านไปมา แต่ลึกๆ แล้ว เธอกำลังคำนวณตัวเลขและราคาของค่ำคืนนี้ในหัวสมองอย่างเงียบเชียบ ทุกวินาทีที่เข็มนาฬิกาเดินไปข้างหน้า มีมูลค่าเท่ากับลมหายใจของคนที่เธอรักซึ่งกำลังรอความช่วยเหลืออยู่ที่บ้าน

ในโลกแห่งความเป็นจริงที่โหดร้าย ไม่มีอะไรร่วงหล่นลงมาจากฟ้าฟรีๆ และเธอก็เลือกเส้นทางที่ต้องแลกศักดิ์ศรีบางส่วน เพื่อความอยู่รอดของครอบครัวและน้องชายที่กำลังป่วยหนัก

"น้องปลายฟ้า แขกโต๊ะ VIP ด้านในสุดเรียกหาครับ" เสียงของผู้จัดการร้านดังขึ้นใกล้ๆ พร้อมกับสะกิดเบาๆ ที่ไหล่มน รอยยิ้มรู้กันปรากฏขึ้นบนใบหน้าของชายวัยกลางคน "คนนี้กระเป๋าหนักมาก ระดับวีไอพีตัวจริงเสียงจริง ดูแลดีๆ ล่ะ คืนนี้ถ้าทำเขาพอใจ เธออาจจะได้ทิปมากกว่าเงินเดือนทั้งเดือนรวมกันซะอีก"

ปลายฟ้าสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกความมั่นใจและสติสัมปชัญญะที่เริ่มเลือนรางจากความเหนื่อยล้าสะสม เธอยกมือขึ้นจัดทรงผมลอนยาวที่ปล่อยเคลียไหล่ให้เข้าที่ ก่อนจะพยักหน้ารับคำของผู้จัดการด้วยรอยยิ้มราบเรียบที่ฝึกฝนจนชินชา

"ค่ะพี่ เดี๋ยวปลายจัดการเอง"

เธอเดินก้าวเท้าอย่างมั่นคงบนส้นสูงสี่นิ้ว มุ่งหน้าไปยังโซนส่วนตัวด้านในสุดของเลานจ์ ซึ่งเป็นพื้นที่พิเศษที่ถูกกั้นด้วยม่านกำมะหยี่สีแดงเข้มหนาทึบ บรรยากาศแถบนี้เงียบสงบกว่าด้านนอกมาก ได้ยินเพียงเสียงเพลงแผ่วเบาที่ลอดผ่านเข้ามาเท่านั้น

หน้าม่านกำมะหยี่สีแดง ปลายฟ้าหยุดยืนชั่วครู่เพื่อปรับสีหน้าให้เป็นปกติ รอยยิ้มการค้าถูกระบายขึ้นบนเรียวปากอิ่ม ก่อนที่เธอจะเอื้อมมือไปแหวกม่านแล้วก้าวเท้าเข้าไปข้างใน

ภายในห้อง VIP แสงไฟหรี่ให้บรรยากาศดูน่าขนลุกและชวนอึดอัด กลางห้องมีโซฟาหนังแท้สีเข้มตัวใหญ่วางอยู่ และบนนั้น... ร่างสูงสง่าของชายหนุ่มในชุดสูทสีเทาเข้มเข้ารูปกำลังนั่งไขว่ห้างอย่างไร้การเกรงใจใคร มือหนากำแก้ววิสกี้ออนการ์ดที่มีน้ำสีอำพันกลิ้งไหวตามแรงข้อมือ ดวงตาคมกริบราวกับพญาอินทรีตวัดมองผู้มาใหม่ทันทีที่ประตูหรือม่านถูกเปิดออก

ชี หรือที่คนในแวดวงธุรกิจและโลกเบื้องหลังต่างขนานนามเขาว่า "เสี่ยชี" นักธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ผู้ทรงอิทธิพลและเจ้าพ่อกาสิโนเถื่อนรายใหญ่ เขามีใบหน้าหล่อเหลาราวกับเทพบุตรปั้นแต่ง แต่แววตากลับเย็นชาและเด็ดขาดจนไม่มีใครกล้าสบตานานเกินสองวินาที

ชีไม่ใช่ผู้ชายที่จะยอมเสียเวลาให้กับผู้หญิงขายบริการทั่วไป หรือแม้แต่เด็กเอ็นเตอร์เทนในร้านหรูระดับนี้ เขามักจะมาที่นี่เพื่อเจรจาธุรกิจลับๆ หรือไม่ก็มาเพื่อปลีกวิเวกจากความวุ่นวาย แต่ในคืนนี้... บางอย่างในตัวปลายฟ้ากลับสะดุดตาเขาอย่างประหลาดตั้งแต่แรกรินเหล้าที่เคาน์เตอร์ด้านนอก

ไม่ใช่แค่ความสวยสะดุดตาที่หาได้ทั่วไป แต่เป็นแววตาที่ซ่อนความพยศ ความดื้อรั้น และความเศร้าสร้อยเอาไว้ภายใต้รอยยิ้มเสแสร้งนั่นต่างหาก... แววตาที่ทำให้เขารู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้มีเรื่องราวเบื้องหลังที่น่าค้นหา

"ยืนทำบื้ออะไรอยู่ตรงนั้น นั่งลงสิ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น เรียบ นิ่ง แต่แฝงไปด้วยอำนาจล้นเหลือที่กดดันให้คนฟังต้องทำตามโดยอัตโนมัติ

ปลายฟ้าสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะฝืนยิ้ม แล้วขยับตัวเข้าไปนั่งลงบนโซฟาฝั่งตรงข้าม เว้นระยะห่างพอสมควร แต่เสี่ยชีกลับไม่ยอมให้มีช่องว่างนั้น เขาวกมือเรียกเธอกลายๆ ด้วยสายตา ก่อนที่ปลายฟ้าจะจำใจขยับเข้าไปนั่งลงข้างกาย ระยะห่างเพียงไม่กี่คืบทำให้เธอได้กลิ่นน้ำหอมราคาแพงแบรนด์ดัง ผสมผสานกับกลิ่นอายความเย้ายวนและบุคลิกอันตรายเฉพาะตัวของเขา หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวไม่เป็นจังหวะราวกับกลองเพล

"ยินดีที่ได้รู้จักค่ะคุณชี" ปลายฟ้าเอ่ยเสียงหวาน พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นไหว เธอยื่นมือไปหยิบขวดแก้วเพื่อจะรินเครื่องดื่มให้เขา แต่ปลายนิ้วเรียวกลับแกล้งเฉียดผ่านหลังมือหนาอย่างตั้งใจตามวิสัยของงาน เพื่อสร้างความประทับใจและเอาใจลูกค้า

ทว่า... ชีไม่ได้ปล่อยให้เธอดำเนินเกมตามใจชอบ มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเรียวของเธอไว้แน่น แรงบีบไม่ได้รุนแรงถึงขั้นทำให้กระดูกแหลกสลายหรือเจ็บปวดจนร้องออกมา แต่เด็ดขาดและหนักหน่วงพอที่จะทำให้ปลายฟ้าชะงักค้างเติ่งอยู่ท่าเดิม

ดวงตาคมกริบก้มลงมองข้อมือขาวผ่องที่มีรอยนิ้วมือของเขาประทับอยู่เล็กน้อย ก่อนจะเงยขึ้นสบตาเธอนิ่ง

"ฉันไม่ได้จ้างเธอมาเพื่อรินเหล้าอย่างเดียวหรอกนะ ปลายฟ้า" เสียงกระซิบของเขาราวกับเสียงคำรามของสัตว์ร้ายในความมืด

ปลายฟ้าเบิกตากว้างเล็กน้อยด้วยความตกใจ "คุณ... รู้จักชื่อฉันด้วยเหรอคะ?"

"ในโลกนี้ไม่มีอะไรที่ฉันอยากรู้แล้วไม่ได้รู้" ชีตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่แฝงความเย่อหยิ่งเอาไว้เต็มเปี่ยม เขาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ ที่เจือกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ รินรดอยู่ข้างแก้มเนียน น้ำเสียงของเขากระซิบแผ่วเบาแต่ทรงพลังจนขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "ฉันซื้อเวลาของเธอทั้งคืน... ใช้สิทธิ์นั้นให้คุ้มค่าซะ อย่ามาเล่นตลกกับฉัน"

บรรยากาศรอบตัวในห้อง VIP ราวกับถูกจุดไฟให้ลุกโชนขึ้นทีละน้อย ความเงียบงันถูกแทนที่ด้วยเสียงลมหายใจที่เริ่มติดขัด ชีไม่ได้ปล่อยข้อมือเธอทันที แต่ใช้นิ้วโป้งลูบไล้ผิวเนื้อนุ่นเบาๆ เป็นการหยอกเย้าที่แฝงไปด้วยการคุกคามทางอารมณ์อย่างชัดเจน

ปลายฟ้าพยายามดึงมือตัวเองกลับอย่างนุ่มนวลที่สุดเท่าที่จะทำได้ เธอยิ้มกลบเกลื่อนความหวั่นไหว "คุณชีต้องการให้ปลายดูแลยังไงดีคะ? ร้องเพลง เล่นเกม หรือว่า..."

"ฉันไม่อยากฟังเพลง และไม่ได้อยากเล่นเกมเด็กๆ พวกนั้น" ชีตัดบทอย่างไร้เยื่อใย ดวงตาดุจพญาอินทรีมองสำรวจใบหน้าหวานล้ำของเธอตั้งแต่หน้าผากจรดเรียวปากอิ่มที่เคลือบลิปสติกสีแดงระเรื่อ "สิ่งที่ฉันต้องการ... เธอก็รู้ดีอยู่แก่ใจไม่ใช่หรือไง?"

คำพูดตรงไปตรงมาอย่างไร้ความอ้อมค้อมทำให้ปลายฟ้าหน้าถอดสี รอยยิ้มการค้าบนใบหน้าเกือบจะหลุดรอย เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก แม้เธอจะรู้ตัวดีว่าก้าวเท้าเข้ามาในเลานจ์แห่งนี้เพื่อจุดประสงค์อะไร และผ่านงานทำนองนี้มาบ้างเพื่อแลกกับเงินก้อนโต แต่การเผชิญหน้ากับผู้ชายระดับเสี่ยชี... คนที่มีออร่าความน่ากลัวแผ่ออกมาตลอดเวลามันช่างแตกต่างจากลูกค้าคนอื่นๆ อย่างสิ้นเชิง เขาไม่ได้ดูเหมือนคนมาเที่ยวเพื่อผ่อนคลาย แต่ดูเหมือนผู้ล่าที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุมมากกว่า

ก่อนที่ปลายฟ้าจะได้ทันเอ่ยคำปฏิเสธหรือต่อรอง ร่างสูงก็ขยับตัวอย่างรวดเร็วราวกับเสือชีตาร์ตะครุบเหยื่อ มือหนาช้อนเข้าที่เอวบางแล้วดึงร่างของเธอเข้ามาชิดจนแผ่นหลังของเธอกลืนไปกับโซฟาหนานุ่ม ชีทาบทับร่างหนาลงมาปิดกั้นทุกทางหนีอย่างสมบูรณ์แบบ

"คุณชี... เดี๋ยวค่ะ ใจร้อนจังนะคะ" ปลายฟ้าเอ่ยประท้วงเสียงแผ่ว พยายามใช้มือสองข้างดันแผงอกกว้างภายใต้เสื้อสูทเนื้อดีเอาไว้ แม้รู้ดีว่าแรงของเธอแทบจะไม่มีผลอะไรเลยกับคนตัวโตตรงหน้า

"กับคนอื่นฉันอาจจะเป็นคนใจเย็นและมีเหตุผล" ชีโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกคมสันเฉียดผ่านแก้มนุ่มของเธอไปนิดเดียว ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวเนื้อจนเกิดกระแสไฟฟ้าแล่นพล่านไปทั่วร่าง "แต่วันนี้... กับเธอ... ฉันรอนานเกินไปแล้ว ปลายฟ้า"

น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความต้องการดิบเถื่อนที่ถูกปลุกเร้า ปลายฟ้ารู้สึกได้ถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา แต่ในขณะเดียวกัน ความอบอุ่นและกลิ่นอายของผู้ชายคนนี้กลับทำให้สมองของเธอมึนงงราวกับถูกสะกดจิต

และก่อนที่เธอจะได้ทันตั้งตัว ริมฝีปากหยักลึกก็ทาบทับลงมาปิดกลีบปากอิ่มของเธอทันที!

สัมผัสแรกที่ได้รับไม่ใช่ความนุ่มนวลอ่อนโยน แต่มันคือการรุกรานที่ดุดัน เอาแต่ใจ และเรียกร้องอย่างไร้ความปรานี ชีขบเม้มริมฝีปากเธอบดขยี้ลงมาด้วยความเร่าร้อน จนปลายฟ้ารู้สึกชาแปลบไปทั่วทั้งริมฝีปาก รสจูบที่ลึกล้ำและทรงพลังนั้นทำให้สติสัมปชัญญะที่เหลืออยู่ของเธอหลุดลอยหายไปในอากาศ สมองขาวโพลนคิดอะไรไม่ออกนอกจากเสียงหัวใจที่เต้นรัวระรัวราวกับจะทะลุกหน้าอกออกมา

ปลายฟ้าพยายามจะเบือนหน้าหนีและส่งเสียงประท้วงอื้ออึงในลำคอ แต่ชีกลับใช้มือหนาอีกข้างบีบกรามมนของเธอไว้เบื้องล่าง บังคับให้เธอต้องเผยริมฝีปากออกอย่างไร้การควบคุม เปิดทางให้ลิ้นร้อนของเขาแทรกซึมเข้ามาตักตวงความหวานและสำรวจทุกซอกทุกมุมภายในโพรงปากของเธออย่างเอาแต่ใจ

รสจูบที่ยาวนานและร้อนรุ่มทำให้ห้อง VIP ทั้งห้องราวกับอุณหภูมิพุ่งสูงขึ้นหลายองศา ปลายฟ้ารู้สึกหายใจไม่ทัน มือเรียวที่เคยพยายามผลักไส ค่อยๆ เปลี่ยนมาขยุ้มปกเสื้อสูทของเขาแน่นเพื่อยึดเหนี่ยวร่างตัวเองไม่ให้ร่วงหล่นลงไป ร่างกายเริ่มอ่อนปวกเปียก ปล่อยให้เสือร้ายตักตวงความสุขจากเรียวปากของเธอตามใจชอบ

เมื่อชีถอนริมฝีปากออกช้าๆ เพื่อให้เธอได้โกยอากาศเข้าปอด ปลายฟ้าก็หอบหายใจ ใบหน้าหวานแดงก่ำดั่งลูกตำลึงสุก ดวงตากลมโตฉ่ำน้ำระเรื่อไปด้วยหยาดน้ำตาคลอเบ้าจากความตื่นตระหนกและวาบหวาม

"อื้อ... คุณชี..." เสียงครางแผ่วเบาเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากบวมเจ่อ

ชีมองผลงานของตัวเองด้วยความพึงพอใจ แววตาคมกริบเปล่งประกายความมืดมนและลุ่มหลงอย่างปิดไม่มิด ริมฝีปากหยักยกยิ้มร้ายกาจ มือหนาเริ่มลูบไล้ต่ำลงมาจากคางมน ผ่านซอกคอขาวผ่อง ก่อนจะสอดมือเข้าไปใต้ชุดเดรสผ้าซาตินสีดำสัมผัสผิวเนียนนุ่มของเธออย่างถือวิสาสะ

ชุดเดรสซาตินราคาแพงถูกร่นขึ้นอย่างไร้ความปราณี ฝ่ามือร้อนผ่าวของชีลูบไล้ไปตามเรียวขาเนียนเรียบ สร้างความวาบวามและกระแสความเสียวซ่านแล่นพล่านไปทั่วร่างจนปลายฟ้าต้องสะดุ้งเฮือก เผลอแอ่นสะโพกรับสัมผัสอันตรายนั้นตามสัญชาตญาณ

"คุณ... คุณจะทำอะไรคะ ที่นี่มัน... ในเลานจ์นะ!" ปลายฟ้ากระซิบเสียงสั่นเครือ พยายามรวบรวมสติที่เหลืออยู่น้อยนิดทักท้วง

"แล้วใครบอกล่ะว่าจะทำแค่ตรงนี้..." ชีโน้มใบหน้าลงกระซิบข้างใบหูของเธอ น้ำเสียงแหบพร่าเต็มไปด้วยแรงปรารถนา "คืนนี้... เธอเป็นของฉันทั้งคืน ปลายฟ้า และฉันไม่ได้หมายถึงแค่ในห้องนี้ห้องเดียว"

พูดจบทับถมไม่ให้เธอได้ตั้งตัว ชีก็อุ้มร่างบางขึ้นจากโซฟาจนปลายฟ้าร้องอุทานด้วยความตกใจ รีบยกแขนขึ้นโอบรอบลำคอแกร่งของเขาไว้แน่นโดยอัตโนมัติ ร่างสูงก้าวเท้าเดินออกจากห้อง VIP มุ่งตรงไปยังทางออกลับของเลานจ์ที่เชื่อมต่อไปยังชั้นบนสุด ซึ่งเป็นโซนที่พักส่วนตัวของเจ้าของร้านและแขกคนพิเศษระดับท็อป

ในค่ำคืนนี้... กรงทองแห่งอำนาจและเงินตรารอคอยเธออยู่เบื้องหน้าแล้ว และต่อให้ปลายฟ้าจะพยายามดิ้นรนหนีสักแค่ไหน เธอก็ไม่มีวันหลุดพ้นจากอุ้งมือของเสือร้ายอย่างชีไปได้เลยตลอดกาล