แฟนพ่อ...ผมขอนะครับ

ภายในบ้านหรรษรักษ์

“พ่อมีเรื่องสำคัญจะคุยกับแก” จักรชัยเอ่ยขึ้นขณะนั่งรับประทานอาหารเย็นกับลูกชายสองต่อสอง

            “ครับ” รามิลตักข้าวเข้าปากรอฟังเรื่องสำคัญของพ่อ

แม่ของรามิลเป็นชาวอังกฤษ หย่าขาดกับพ่อของเขาตั้งแต่เขาอายุได้เพียงสิบสองขวบเพื่อไปแต่งงานใหม่กับชาวอังกฤษด้วยกัน แต่แม่ของเขาก็คอยแวะมาเยี่ยมเยียนลูกชายตลอด จนเขาเรียนจบปริญญาตรี พอเรียนต่อปริญญาโทรามิลก็ย้ายไปเรียนที่อังกฤษกับแม่ หลังจากเรียนจบก็กลับมาทำงานที่เมืองไทยตามเดิม

ส่วนจักรชัยก็ครองตัวเป็นโสดเป็นคุณพ่อเลี้ยงเดี่ยวที่หล่อรวยและสุขภาพดี จนดูไม่ออกเลยว่าตอนนี้เขาอายุห้าสิบห้าแล้ว มองแค่ภายนอกก็คงจะดูแค่สี่สิบต้น ๆ

            “แกต้องแต่งงานกับหนูพราว” พูดเสียงเรียบแล้วชำเลืองมองลูกชายอย่างคาดหวัง จักรชัยรู้ว่ามันเป็นเรื่องยากและละเอียดอ่อนมากสำหรับผู้ชายที่ครองตัวเป็นโสดมาจนอายุสามสิบปีอย่างรามิล ทั้งที่ชีวิตเพียบพร้อมทุกด้าน จักรชัยไม่อยากบังคับลูกชาย แต่เพราะมีลูกชายคนเดียวจักรชัยจึงอยากมีหลานน้อยกับเขาบ้าง

            “เธอเป็นใครครับ?” ถามเสียงเรียบ แต่มีคำตอบในใจอยู่แล้ว อุตส่าห์โสดมาตั้งนานจะให้มาแต่งงานง่าย ๆ มันใช่เรื่องที่ไหน

            “ลูกสาวเพื่อนพ่อ”

            “ทำไมผมต้องแต่งด้วยครับ” เอาแล้วไงได้ยินคำถามแบบนี้จากปากลูกชายทีไรรู้สึกใจคอไม่ดีทุกที

            “บริษัทเขากำลังจะล้มละลาย”

            “แล้วเกี่ยวอะไรกับผมครับ” นั่นไงผิดอย่างที่จักรชัยคิดไว้ที่ไหน พอคุยเรื่องแนวรัก ๆ ใคร่ ๆ ทีไรตอบแบบไม่เกรงใจคนฟังทุกที

            “รามิล นี่แกกลายเป็นคนใจดำไปตั้งแต่เมื่อไร” น้ำเสียงผิดหวังในความคิดของลูกชายเป็นที่สุด

            เรื่องนี้ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายมีความเห็นพ้องต้องกันเพราะลูกสาวเพื่อนก็ยังโสด อีกทั้งการแต่งงานครอบครัวหรรษรักษ์ก็จะได้ไม่ต้องเสียเปรียบที่ต้องใช้หนี้ให้กับทางครอบครัวคณาภิรมย์ และต้องช่วยฟื้นฟูธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ให้ฝั่งโน้นด้วย

“ถ้าเราเป็นฝ่ายอยู่ในสถานการณ์แบบนั้นบ้างล่ะ”

            “ให้มันถึงวันนั้นก่อนครับ แน่นอนว่าผมไม่ให้พ่อยัดเยียดผมให้แต่งงานกับคนอื่นเหมือนกับที่เพื่อนพ่อกำลังทำอยู่แน่นอน ถ้าพ่อสงสารเขามากพ่อก็แต่งเองสิครับ” รามิลไม่เข้าใจว่าผู้ใหญ่กำลังคิดอะไรอยู่ มีที่ไหนอยู่ดี ๆ จะให้แต่งงาน ทั้งที่ทั้งสองยังไม่เคยเจอหน้ากันด้วยซ้ำ

            “รามิล!” ลูกคนนี้มันก็ช่างคิด คิดอะไรก็ไม่คิดดันคิดจะให้พ่อไปแต่งงานกับสาวรุ่นลูกซะงั้น

            “ตามนั้นครับพ่อ ไม่แต่งก็คือไม่แต่ง พ่อได้ฤกษ์วันไหนก็บอกผมด้วยละกัน ผมไปทำงานก่อนนะครับ”

ว่าแล้วร่างใหญ่ที่สูงกว่าหนึ่งร้อยแปดสิบห้าเซ็นติเมตรก็ลุกขึ้นเดินมาที่รถเพื่อไปดูงานที่ผับ ในช่วงกลางวันเขาจะไปทำงานที่โรงแรมรามิลซึ่งเป็นโรงแรมระดับห้าดาว ส่วนตอนกลางคืนจะเข้าไปดูงานที่ The Racha ผับ ซึ่งเขาเป็นหุ้นส่วนกับชานนท์เพื่อนของเขา และจะกลับเข้าบ้านประมาณเกือบเที่ยงคืนของทุกวัน ชีวิตเขาทำงานหนักแบบนี้เสมอมา ในหัวยังไม่เคยคิดเรื่องแต่งงานแม้แต่เสี้ยวเดียว ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากแต่งแต่เพราะเขายังไม่เจอคนถูกใจ ขอกินแบบเงียบ ๆ อย่างนี้ไปดีกว่า

            “รามิล! โธ่ ไอ้ลูกคนนี้” จักรชัยบ่นตามหลังแต่เหมือนลูกชายหัวแก้วหัวแหวนจะไม่ค่อยสนใจคำพูดของเขานัก

            “ฉันจะทำอย่างไรดีแม่เรียม” จักรชัยขอคำปรึกษาจากแม่บ้านที่เลี้ยงดูรามิลมาตั้งแต่เด็ก จนรู้ว่าเขานิสัยใจคอเป็นเช่นไร

            “คุณท่านก็อย่าบังคับคุณหนูสิคะ” ป้าเรียมบอกกับประมุขของบ้านเพราะรู้ดีว่ารามิลถูกเลี้ยงดูมาแบบตามใจแค่ไหน และเกลียดการบังคับที่สุด

            “แล้วจะให้ฉันทำยังไงล่ะถ้าไม่บังคับ ประชาเป็นเพื่อนรักของฉันนะ ฉันจะปล่อยให้เขาล้มละลายได้ยังไง” สีหน้าดูหนักใจ เพราะใช่ว่าตัวเองอยากจะแต่งงาน เขาก็มีเรื่องเครียดที่บอกใครไม่ได้เหมือนกัน

กว่าจักรชัยจะมีทุกอย่างในวันนี้ก็เพราะประชาเพื่อนของเขาคอยช่วยเหลือทุกอย่าง ตั้งแต่ทุนเริ่มก่อตั้งบริษัทส่วนหนึ่งก็เพราะประชาเป็นคนช่วย จนตอนนี้มีโรงแรมในเครือหรรษรักษ์ทั้งหมดห้าสาขาด้วยกัน โดยมีโรงแรมรามิลเป็นหนึ่งในนั้นและเป็นโรงแรมแรกที่จักรชัยสร้างขึ้นมาเพื่อยกให้เป็นของขวัญให้ลูกชายคนเดียวของเขา

ความสำเร็จส่วนหนึ่งก็มาจากเพื่อนของเขา ที่คอยเป็นที่ปรึกษาที่ดีให้เขามาโดยตลอด แต่พอถึงคราวเพื่อนล้มจะไม่ให้เขายื่นมือเข้าไปช่วยได้อย่างไร

“การแต่งงานต้องเริ่มจากความรักนะคะคุณท่าน”

เรียมพูดทิ้งท้ายก่อนจะเก็บจานชามแล้วเดินเข้าไปในครัว

“จะให้เริ่มจากความรักได้ยังไง ก็ในเมื่อมันเป็นเรื่องด่วน” จักรชัยพูดกับตัวเองเบา ๆ บริษัทหรรษรักษ์ต้องเข้าไปช่วยคณาภิรมย์ให้อยู่ได้ตลอดรอดฝั่งและเติบโตไปด้วยกัน

            อนุชิตยืนรอรามิลอยู่ที่รถ “เดี๋ยวฉันขับไปเอง” รามิลบอกกับคนขับรถ รู้สึกอารมณ์ไม่ดี จึงอยากใช้ความคิดอยู่เงียบ ๆ คนเดียว

            “ครับนาย”