โคตรเถื่อนพ่ายรัก

@บาร์ลับชั้นใต้ดินของโรงแรมหรูแสงไฟที่สาดส่องกับเสียงดนตรีที่เปิดดังกระหึ่มเป็นจังหวะเร้าใจ ทำให้บรรดาเหล่านักท่องเที่ยวราตรีต่างพากันลุกขึ้น เต้นโยกย้ายส่ายสะโพกไปมาเป็นจังหวะอย่างสนุกสนานโดยอีกด้านหนึ่งของบาร์ก็มีกลุ่มสาวสวยดาวเด่นในค่ำคืนนี้ ที่กำลังเต้นวาดลวดลายอันแสนเย้ายวน เล่นทำเอาหนุ่มๆ เกือบทั้งร้านต่างพากันจับจ้องมองเป็นตาเดียว “นี่นังข้าว! พรุ่งนี้มึงจะหมั้นกับพี่ดนัยแล้ว มึงชวนพวกกูมาปาร์ตี้แบบนี้พี่เขาจะไม่ว่าเหรอวะ” เสียงของ “ไอคิว” หนุ่มหล่อ หน้าใสสไตล์โอปป้าแต่หัวใจสาวเอ่ยถาม "ข้าวฟ่าง" สาวสวยรวยเสน่ห์ ที่กำลังยืนเต้นยั่วยวนเพื่อเช็กเรตติ้งของตัวเอง อย่างจีบปากจีบคอ“เขาจะมาว่าอะไรกูได้ล่ะ วัน ๆ ก็ทำงานจะมาสนใจอะไรกับคนอย่างกู แถมงานหมั้นครั้งนี้ก็เป็นคำสัญญาของสองตระกูล ที่ได้ตกลงหมั้นหมายกันไว้ตั้งแต่รุ่นคุณปู่ ซึ่งกูก็ไม่ได้พิศวาสอะไรเขาสักนิด” ฉันพูดตอบกลับ เพื่อนสนิทพร้อมกับกลอกตามองบนอย่างรู้สึกเซ็งๆ เมื่อนึกถึงใบหน้าของ “พี่ดนัย” ว่าที่คู่หมั้นของตัวเอง ที่เป็นถึงเจ้าของบริษัทDN ผู้ผลิตอะไหล่เครื่องยนต์อันดับต้น ๆ ของประเทศ โดยฉันแทบจะเจอหน้ากันแบบนับครั้งเลย

@ห้องพักหรูแบบวิลล่ากริ๊ง!!!…กริ๊ง!!…เสียงโทรศัพท์ที่กำลังส่งเสียงดังอย่างต่อเนื่องอยู่ตรงแถวบริเวณข้างหัวเตียง ทำให้ฉันที่กำลังนอนหลับอยู่ก็ค่อยๆรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกมึนงงพร้อมกับเอื้อมมือไปควานหาโทรศัพท์ของตัวเองในสภาพงัวเงียและปวดหัวเป็นอย่างมาก“อือ…ฮัลโหล” ฉันกดรับสายและพูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่า พร้อมกับขยับตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงนอน เพื่อเรียกสติของตัวเองจากอาการเมาค้าง หลังจากที่เมื่อคืนฉันดื่มเหล้าหนักมากไปหน่อยจนเมาแล้วภาพตัดไปตอนไหนก็ไม่รู้(นังข้าวมึงอยู่ไหน!! ตอนนี้พ่อของมึง ตามหาตัวมึงให้ควั่กเลย) เสียงของ ไอคิว แว๊ดดังออกมาแทบจะทันทีเมื่อได้ยินเสียงตอบกลับดังมาจากปลายสาย“ตามหากูทำไม??..” ฉันพูดถามกลับออกมาด้วยความสงสัย(ก็วันนี้งานหมั้นของมึงไงนังข้าว นี่มึงอย่าบอกนะ ว่ามึงเมาจนจำไม่ได้แล้วอ่ะ)เมื่อได้ยินประโยคของไอคิว ก็ทำเอาฉันถึงกับนิ่งชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะพูดตอบกลับเพื่อนออกมาเบาๆ“เออจริงด้วยกูลืมไปเลยว่ะ เมื่อคืนจัดหนักมากไปหน่อยตอนนี้สมองกูเบลอไปหมดแล้ว”(โอ๊ย!!กูจะบ้าจะบอกับมึงจริงๆนังข้าว รู้งี้กูกับนังมุกน่าจะมานอนกับมึงด้วยดีกว่า)“เออ...ช่างมันเถอะ

“พี่คะ...ขอวอดก้ามาร์ตินนี่ ค่ะ”ฉันเอ่ยบอก พนักงานบาร์เทนเดอร์ที่หน้าเคาน์เตอร์บาร์ อย่างพยายามเก็บสีหน้าและท่าทางของตัวเองที่เต็มไปด้วยความหงุดหงิดไว้ด้วยรอยยิ้มบางๆ แต่ก็ไม่ลืมที่จะหันไปพูดถามหนุ่มหล่อที่บังเอิญเจอกันด้วยน้ำเสียงราบเรียบ“แล้วนายล่ะอยากดื่มอะไร คืนนี้ฉันขอเลี้ยงเอง”“เอาเหมือนกันเลยก็ได้” ฟาโรห์เอ่ยตอบพร้อมกับยกไหล่ขึ้น อย่างคนไม่ได้เรื่องมากอะไร ก่อนที่เขาจะแอบชำเลืองมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยแววตาแฝงไปด้วยความพึงพอใจ กับใบหน้าสวยเฉี่ยวและแววตากลมโตที่ดูดื้อรั้นของเธอ จนบางครั้งก็ทำเอาหัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นมาอย่างห้ามไว้ไม่อยู่“งั้นเอาเหมือนกัน มาสองที่เลยค่ะ”ฉันพยักหน้าอย่างรับรู้ให้กับหนุ่มหล่อและหันไปพูดสั่งเครื่องดื่มกับพนักงานบาร์เทนเดอร์ด้วยรอยยิ้มอีกครั้งก่อนที่ฉันจะค่อยๆเบนสายตามองไปยังรอบๆร้านที่ตอนนี้เต็มไปด้วยเสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะของเหล่านักท่องเที่ยวที่ดังแข่งกับเสียงเพลงที่เปิดเป็นจังหวะเบาๆ ให้เข้ากับบรรยากาศริมทะเลในยามค่ำคืน จึงทำให้ฉันค่อยๆรู้สึกผ่อนคลายความหงุดหงิดลงไปได้บ้างเล็กน้อย“คุณยังรู้สึกหงุดหงิดอยู่อีกเหรอ”ฟาโรห์ พูดถามออกมาเบาๆและเ

@วิลล่าสุดหรูริมชายหาดเมื่อบานประตูวิลล่าปิดลง ฟาโรห์ไม่รอช้าเขารีบยกมือรวบรัดเอวเล็กแล้วรั้งดึงร่างของข้าวฟ่างที่ไม่ทันได้ตั้งตัวเข้ามาแนบชิดอกแกร่งจนแนบสนิท พร้อมกับประคองใบหน้าสวยแล้วก้มลงประกบปากจูบอย่างดูดดื่มในทันทีปลายลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าในโพรงปากอิ่มเกี่ยวกวัดลิ้นเล็กไปมาอย่างหยอกเย้า มือหนาก็ยกช้อนตัวอุ้มร่างเล็กกระเตงเข้าเอวโดยที่หญิงสาวก็ยกขาเกี่ยวเอวหนาไว้แน่นพร้อมกับยกแขนโอบรอบลำคอแกร่งขยับตัวเองเข้าใกล้บดเบียดเรียวปากอิ่มและตวัดปลายลิ้นเล็กจูบตอบโต้ดูดดึงกันอย่างไม่มีใครยอมใครฟาโรห์ ค่อยๆวางหญิงสาวลงบนเตียงนอนอย่างเบามือ พร้อมกับรีบจัดการถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกอย่างเร่งรีบ จนเผยให้เห็นแผงอกแกร่งและกล้ามท้องแน่นๆที่ทำเอาข้าวฟ่างจ้องมองด้วยแววตาเต็มไปด้วยความพึงพอใจ ก่อนที่เขาจะค่อยๆก้าวขึ้นมาคร่อมร่างของเธอพร้อมกับจ้องมองเธออย่างไม่ละสายตา“ข้าวจ้องมองผมด้วยสายตาโคตรยั่วอีกแล้วนะ แบบนี้ผมจะอดใจไหวได้ยังไงล่ะ” เขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่า แล้วก้มลงหอมแก้มนุ่มนิ่มอย่างมันเขี้ยว ก่อนที่ริมฝีปากหนาจะวางทาบลงบนเรียวปากอิ่มพร้อมกับจูบบดขยี้อย่างหนักหน่วงอีกครั้งทั้งสองคนแ

#สามวันต่อมา@บ้านตระกูลสิวิมลพรหลังจากวันงานหมั้นผ่านพ้นไปไม่นาน ฉันก็ถูกคุณพ่อส่งคนมาคอยตามกดดันฉันอย่างหนักเพื่อที่จะตามฉันกลับบ้าน ไม่ว่าจะให้คุณอาเลขาโทรมาสามเวลา ส่งข้อความหาอีกเป็นร้อย หรือแม้กระทั่งให้คนมาดักรอฉันที่หน้าคอนโด วันนี้ฉันจึงรีบขับรถกลับมาที่บ้านเพื่อจัดการทุกอย่างให้จบๆไป และทันทีที่ฉันขับรถเลี้ยวเข้ามาจอดภายในบ้าน ฉันก็รีบก้าวลงจากรถ ก่อนที่ป้าจง พี่เลี้ยงของขวัญข้าวจะเดินปรี่เข้ามาหาฉันอย่างรวดเร็ว“คุณข้าวฟ่างคะ คุณหนูขวัญข้าวให้ดิฉันมาตามคุณไปพบคุณท่านที่ห้องรับรองค่ะ” ฉันถึงกับหยุดยืนนิ่งชะงัก เมื่อได้ยินประโยคของป้าจงพูดจบก่อนจะหันกลับไปจ้องมองหน้าของป้าอย่างเอาเรื่องในทันที“เมื่อกี้ป้าจงเรียกฉันว่าอะไรนะ” ฉันเอ่ยถามออกมาด้วยน้ำเสียงห้วนๆ“คะ คุณข้าวฟ่างค่ะ” ป้าจงเอ่ยตอบอย่างเลิ่กลั่กและเริ่มรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาเมื่อเห็นสายตาเอาเรื่องของคุณหนูข้าวฟ่างกำลังจ้องมองเธอเขม็งอย่างไม่ละสายตา“แล้วเรียกอีนังน้องสาวตัวดีของฉันว่าอะไร”“คะ คุณหนูขวัญข้าวคะ” “ฮึ! สงสัยป้าจงคงจะแก่มากแล้ว สมองเลอะเลือนไปหมดจนจำไม่ได้ว่าฉันเป็นใคร ถ้าป้าป่วยขนาดนี้ก็รีบไปรักษาตัวน่