ไอ้กันต์ ไม่เป็นซ้อจีนเทา

Rrrrrr Rrrrrr Rrrrrr~

“ใครเชี่ย! แม่งโทรมาตอนนี้วะ!!” เสียงแหบพร่าก่นด่าคนที่โทรมารบกวนการพักผ่อนที่ใฝ่ฝัน หลังจากตรากตรำไลฟ์สดขายของ และเคลียร์งานแปลเอกสารให้ลูกค้าขาประจำเสร็จ ปุณณกันต์ลุกขึ้นมากดรับสายอย่างหัวเสีย ก่อนกระแทกเสียงไปยังปลายสายด้วยน้ำเสียงเอาเรื่อง

“ฮัลโหล!!”

มือหนาพลางขยี้ผมไปมา เพื่อรอฟังว่าไอ้เชี่ยปลายสายมีธุระด่วนอะไรถึงได้โทรมาหาตอนตีสามกัน ไม่รู้เวล่ำเวลาจริง ๆ !!

พลั่ก! พลั่ก! พลั่ก ตุ๊บ!

“โอ้ย!! พะ…พี่กันต์ ช่วย ผ…ผม ด้วย โอ๊ย! อุก!!” แต่เสียงคร่ำครวญ โหยหวน ที่ส่งมาทำให้อารมณ์ขุ่นมัวก่อนหน้าหายไปเป็นปลิดทิ้ง

กันต์คุ้นกับเสียงนี้ตั้งแต่ตัวเองอายุหกขวบ มันคือเสียงของไอ้วีน้องชายตัวแสบของเขานั่นเอง

“ไอ้วีมึงเล่นอะไร?!” คิ้วหนาขมวดหากัน ก่อนถามกลับไปอย่างไม่ไว้ใจ เนื่องจากไอ้วีมักงัดสารพัดวิธีมาสูบเงินออกจากกระเป๋าตัวเขาเอง

พลั่ก! ผลั๊วะ!

“อ๊ากกกก!! พะ…พอแล้ว ผมยอมแล้ว ฮือ” ชายหนุ่มเงี่ยหูฟังเสียงโหยหวนที่ดังมาจากปลายสาย แม้ในหัวจะยังไม่มั่นใจว่านี่คือวิธีหาเงินของไอ้วีหรือเปล่า แต่ความเป็นพี่ชายก็อดไม่ได้ที่จะตะโกนถามแทรกไป

“มึงเป็นอะไร? ใครทำอะไรมึง?”

“น้องมึงไม่เป็นอะไรมากหรอก แต่ถ้ามึงไม่เอาเงินที่ไอ้เด็กเปรตนี่โกงไปมาคืน มันอาจจะเป็นมากกว่านี้แน่!”

นั่นยิ่งทำให้ปุณณกันต์ต้องแปลกใจมากกว่าเดิม เมื่อเสียงที่ตอบกลับมานั้นไม่ใช่เสียงของปานรวีแล้ว กลับเป็นเสียงทุ้ม ๆ เย็น ๆ ตอบกลับมาแทน

เขาชะงักไปชั่วขณะ ใจหนึ่งก็อยากจะเชื่อ แต่อีกใจก็ไม่อยากเชื่อ พอชั่งแล้วฝั่งที่ไม่เชื่อมันดูมีน้ำหนักมากกว่าเสียด้วยสิ เพราะวีรกรรมของปานรวีเยอะเหลือเกิน ไม่ว่าจะแกล้งให้คนอื่นปลอมเป็นครูโทรมาขอค่ารูเลอร์ รับเบอะ เพนซิล สารพัดค่าจิปาถะที่จะขอได้ แล้วที่แสบสุดคงทำเป็นสร้างเรื่องว่าตัวเองโดนจับ แล้วตำรวจเรียกเงินเพื่อแลกกับการปล่อยตัวก็ทำมาแล้ว หึ! ครั้งนี้อย่าหวังเลยว่าจะหลอกพี่มึงได้

“ไอ้เชี่ยวี! หยุดเล่น! กูจะนอน!!”

ติ๊ด!

ปุณณกันต์กระแทกเสียงกลับไป ก่อนกดวางสาย ชายหนุ่มโยนโทรศัพท์ไว้ข้างกายอย่างลวก ๆ แล้วล้มตัวนอนอีกครั้ง ในใจก็อดชมการแสดงของน้องชายที่ก้าวขึ้นไปอีกขั้นไม่ได้ เมื่อกี้เขาเกือบเชื่อไปแล้วเชียว ถ้าไม่นึกถึงวีรกรรมของมันซะก่อน

เดี๋ยวพรุ่งนี้พี่ชายอย่างกู จะพามึงไปเคสซีรีย์วายเอง แสดงดีแบบนี้จะเก็บไว้ให้เสียของทำไม มาช่วยพี่หาเงินเถอะนะน้องร้ากก

แต่ในระหว่างที่เขาเคลิ้ม ๆ กำลังจะหลับอยู่นั้น เสียงสั่นของโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง

Rrrrr Rrrrr Rrrrrr~

“โธ่โว๊ย!!! กูเอามึงตายแน่ไอ้น้องเวร!!!!” ร่างสูงเด้งขึ้นมาอีกรอบ แต่ครั้งนี้ดูจะหัวเสียมากกว่าเดิม

“ไอ้เหี้ยวี! กูบอกว่าไม่เล่น!!” เสียงทุ้มตะคอกใส่โทรศัพท์ทั้งที่ยังไม่ได้ยินเสียงปลายสาย

“มึงตะคอกใส่ใคร ไอ้เวร!!” คราวนี้ปลายสายมันตะคอกสู้กลับมาด้วยโว้ย

นั่นยิ่งสุมไฟให้ปุณณกันต์มากยิ่งขึ้น หน็อย! ไอ้น้องเวรนี่กล้าให้เพื่อนมาด่าพี่บังเกิดเกล้าอย่างกูเหรอ!

“เวรพ่องมึงสิ! เปิดกล้องเดี๋ยวนี้นะไอ้ห่าพวกนี้!!”

ปุณณกันต์ส่งคำขอโทรแบบวีดีโอไปให้ ไม่นานนักอีกฝั่งก็กดตอบรับ

ปิ๊บ!

ภาพที่ปรากฏในหน้าจอเป็นไอ้หน้าขาวคนหนึ่ง ยืนยักคิ้วทำหน้ากวนตีนส่งมา คิ้วเข้มขมวดหากันแน่นด้วยความสงสัยว่า ไอ้วีน้องชายตัวดีไปเอาจีนที่ไหนมาร่วมขบวนการไถเงินเขาอีก

“ไง มึงเป็นพี่ไอ้เด็กเวรสันดานขี้ขโมยสินะ?” ไอ้หน้าจีนตัวลายอย่างกับไปนอนทับหนังสือพิมพ์มาถามขึ้นพลางยักคิ้วให้ ท่าทางของมันช่างเกาฝ่าตีนของเขาให้คันดีจริง ๆ อยู่ใกล้ ๆ พ่อจะเอาหน้ามาถูตีนให้หายคันคอยดู!

“สันดานพ่องมึงสิ! พวกมึงเล่นอะไรกัน? ไปเอาไอ้วีมาคุยเดี๋ยวนี้ ก่อนที่กูจะอารมณ์เสียแล้วตามไปกระทืบพวกมึง!” กันต์พูดพลางยกนิ้วกลางชูใส่หน้าจอ

ไอ้ตัวลายดูจะอึ้งกับสิ่งที่เขาทำ คงคิดสินะว่าเขาจะตกหลุมไอ้วีง่าย ๆ อีก ฝันไปเถอะ! เงินกูหามาอย่างยากลำบาก จะประเคนให้เด็กเวรพวกนี้ไปผลาญได้ยังไงวะ

“เล่นเหี้ยอะไรของมึง? อย่ามาแกล้งไม่เข้าใจ พี่น้องสันดานขี้โกงไม่ต่างกันจริง ๆ ” ไอ้ลายหน้าขาวจิปากส่ายหน้าไปมา ก่อนเดินไปนั่ง มันพยักหน้าไม่กี่ที กันต์ก็ได้ยินเสียงขลุกขลัก แล้วหลังจากนั้นก็ได้ยินเสียงเหมือนอะไรหนัก ๆ หล่นลงพื้นดังตุ๊บ!

“ขี้โกงเหี้ยอะไร? หยุดเล่นได้แล้ว ไอ้เด็กเวรพวกนี้” กันต์พูดปราม ไอ้พวกนี้พอเล่นด้วยชักเอาใหญ่เลยนะ

“มึงนั่นแหละหยุดพล่ามสักที อาฮ่าวเอาไอ้เด็กเปรตมานี่!” ไอ้หน้าเทามันตะคอกผ่านหน้าจอ ก่อนที่ประโยคหลังมันหันไปสั่งใครบางคน

กันต์กลอกตามองบน พร้อมกับถอนหายใจ พวกไอ้วีจะเล่นให้ได้เลยใช่ป่ะ! จะเป็นให้ได้เลยกับคนถูกจับเรียกค่าไถ่เนี่ย! พี่มึงชักจะไม่อยากเล่นด้วยแล้วนะ

“มีลูกไม้อะไรก็รีบงัดออกมาเถอะไอ้หน้าอ่อน” เขาหาวก่อนพูดด้วยน้ำเสียงเบื่อ ๆ

“กรอดดด อ่อนพ่องมึงสิ!! ไอ้สัด!!!!” อีกฝ่ายกัดฟันจนหน้าสั่น ก่อนตะคอกกลับมาทันควัน

“อ้าวไอ้เวร มึงด่าใคร?”

“ด่ามึงไง ไอ้ส…”

ปิ๊บ!

ปุณณกันต์กดตัดสายก่อนที่อีกฝ่ายจะทันได้พูดจบประโยค พอล่ะเขาไม่อยากเล่นกับพวกไอ้วีแล้ว มันกี่โมงกี่ยามแล้วดูซะบ้าง จากนั้นชายหนุ่มก็กดปิดเครื่องกันไม่ให้ถูกรบกวนอีกรอบ แล้วคลุมโปงหลับต่อ คนยิ่งง่วง ๆ กวนอยู่ได้ ไอ้ห่าพวกนี้!