บททั้งหมดของ Mafia's Hidden Son: บทที่ 1 - บทที่ 5

"Mommy?"Nagsalubong ang kilay ko nang makita ko si Treyton na pacool na naglalakad dito sa loob ng office ko. Papunta siya sa akin."Treyton, son what are you doing here?" takang tanong ko at tumayo mula sa swivel chair na pinagkakaupuan ko."Mommy, I want to go to the mal." Lumapit ako sa kanya at binuhat siya."Paano ka napunta dito? Hindi ba't dapat nasa bahay ka lang?" He smiled to me kaya napangiti rin ako. My son is a handsome kid. At mahahawa ka talaga kapag ngumiti siya.He's the type of kid na kalmado lang."I texted daddy and he brought me here," tumaas ang kilay ko.At ito namang si Nicholas, nagpauto? Sa edad na apat na taong gulang, dyusko marunong ng magtext si Treyton. Who taught him? Ofcourse, it's Nicholas!Lalabas na sana ako para puntahan si Nicholas sa office niya nang pumasok na siya rito sa office ko. Sinamaan ko siya ng tingin."Woah. Easy Savannah, kinukulit ako ni Treyton, eh. Gusto niya raw pumunta rito."He's Nicholas Soberano. The COO of my company. And my

One week have passed simula nung makita namin si Brantley sa mall at naiistress na ako kay Treyton dahil lagi niya akong kinukulit. Gusto niya raw makipaglaro kay Brantley."Mommy, please? Contact him!"At ito na naman kami. Nangungulit na naman siya."I can't, baby," malumanay kong sabi. Nandito siya ngayon sa office ko since it's Saturday naman."But why? I want to try to play with him. I think he's cool to be with."Cool ba ang pagiging Mafia Boss?"Don't play with him, Treyton. I am warning you," seryosong sabi ko sa kanya."But why mommy? Why?"Bumuntong hininga ako at tinanggal ang reading glasses ko atsaka tumingin kay Treyton. Ang kalmado niyang mukha ay lukot na at halatang malungkot."Because he's a bad guy?"Nawala ang lungkot sa mukha niya at napalitan ng pagkaseryoso."Bad? He's a bad guy?"Tumango ako."Kaya ba hindi ka na po niya girlfriend? Kasi bad guy po siya?"Tumango na lang ako ulit."Kaya tama na ang pangungulit ha? Natatandaan mo pa ba ang sinabi ko sayo dati tu

"Mommy are you tired?" Napalingon ako sa gilid ko nang magsalita si Treyton. Nandito kasi siya ngayon sa office ko at pagabi na. Nakaupo rin siya sa swivel na nasa tabi ko lang din. "Just a bit, baby. Ikaw ba? Hindi ka pa ba nagugutom?" tanong ko sa kanya dahil baka gutom na ang anak ko. "I'm hungry." Natigil ako sa ginagawa ko dahil sa sinabi niya. "Really? Nasaan ba ang backpack mo? Hindi ba't may mga pagkain ka roon?" "Kakain lang po ako kapag tapos na kayo diyan. Mommy gusto mo tulungan kita? My teacher said I am a smart kid, so i think I can help you." Napangiti ko sa sinabi ni Treyton at parang nakakawala ng pagod ang kanyang nakangiting mukha. "Sure, baby. Mommy needs your help." Inilapit ko ang kanyang swivel chair sa aking table. Lumuhod naman siya at inayos ang mga papel na nakakalat sa table ko. Nakangiti ko naman siyang pinagmamasdan. "Busy pa rin po ba si daddy? Hindi pa rin po ba siya uuwi sa bahay?" Natigil ako sa ginagawa ko at lumingon sa kanya. Ito naman k