Akala ko noon, ang katahimikan ay dapat nagdadala ng kapayapaan. Pero sa penthouse ni Luhence Travino, ang katahimikan ay tila may matatalas na ngipin. Binabantayan nito ang bawat galaw ko sa bawat sulok, kumakapit sa bawat makintab na gamit, at dumadagan sa dibdib ko na parang pabigat na hindi ko maalis-alis.Napakaganda ng lugar. Marangya, elegante, at bawat detalye ay pinag-isipan nang husto. Napakalayo nito sa maliit at magulong apartment na ibinahagi ko sa anak kong si Chase. Dito, walang mga laruang nakakalat sa sahig, walang amoy ng lavender na detergent na kumakapit sa mga muwebles, at walang init ng isang tunay na tahanan.Pati ang pangalan niya ay parang delikadong bigkasin, tila isang ipinagbabawal na sumpa na hindi ko dapat binitiwan.Tumayo ako sa harap ng dambuhalang floor-to-ceiling windows na nakaharap sa kumukutitap na lungsod. Mahigpit kong niyakap ang sarili ko. Malabo ang mga ilaw sa labas dahil sa hamog ng hininga ko sa salamin, pero ang isip ko ay nasa kanya, sa
ปรับปรุงล่าสุด : 2026-02-24
เข้าสู่ระบบ
