All Chapters of The Little Mellow บันทึกลับราชบุตรเขย : Chapter 1 - Chapter 9

“อ่าา.......โยกเยกเป็นบ้าเลย ขับรถให้มันดีดีหน่อยไม่ได้รึไงเนี่ย? เมารถจนจะอ้วกอยู่แล้วนะ” ชายหนุ่มได้ยินเสียงเอะอะดังอยู่รอบตัว แต่เขาไม่ได้ให้ความสนใจมากนัก “พวกนี้ทำอะไรกันอยู่วะ หนวกหูเป็นบ้าเลย” โคตรจะมึนหัวเลยให้ตายเถอะ ร่างสูงใหญ่บ่นพึมพำในลำคอไม่กี่ประโยค ก่อนจะล้มตัวลงนอนแผ่หลาอยู่ที่เดิม รถสี่ล้อยังคงเคลื่อนตัวไปไม่หยุด ท่ามกลางเสียงพูดคุยจ้อกแจ้กจอแจ พาหนะที่เขานั่งกระแทกซ้ายขวาไปมา พาให้นอนไม่สบาย แต่กระนั้นเขาก็เมาหนักเกินกว่าจะลืมตาตื่นขึ้น “เฮ้ย! ไปดูมันสิ ตายแล้วหรือยังน่ะ” เสียงแว่ว ๆ ดังใกล้หูเขา เซียวต้าเหรินรำคาญจนแทบทนไม่ไหว ตะโกนอะไรอยู่ได้ ไม่น่าดื่มหนักขนาดนั้นเลย เพราะเจ้าพวกเพื่อนบ้าพวกนั้นนั่นแหละ มายุให้เขาดื่มไม่หยุด “โอ๊ย ปวดหัว หัวโขกแท็กซี่แล้วมั้ง? “ ” เดี๋ยวถึงคอนโด จะถ่ายรูปรายงานกรมขนส่งซะให้เข็ด ขับรถประสาอะไรกัน..” ร่างนั้นสะลึมสะลือพึมพำ เอื้อมมือลูบหัวตัวเองก่อนคอพับหลับพิงตัวรถไปอีกครั้ง “ไม่ตื่นเลยขอรับ” บ่าวรับใช้ตะโกนเสียงดัง เขาทั้งใช้ฝ่ามือจิ้ม ทั้งผลัก รวมถึงตบใบหน้าชายหนุ่มเบา ๆ เขาก็ยังไม่ตื่น ไหนลองอีกทีสิ ผัวะ ผัว

ไฟราคะยังคงโหมกระพือ ร่างใหญ่ยักษ์ใบหน้าโฉดราวกับโจรภูเขา สาวเท้าก้าวเดินไปด้านหลังขบวน ไม่วายด่าคนในกรงที่เขาเดินผ่านตามประสาคนพาล “โชคร้ายที่พวกแกเกิดมาอัปลักษณ์แล้วยังจะจนอีก โชคดีแล้วที่เจอข้า ไปเป็นทาสบ้านพวกคนรวยไม่แน่ว่าอาจจะได้ดิบได้ดี อย่างน้อยไม่ต้องรองรับอารมณ์บนเตียงไงเล่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า “ รอยยิ้มหื่นกระหายผุดบนใบหน้าหนุ่มใหญ่ พลางจับจ้องหญิงสาวหน้าตาดีในกรงขัง ผู้หญิงที่เขาเลือกมาใช้ส่วนตัว จะเลือกหน้าตาปานกลาง แต่สัดส่วนอวบอัด เต็มอิ่มเต็มไม้เต็มมือ เขาไม่ได้โกหกเลย ในวงการตลาดมืด คนโชคดีน่ะคือพวกหน้าตาธรรมดานี่แหละ อย่างมากแค่ถูกขายเป็นทาสเข้าเรือน ได้มีที่อยู่ที่กิน ไอ้พวกโชคร้ายคือไอ้พวกของเล่นหน้าตาดีนี่ต่างหาก ถูกพวกคนรวยซื้อขายราวกับสิ่งของ บางคนถูกเล่นจนเสียสภาพตายไป ไม่มีค่าให้ใครเหลียวแล เขาแค่ใช้ความรุนแรงบ้างเล็ก ๆ น้อย ๆ เท่านั้น เทียบกับพวกนั้นได้ที่ไหน พวกบัณฑิตคุณหนู ฮูหยินคุณชายตระกูลดี แต่ใจโหดพวกนั้นน่ะวิปริตพิสดารกว่าเขาซะอีก ยิ่งพวกขุนนางที่ต่อหน้าทำตัวสูงส่งพวกนั้นอีก เหลียนก่งเคยต้องกลับไปเก็บศพที่ตายคาเตียง สภาพนั้นยิ่งกว่าฝันร้าย ราวกับโดน

“ไม่ใช่ว่าเหล่าพวกพ่อค้าทาสร่ำรวย จากการซื้อขายทาสหรอกหรือ? งานประมูลจัดขึ้นคราใด ได้ยินว่า เงินที่หมุนเวียนสะพัดไม่ต่ำกว่าสิบล้านตำลึงเลยหนิ” ” ข้า ข้าน้อยเป็นเพียงคนตัวเล็กๆ จะไปมีเงินมากมายเช่นนั้นได้อย่างไรล่ะขอรับ นายท่าน “ เขาเพิ่งสังเกตชัดว่า แม้รถม้าจะดูธรรมดา แต่เกือกม้าของขบวนตรงหน้าไม่ใช่เหล็ก แต่กลับเป็นทองคำแท้ เหลียนก่งกลืนน้ำลายอย่างฝืดเฝื่อน คนที่จะใช้ของมีค่าอย่างทองคำมาทำเกือกม้าต้องเป็นคนชั้นสูงแค่ไหน คงต้องเป็นพวกราชวงศ์แล้ว เสียงหวานใสดังออกมาเบาๆ ราวกับเสียงระฆังเงิน “ยังอีกนานหรือไม่? “ คนในรถยื่นปลายนิ้วเรียวเล็กขาวนวล โผล่พ้นม่านออกมาเคาะกรอบหน้าต่างรถม้าเสียงเบา เพียงแค่นิ้วมือของนางเหลียนก่งยังจินตนาการได้ ว่านางคงงดงามยิ่งนัก หนุ่มใหญ่เหม่อมองเคลิ้มจนตาลอย ” เก็บสายตาของเจ้าด้วย! “องครักษ์ชักดาบพาดลำคอเขาอย่างรวดเร็ว ซวยจริง ข้าขัดใจผู้ใดไม่ได้เลย ไม่ว่าจะเป็นฝั่งโรงประมูล หรือขบวนรถคันนี้ ยิ่งกว่านั้นคือคนมีอำนาจหลายฝ่ายที่อยู่เบื้องหลังเขา หากทำให้แหล่งรายได้หลักของคนพวกนั้นเสียไปจนกระทบกับงานใหญ่ของเขาผู้นั้น เขาได้ตายจริงแน่ พ่อค้าทาสหลับตาทำใ

บรรยากาศเงียบสงบ เสียงปลาหลีฮื้อสะบัดน้ำผลุบโผล่ สะท้อนแสงสีส้มระยิบระยับไปกับแสงแดดอ่อนเหลืองนวล ใบบัวสีเขียวมีดอกบัวชมพูปนขาวนวล ลอยปริ่มน้ำเบ่งบานสะพรั่ง ทิวทัศน์งดงามผ่อนคลาย .....ในศาลาไม่มีคนอยู่ มีเพียงโต๊ะน้ำชาเล็ก ๆ วางอยู่ด้านข้าง หรือบางทีนางอาจชอบแบบเอาท์ดอร์?สมกับเป็นคนใหญ่คนโต อยากจะรับทาสเข้าฮาเร็มสักคน... ยังจะวางมาดเหลือเกิน... ชายหนุ่มบ่นอยู่ในใจ“เจ้ารออยู่ที่นี่ นายหญิงยังไม่ว่าง สักพักจะเข้ามา...” เขาพยักหน้ารับฟังแต่ไม่รับรู้...“ขอรับ” ร่างสูงเข้าไปนั่งเกาะราวระเบียงในศาลามองดูฝูงปลาแหวกว่ายใต้ใบบัวไปมา...รออยู่เกือบสองชั่วโมงแล้วมั้ง... ยังไม่เห็นแม้แต่ชายเสื้อผู้เป็นนาย... แถมเพิ่งกินขนมเปี๊ยะไปชิ้นเดียว แค่นี้มันพอยาไส้ที่ไหนกัน.... หิวอีกแล้ว ท้องของชายหนุ่มส่งเสียงราวกับฟ้าร้อง....เหลือบมองโต๊ะน้ำชาที่มีฝาปิดครอบไว้ตรงกลาง ด้านในมีขนมเผือกกวนวางอยู่ ของเจ้านายไหมนะ? เขาแอบหยิบแทะกินไปชิ้นหนึ่ง.... แค่ชิ้นเดียวไม่มีใครรู้หรอกน่า... ไม่เรียกว่าขโมยรออยู่นานยังไม่มีใครมา บางทีนายหญิงอาจเตรียมไว้ให้เขาก็ได้ ตรงนี้ก็มีแค่เขาคนเดียว คิดไปคิดมาเขาก็เก็บทั้งหม

แม้มีขุนนางเข้าออก แต่ภายในจวนใหญ่แห่งนี้มักเป็นพ่อบ้านเริ่นฉงกับแม่นางอิ่นเม่ยออกหน้าคอยดูแลจัดการ ทั้งสองมีคนของตนเอง พวกบ่าวที่เหลือแค่ทำหน้าที่ของตนก็พอ งานสบายเจ้านายไม่เรื่องมาก ใครไม่ชอบเล่า“ในจวนบางทีมักจะมีคนตายถูกพาออกไป ข้าไม่รู้หรอกว่าจริงหรือไม่ พวกที่ฝ่าฝืนคำสั่งน่ะไม่เคยได้กลับมา ข้าได้ยินคนอื่นพูดกัน ไม่เห็นหรือส่วนเรือนหลังมีองครักษ์เยอะมาก““นายหญิงเป็นถึงสายเลือดโอรสสวรรค์ เจ้าน่ะ ทำตัวให้ดีเถอะ แอบหนีหลายครั้งแต่ยังไม่มีใครมาทำโทษ โชคดีแค่ไหนแล้ว””คิดว่าองครักษ์พวกนั้นจะใจดี ปล่อยเจ้าหนีโดยไม่รายงานหรือไง เจ้าทำอะไร เจ้านายในจวนรู้หมดนั่นแหละ“ หนุ่มใหญ่หน้าคล้ำเตือนอย่างเป็นห่วง”พี่ชายชื่ออะไร พี่รู้มากเหมือนกันนะ ข้าอยู่นี่ตั้งหลายวันยังไม่รู้อะไรสักอย่าง ไม่มีใครสนใจพูดกับข้าเลย นอกจากลุงเริ่น“”ข้าฟู่หมิง ข้าถูกซื้อขายเคยเป็นทาสมาหลายปีแล้วล่ะ สุดท้ายส่งต่อมาเป็นบ่าวที่นี่ จะบอกให้ที่นี่น่ะดีที่สุดเชื่อข้า ใช่ว่าจะเข้ามาที่นี่ได้ง่ายนะ“”ข้าเชื่อท่าน เอาเช่นนี้ ต่อไปพวกเรามาเป็นพี่น้องกันดีหรือไม่ล่ะ ข้าชื่อต้าเหริน ไม่รู้ว่าตนเองอายุเท่าใดเหมือนกัน ข้าขอเป็น