Todos los capítulos de The Ceo's Dying Bride: Capítulo 1 - Capítulo 10

Chapter 1: The BetrayalTahimik ang buong bahay nang gabing iyon.Tanging tunog ng wall clock sa sala ang maririnig, paulit-ulit na tila nagpapaalala kay Samantha kung gaano na kalalim ang gabi. Alas-diyes na ng gabi ngunit wala pa ring paramdam ang asawa niyang si Michael.Muli siyang napabuntong-hininga habang inayos ang mesa sa dining area. Nakahain pa rin doon ang hapunang kanina pa niya niluto paboritong steak ni Michael, garlic butter shrimp, at red wine na espesyal pa niyang pinabili sa helper.Malamig na ang lahat.“Ma’am, ikukuha ko na po ba kayo ng pagkain?” maingat na tanong ng kasambahay nilang si Liza mula sa kusina.Ngumiti si Samantha kahit pagod na ang mga mata niya. “Mamaya na lang, Liza. Hintayin ko muna si Sir.”Tumango ang babae, ngunit halatang naaawa. Hindi na ito bago. Halos gabi-gabi na lang ganito ang eksena naghihintay si Samantha, habang si Michael ay laging late o minsan ay hindi na umuuwi.Napatingin siya sa cellphone na hawak.No new messages.Napakagat s

Pagdating ni Michael sa labas ng gate ay halos mapatigil siya sa nakita.Naglalagablab ang apoy sa harap ng mansion. Nasusunog ang mga kahon na kanina lamang ay puno ng mamahaling damit, alahas, at mga larawan. Umaakyat ang makapal na usok sa himpapawid habang patuloy na nilalamon ng apoy ang lahat.Nakita niya ang larawan nilang mag-asawa na unti-unting natutunaw sa init.Ang wedding photo.Ang picture kung saan nakangiti silang dalawa, puno ng pangako at pagmamahal.Ngayon, nagiging abo na lamang iyon.“Sir, papatayin po ba natin ang apoy?” nag-aalalang tanong ng isa sa mga katulong.Hindi agad nakasagot si Michael. Para siyang natulala habang nakatingin sa nagliliyab na apoy. Hindi niya maintindihan kung bakit may kakaibang kurot sa dibdib niya.Galit ba iyon? O pagsisisi?Maya-maya ay sumunod sa kanya ang mga magulang niya, pati ang magulang ni Samantha. Lumabas din si Sabrina, hawak pa rin ang kamay ni Sophie.Napasinghap si Mrs. Reyes nang makita ang apoy. “Oh my God… those are

Sa loob ng pinakamataas na palapag ng Villanueva Holdings, tahimik ngunit mabigat ang atmosphere. Malawak ang opisina. Floor-to-ceiling glass windows ang nakapalibot, tanaw ang buong city skyline. Modern ang disenyo itim, abo, at kahoy ang dominanteng kulay. Sa gitna ng silid ay isang malaking mahogany desk, at sa likod nito ay nakaupo ang isang lalaking kilala sa mundo ng negosyo bilang malamig, matalino, at walang kinatatakutan.Si Sebastian Villanueva.Nakasuot siya ng dark gray suit, malinis ang ayos ng buhok, at seryoso ang ekspresyon habang nakatingin sa tablet na hawak niya. Ngunit kahit mukhang kalmado, ang isip niya ay abala.Abala sa isang tao. Isang babaeng matagal na niyang minahal. Biglang may kumatok sa pintuan.Tok. Tok.“Come in,” malamig niyang sabi.Dahan-dahang bumukas ang pinto at pumasok ang kanyang secretary—si Ms. Lara, isang professional na babae na sanay sa istriktong standards ng boss niya.“Sir, the report you requested is ready,” mahinahon nitong sabi.Hin

Chapter 7“Marry me.” Naibuga ko naman ang iniinom kung kape dahil sa sinabi niya. Ilang beses din akong napakurap at baka hindi nagkamali lang ako ng narinig. “Ano ‘yun?” Paninigurado ko. Baka kasi mali lang talaga narinig ko. “Marry me.” This time, may diin na niyang sinabi. Tinignan ko naman ang mukha niya sinisigurado ko lang kung nagbibiro ba siya. Pero, seryoso ang mukha niya. “Nababaliw ka na ba?” “I'm not crazy.” “So,” tinaasan ko siya ng kilay, “pinagtitripan mo lang ako?” dagdag ko.“I’m not.” Maiksi nitong sagot. “Bakit?” Nakakunot noo kung tanong. Hindi ko kasi maisip kung ano dahilan ng biglaan niyang pagpropose. Tsaka, kakadivorce ko pa lang. Hindi ko pa nga na-eenjoy ang pagiging malaya. Tapos aayain na naman ako ng kasal. “Huh? Ano?” Di ko narinig ang simabi niya dahil parang bulong o baka bulong talaga.“I said, I need a wife. A contract wife.” “Bakit ako? Marami namang iba diyan?” Sa dami ng babae sa mundo akonpa talaga inaya niya. “Matagal na kitang kilala

Chapter 9 “Open the door.” Hindi ako makapaniwala sa narinig ko. Napalipat-lipat pa ang tingin ko sa cellphone at sa pintuan ng kwarto ko. Tumayo ako at unti-unting naglakad palabas ng kwarto ko. Narinig ko naman ang patuloy na pag doorbell. Sinilip ko muna ang peephole at nakita ko siya. Si Sebastian, nakatayo sa labas ng hotel room ko at para bang nag-aalala. Pinihit ko ang doorknob at dahan-dahang binuksan ang pinto. Bago ko pa ‘yun tuluyang mabuksan ay itinulak na ‘yun ni Seb at nagulat ako ng bigla siyang lumapit sa akin at hinawakan ang pisngi ko. “Why are you crying?” Puno ng pag-aalala ang boses niya. Isinara niya ang pinto at hinila ako papunta sa sofa at pinaupo. “B-bakit ka nandito?” Nagtataka ko siyang tinitignan. Hindi pa rin nawawala ang pag-aalala sa mga mata niya. “Tsk.” Pinunasan naman niya ang pisngi ko na basa ng luha. “Ilang oras lang tayo nagkahiwalay umiiyak ka na naman.” Hindi ako nagsalita at tiningnan ko lang siya. “Namiss mo ba ako agad? Kaya ka u