Lahat ng Kabanata ng 90 Days with the Hidden Billionaire: Kabanata 1 - Kabanata 8

The cold Manila breeze usually felt refreshing, pero ngayon, bawat ihip ng hangin ay tila nanunuot sa buto ko bilang isang babala. Nakatayo ako sa balcony ng aming penthouse, pinagmamasdan ang nagkikislapang ilaw ng Makati. It was the kind of view people killed for—the city lights flickering like diamonds on a black velvet cloth. My life was supposed to be perfect. Ako si Sofia Hatheaway—the socialite, the beloved daughter of Manuel Hatheaway. But in a single night, everything crumbled."Sofia..."Nilingon ko si Papa. My heart sank. He looked like a ghost of the man I knew. His hair was messy, and his eyes were bloodshot from days of no sleep and too much whiskey. Maraming bote ng alak sa harap niya, scattered across the mahogany table like fallen soldiers. Napakasakit makita ang taong nagligtas sa akin mula sa orphanage noong pito pa lang ako na ganito ang kalagayan. He gave me everything—the best education, designer clothes, and most importantly, a name that commanded respect."Is i

Hindi ako nakatulog nang maayos pagkatapos ng nangyari sa hapunan. Bawat pikit ko, ang nakikita ko ay ang malamig na mga mata ni Riguel at ang takot sa mukha ni Lily. The mansion felt like a living creature, breathing and groaning in the middle of the night. Ang tunog ng mga sanga ng puno na humahampas sa bintana ko ay tila mga daliri na kumakatok, naghahanap ng paraan para makapasok.Pagsapit ng madaling araw, hindi ko na matiis ang katahimikan ng kwarto ko. I needed to move. I needed to see if Lily was okay. Nagsuot ako ng isang makapal na cardigan at dahan-dahang binuksan ang pinto. The hallway was pitch black, save for the faint moonlight filtering through the high windows.Naglakad ako nang nakapaa para hindi lumikha ng ingay. I remembered the direction Lily went yesterday. Dinala ako ng mga paa ko sa dulo ng kabilang wing, kung saan mas lalong luma at madilim ang paligid. This part of the mansion felt abandoned. Ang mga wallpaper ay nagbabakbak na, at ang amoy ng amag ay mas lal

Ang umaga pagkatapos ng pag-amin ni Riguel ay tila nababalot ng isang kakaibang katahimikan. Hindi na ito ang nakabibinging katahimikan ng takot, kundi isang uri ng paghihintay—isang "calm before the storm." Habang pinapanood ko ang sikat ng araw na tumatama sa bintana ng kwarto ni Lily, alam ko sa loob ko na hindi titigil si Charlotte. Kagabi, nakita ko ang poot sa kanyang mga mata nang paalisin siya ni Riguel. Hindi siya ang tipo ng tao na tumatanggap ng pagkatalo nang ganoon na lang. "Lily, breakfast is here," masiglang sabi ko. Dinala ko ang tray sa kwarto niya. Pinilit kong gawing espesyal ang pagkain niya—pancakes na may hugis puso at sariwang gatas. Pinapanood ko siyang kumain. Dahan-dahan ang bawat subo niya, tila ba tinitiyak niya kung totoo bang sa kanya ang pagkaing iyon. It broke my heart every single time. Paanong ang isang lalakeng kasing-kapangyarihan ni Riguel ay hinayaang maging ganito ang kalagayan ng sarili niyang kadugo? "Sofia?" Napalingon ako sa pinto. N

Ang byahe pabalik sa mansyon mula sa villa ay ang pinakatahimik na sandali ng buhay ko. Hawak ni Riguel ang manibela nang napakahigpit na tila ba madudurog ang balat nito. Sa backseat, mahimbing na natutulog si Lily, pagod mula sa takot at gulo ng nagdaang mga oras. Pero ako? Ang isip ko ay tila isang bagyo.*Bella.* Ang kapatid ko sa labas. Ang babaeng buong buhay ay itinuring akong karibal. Bakit siya nandito? At paano niya nalaman ang tungkol sa kwintas?"Riguel, makinig ka sa akin," panimula ko, ang boses ko ay nanginginig. "Hindi ko alam kung anong ginagawa ni Bella dito, pero kilala ko siya. She’s manipulative. Gagawin niya ang lahat para makuha ang gusto niya."Hindi lumingon si Riguel. Ang kanyang panga ay nananatiling matigas. "Sabi ng security, may dala siyang ebidensya, Sofia. Isang kwintas na kaparehong-kapareho ng sa iyo. At isang litrato nating dalawa noong bata pa tayo.""Pero ako ang kasama mo noon! Ako ang binigyan mo ng kwintas!""Alam ko ang nararamdaman ko, Sofia.