Lahat ng Kabanata ng จากกันครานี้ชั่วนิรันดร์: Kabanata 1 - Kabanata 10

สิ้นเสียงกู้อวี่หลาน ทั่วทั้งท้องพระโรงอันกว้างใหญ่พลันเงียบสงัดลงทันทีรอยยิ้มของเสด็จพ่อแข็งค้างอยู่บนพระพักตร์ จากนั้นสุรเสียงที่อัดแน่นด้วยโทสะก็ดังก้องสะท้อนไปทั่วท้องพระโรง“เจ้าเห็นองค์หญิงของเราเป็นตัวอันใด? เป็นหญิงคณิกาในสำนักสังคีตหลวงหรืออย่างไร!”กู้อวี่หลานคล้ายคาดการณ์ไว้ล่วงหน้าแล้ว เขาจึงคุกเข่าหมอบราบลงไปอย่างนิ่งสนิท“กระหม่อมรักใคร่ผูกพันต่อองค์หญิงอวิ๋นเหยามาหลายปี ศึกซีอวี้ครานั้นเสี่ยงภัยอันตรายแสนสาหัส กระหม่อมมิอาจทำใจให้องค์หญิงอวิ๋นเหยาต้องมาตกระกำลำบากร่วมกับกระหม่อมได้”“ยามนี้กระหม่อมโชคดีรอดชีวิตกลับมาได้ จึงหลงเหลือเพียงความปรารถนาอันแรงกล้าข้อนี้ข้อเดียวพ่ะย่ะค่ะ”“บำเหน็จรางวัลทั้งหมดกระหม่อมล้วนไม่ต้องการ ขอเพียงฝ่าบาททรงเติมเต็มความปรารถนาของกระหม่อมให้สมหวังด้วยเถิด”ท่าทีของกู้อวี่หลานแทบไม่ต่างจากการบีบฮ่องเต้ให้สละบัลลังก์ เสด็จพ่อที่ประทับอยู่บนบัลลังก์มังกรมีสีพระพักตร์บึ้งตึงจนน่าขวัญผวาทว่าข้ารู้กระจ่างแจ้งยิ่งนัก พระองค์มิได้ทรงกริ้วเพราะเห็นแก่พระธิดาอย่างข้าหรอก เพียงแต่เห็นแก่หน้าตาของราชวงศ์และพระราชอำนาจของพระองค์เองเท่านั้นเอง

“หากท่านสามารถหว่านล้อมให้กู้อวี่หลานหย่าขาดจากข้าได้ ข้าคงจะซาบซึ้งใจจนหาที่สุดมิได้เลยทีเดียว”ทว่าคาดไม่ถึงเลยว่า คำพูดประโยคนี้จะราวกับทิ่มแทงเข้าตรงจุดเจ็บปวดของอวิ๋นเหยา จนทำให้ดวงหน้าของนางบิดเบี้ยวผิดรูปไปเล็กน้อย“ไม่รู้ว่านังโง่เช่นเจ้าแอบวางยาเสน่ห์อันใดให้พี่อวี่หลานกันแน่”“ไม่ว่าเมื่อวานข้าจะเพียรหว่านล้อมอย่างไร เขาก็ไม่ยินยอมหย่าขาดจากเจ้าเสียที”เมื่อได้ยินเช่นนั้น ข้าก็พลันชะงักงันไปเล็กน้อย เหตุใดกู้อวี่หลานจึงไม่ยินยอมหย่าขาดจากข้ากันเล่า?ยังไม่ทันที่ข้าจะได้คิดจนกระจ่างแจ้ง รอยยิ้มของอวิ๋นเหยาก็กลับกลายเป็นการเย้ยหยันอวดดีอีกครา“แต่เจ้าอย่าได้ทะนงตนไปว่าตำแหน่งของตัวเองจะมั่นคงปลอดภัย ข้าจะเตือนเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย ขืนยังไม่ยอมไสหัวไปให้พ้นจากพี่อวี่หลานอีกล่ะก็ ข้าขอรับรองว่าจะทำให้เจ้าต้องอยู่มิสู้ตาย”พริบตาถัดมา สีหน้าของอวิ๋นเหยากลับแปรเปลี่ยนเป็นตื่นตระหนกตกใจสุดขีด ร่างทั้งร่างล้มคว่ำลงไปทางผืนสระในเวลาเดียวกันนั้นเอง ข้าก็เข้าใจแจ่มแจ้งทันทีว่านางคิดจะทำสิ่งใดอย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด คล้อยหลังเสียงหวีดร้องด้วยความตื่นตระหนกยามร่วงลงสู่ผืนน้ำของอว

เสียงร้องไห้ตะโกนอันโหยหวนของบ่าวรับใช้ประหนึ่งเข็มอาบน้ำแข็ง ที่ปักลงไปในห้องหออันอบอวลไปด้วยผ้าไหมสีแดงอย่างเหี้ยมโหดข้านอนอยู่บนเตียงนอนในเรือนปีกอันห่างไกลที่สุดของจวนอ๋อง ยากุยซีกำลังค่อยๆ ออกฤทธิ์ ชีพจรหยุดลงแล้ว ลมหายใจถูกเก็บงำ ทั่วทั้งร่างกายเย็นเยียบ ราวกับตายจากโลกนี้ไปแล้วจริง ๆส่วนในห้องหอที่ห่างออกไปเพียงกำแพงกั้นไม่กี่ชั้นนั้น คาดว่าคงตกอยู่ในความเงียบงันราวกับป่าช้าแล้วเป็นแน่มือของกู้อวี่หลานยังคงค้างอยู่ที่ผ้าคลุมหน้าของอวิ๋นเหยา ผ้าแดงที่ปักลายนกยวนยางคู่รักชิ้นนั้นเพิ่งถูกเปิดออกเพียงมุมเดียว เผยให้เห็นใบหน้าเพียงครึ่งซีกของอวิ๋นเหยาที่วาดคิ้วไว้อย่างประณีตบรรจงเขาเหมือนถูกตรึงไว้กับที่ แสงเทียนสลักทองสะท้อนบนใบหน้า สว่างสลับมืดมิดอวิ๋นเหยาชะงักไปวูบหนึ่งก่อนเป็นอันดับแรก จากนั้นก็เดือดดาลขึ้นมาทันควัน นางปัดมือของกู้อวี่หลานออกอย่างแรง หันหน้าไปตวาดใส่บ่าวรับใช้ที่อยู่ตรงประตูด้วยน้ำเสียงดุดันเกรี้ยวกราด“บังอาจ! ข้าต่างหากที่เป็นนายหญิงเพียงหนึ่งเดียวของจวนอ๋องเจิ้นเป่ย!”“ก็แค่เศษสวะที่ยึดครองตำแหน่งพระชายาเอาไว้ ตายไปก็ตายไปสิ มีค่าให้ต้องตื่นตูมถึงเ

ไม่มีผู้ใดกล้าก้าวเข้าไปเกลี้ยกล่อมเขายามค่ำคืนดึกสงัดผู้คนเงียบงัน ในโถงตั้งศพเหลือเพียงตัวเขาคนเดียวเท่านั้นเขายื่นมือออกไป พลางลูบไล้โลงศพอย่างแผ่วเบา ราวกับกำลังลูบไล้สิ่งล้ำค่าที่รักถนอมที่สุด“อวิ๋นซี ขอโทษด้วย…”เขาพึมพำเสียงต่ำ“รอให้ข้าจัดการเรื่องราวที่นี่เสร็จสิ้น ก็จะไปหาเจ้า...”ทว่าเขาไม่รับรู้เลยว่า ในยามที่ตนเองจมดิ่งอยู่ท่ามกลางความสำนึกเสียใจภายหลังนั้น คนที่ฮองเฮาส่งมาได้ลอบเข้าไปในสุสานอย่างเงียบเชียบแล้วเป็นไปตามข้อตกลงเมื่อเจ็ดปีก่อน พวกเขาอาศัยความมืดของราตรี ขุดเปิดหลุมศพของข้าออก แล้วยกตัวข้าออกมาจากโลงศพผู้นำขบวนคือหลี่มามาคนสนิทของฮองเฮา นางมองดูข้าที่ “ตายแล้วฟื้นคืนชีพกลับมา” บนใบหน้าไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ เพียงแค่กล่าวอย่างเย็นชาว่า“องค์หญิง ฮองเฮาตรัสแล้ว นับจากนี้เป็นต้นไป ท่านมิใช่องค์หญิงอีกต่อไป และห้ามกลับมายังเมืองหลวงอีกเด็ดขาด นี่เป็นค่าเดินทาง ท่านดูแลตัวเองให้ดีเถิด”ข้าพยักหน้า มิได้เอ่ยปากพูดสิ่งใดความอดกลั้นเจ็ดปี การเสียสละทุ่มเทเจ็ดปี การเฝ้ารอคอยเจ็ดปี ในที่สุดก็ปิดฉากลง ณ วินาทีนี้ในที่สุดข้าก็เป็นอิสระแล้วคนของหลี่มามาส่งข

“ส่วนเจ้า” เขาจ้องมองอวิ๋นเหยา แววตาเปี่ยมล้นไปด้วยความขยะแขยง “นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ระหว่างเจ้ากับข้าถือว่าตัดขาดสิ้นเยื่อใย!”พูดไม่ทันขาดคำ เขาพลันเงื้อมือขึ้น ฟาดฝ่ามือฉาดใหญ่ลงบนใบหน้าของอวิ๋นเหยาอย่างรุนแรงเสียง “เพียะ” ดังสนั่นชัดเจน อวิ๋นเหยาถูกตบจนใบหน้าหันไปอีกทาง โลหิตสดๆ ไหลซึมออกมาจากมุมปากนางจ้องมองกู้อวี่หลานอย่างยากที่จะยอมรับได้“ท่านถึงกับกล้าลงมือตบตีข้าเชียวรึ?”กู้อวี่หลานมิได้เอ่ยปากพูดสิ่งใด เพียงแค่ใช้สายตาอันเย็นเยียบเฝ้ามองนางอวิ๋นเหยาทั้งโกรธเคืองระคนเคียดแค้น พลางหมุนตัววิ่งตรงไปยังวังหลวงทันทีเรื่องราวนี้แพร่สะพัดไปเข้าถึงพระกรรณของฮ่องเต้อวิ๋นถิงอย่างรวดเร็วยิ่งเดิมทีอวิ๋นถิงก็ระแวดระวังเพราะกู้อวี่หลานมีผลงานความดีความชอบสูงส่งจนข่มบารมีโอรสสวรรค์อยู่แล้ว ยามนี้กู้อวี่หลานถึงกับบังอาจลงไม้ลงมือทุบตีองค์หญิง และดูหมิ่นเกียรติยศของราชวงศ์ เรื่องนี้ทำให้พระองค์ทรงรู้สึกเหลืออดเหลือทนพระองค์ทรงออกราชโองการ ณ เวลานั้นทันที ให้จับกู้อวี่หลานโยนเข้าคุกหลวง เพื่อรอการลงทัณฑ์ข่าวคราวเรื่องกู้อวี่หลานถูกจองจำในคุกหลวงส่งไปถึงด่านชายแดน พลันก่อ