บททั้งหมดของ Make Her Mine Again: บทที่ 1 - บทที่ 5

Third Person's Point of view...“Maghiwalay na tayo.” Sambit ni Andy na bumasag sa katahimikan ng kuwarto. Walang kahit na anumang emosyon ang mababakas sa kanyang mga mata dahil pagod na siya at manhid na ang kanyang puso.Bumangon si Mikael mula sa pagkakahiga. Ang kanyang magulong buhok at ang hubad nitong katawan ay bakas pa dahil kakatapos lang nilang angkinin ang isa’t-isa. Kung kanina lang ay sabik na sabik silang dalawa na iparamdam ang pagnanasa nila sa isa’t-isa ngayon ay parang singlamig ng yelo kung tignan ni Mikael si Andy.Hindi siya nagulat sa sinabi nito. Dahil naghihintay pa siyang bawiin ni Andy ang sinabi nito sa kanya ngunit nanatili itong nakatingin sa malayo.“So, is this a farewell sex, Andy? Hindi mo naman sinabi eh di sana nilubos-lubos ko na.” wika ni Mikael at muling naghubad ng damit. Pagkatapos ay hiniga niya ng marahas si Andy at siniil ng mapangahas ng halik sa labi. Ngunit hindi na ito gumanti sa kanya ng halik kaya inangat niya ang katawan at nagbabaga

Ngayon ang araw na magsusukat na ng wedding gown at tuxedo sila Mikael at Shaina. Kinailangan niyang gumawa ng sandwich at Juice para sa mga bisita na nag-aasikaso ng kasal ng dalawa. Lalo pa’t darating din mga malalaking pangalan na designer. “Medyo masikip pa rito sa may baywang, Mikael. Ano sa tingin mo?”Umiikot si Shaina sa harap ng malaking salamin sa sala ng mansyon, suot ang kanyang engranding wedding gown. Ang puting tela ay kumikinang sa ilalim ng chandelier, habang si Mikael ay nakasandal sa dulo ng sofa, hawak sa isang baso ng wine.“Bagay sa'yo,” maikling sagot ni Mikael. Walang emosyon. Walang ningning ang mga mata, ngunit wala ring bakas ng pagtutol.Katabi ni Shaina si Andy, na nakaluhod sa sahig habang inaayos ang laylayan ng gown gamit ang mga aspili. Bawat tusok ng aspili sa tela ay parang tusok din sa sariling puso ni Andy ngunit alam niyang kailangan niyang tiisin ang sakit hanggang masanay na siya dito.Biglang yumuko si Shaina, tinitigan ang tuktok ng ulo ni A

Five years later…“Andy, thank you for today as well,” mahinang usal ni Tanaka-san, ang walumpung taong gulang na haponesang inaalagaan ni Andy sa isang liblib at tahimik na probinsya sa Chiba, Japan.Inayos ni Anya ang kumot ng matanda at ngumiti nang may pagmamahal. “No, don't mention it, Tanaka-san. Good night.”Nang sumara ang pinto ng kwarto ng matanda, naupo si Andy sa tabi ng beranda upang magpahinga. Malamig ang simoy ng hangin ng tagsibol, at ang mga talulot ng sakura ay dahan-dahang nalalaglag sa bakuran na nag-iiwan ng magandang tanawin. Tatlong taon. Tatlong taon na siyang narito. Walang nakakakilala sa kanya, walang nakakaalam ng nakaraan niya. Dito, malaya siya, at malaya na ang kanyang puso.Kinuha niya ang kanyang cellphone nang tumunog ito at sinagot ang tawag ng kanyang ina.“Nay, kamusta po kayo riyan? Natanggap niyo po ba ang padala ko noong nakaraang linggo?” tanong ni Andy, pinipilit na maging masigla ang boses.“Oo anak, salamat. Malaking tulong ito para sa mga