All Chapters of ยอดพธูสยบรัก: Chapter 1 - Chapter 10

บ้านเดิมสกุลถง เมืองเจียงเป่ย ลานกว้างหน้าเรือน สาวใช้รูปร่างซูบผอม กำลังถือไม้กวาดด้ามยาว กวัดแกว่งไปมา เพื่อขับไล่มิให้ชายแปลกหน้าทั้งสาม ที่กำลังย่างสามขุมเข้ามา ให้ถอยห่างออกไป แม้จะรู้ว่ามันจะไม่เป็นผลก็ตามที “พวกเจ้าเป็นใครกัน! ถอยออกไปนะ!” สาวใช้ยังคงตวาดคนแปลกหน้าทั้งสาม ด้วยน้ำเสียงอันดัง ทว่าในน้ำเสียงนั้นกลับสั่นเทายิ่งนัก! กรี๊ด!! หญิงสาวกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว มันไม่เป็นผลอย่างที่นางรู้ดีแก่ใจ เมื่อด้ามไม่กวาดถูกกระชากจนหลุดมือ และตัวนางถูกฝ่ามือหนา ตบเข้าที่ใบหน้าอย่างเต็มแรง จนรู้สึกชาหนึบไปทั้งใบหน้าก่อนที่นางจะทันได้ตั้งตัว ฝ่ามือคำรบสอง ก็ประเคนใส่เต็มใบหน้าอีกข้างของนาง จนร่างนั้นเซถลาล้มลงกระแทกกับพื้นหิน มือที่หยาบกร้านจากการทำงานหนัก ถึงกับปริแตกด้วยแรงกระแทก ก่อนที่เส้นผมอันยุ่งเหยิงของนาง ถูกกระชากจนใบหน้าแหงนขึ้นสูง ถุย! ชายหยาบช้า ถ่มน้ำลายใส่ใบหน้าบวมช้ำของหญิงสาว ราวกับนางมิใช่คน ริมฝีปากดำคล้ำของชายผู้นั้น แสยะยิ้มกว้าง ทว่าใสความรู้สึกของนางแล้ว มันช่างน่าสะอิดสะเอียนยิ่งนัก “ฮ่า ๆ ช่างน่าสมเพชนัก เสียดายที่ส

ไม่มีการรั้งรอใดๆ ชายหนุ่มพุ่งเข้าหาหญิงสาว พร้อมเหวี่ยงหมัดออกไปเต็มแรง อย่างกระชั้นถี่ใส่หญิงสาว ทว่าแม่ทัพสาวทำเพียงเบี่ยงกายหลบ เพื่อหาโอกาสตอบโต้ เพราะต่อให้พลังและวิชาการต่อสู้ของนางจะคงอยู่ แต่ร่างกายนี้ ยังไม่พร้อมจะให้ใช้พลังทั้งหมดได้ เสี่ยวไป๋กับชายที่พันธนาการนางอยู่ ต่างมองการต่อสู้อย่างตื่นตะลึง แม้ว่าคุณหนูใหญ่ถงจะทำเพียงหลบหลีก ทว่ามันคือการเคลื่อนไหวของผู้ฝึกฝนมาเป็นอย่างดี และช่ำชองในเชิงยุทธ แม่ทัพสาวเคลื่อนตัวหลบไปที่โต๊ะเครื่องแป้ง ก่อนจะใช้จังหวะนั้น คว้าปิ่นบนโต๊ะมาถือไว้ในมือ ห้องของสตรีทั่วไป ไหนเลยจะเหมือนห้องของนางในชีวิตเดิม ที่เต็มไปด้วยอาวุธมากมาย นางจะพลาดให้ถูกหมัด หรือเท้าของอีกฝ่ายไม่ได้อีก แค่เมื่อครู่แขนนี้ ก็เกือบร้าวจนแทบจะยกไม่ขึ้น หากถูกซัดด้วยหมัด ที่เต็มไปด้วยพลังขั้นสูง ไม่ตายก็คงเป็นผักไปนานนับปีเลยทีเดียว และ... “อ่า...สวรรค์ช่างเมตตาข้านัก!” หญิงสาวพึมพำเบาๆ เมื่อนางเห็นจุดตาย ที่อีกฝ่ายหลงลืมปกปิด เผยให้นางได้เห็น แม้โอกาสจะน้อยนิด นางก็ต้องคว้าเอาไว้ให้ได้ หญิงสาวเคลื่อนกายเข้าใกล้คู่ต่อสู้ ที

เวลาผ่านไปเพียงเล็กน้อย มือสังหารทั้งสาม ก็สิ้นใจไปในที่สุด แม่ทัพสาวจึงคลายอ้อมแขน ที่โอบกอดเสี่ยวไป๋อยู่ออก ก่อนจะเดินผ่านร่าง ที่นอนจมกองเลือดออกไปยังด้านนอก อุกอาจไม่น้อยเลย! ที่บุกมาลงมือตั้งแต่ฟ้ามิทันสาง แล้วนี่หรือ...บ้านเดิมขุนนางใหญ่ ไยจึงทรุดโทรมเยี่ยงนี้เล่า อ่า...เจ้าคงไม่เป็นที่ต้องการของครอบครัวเท่าไหร่สินะ! ถงหว่านเหนียน ขนาดคนดูแลในบ้าน ยังมีแค่คนชราใกล้ตาย หญิงสาวปรายตามองไปที่ร่างของบ่าวชายหญิง ที่มีอายุรวมกันนับพันปี แต่ก็ยังดีที่หญิงอ่อนแอผู้นี้ รู้จักซุกซ่อนทรัพย์สิน ที่ได้รับจากผู้เป็นย่ามา ก็ไม่ถึงกับขัดสนเงินทอง แต่นางก็ไม่เข้าใจอยู่ดี ว่าทำไมพ่อแม่แท้ๆ ถึงได้รักลูกไม่เท่ากัน ที่สำคัญถงหว่านเหนียนคือบุตรสาวคนโต ย่อมต้องเป็นที่รักของทั้งพ่อและแม่ อายุถึงวัยปักปิ่น กลับถูกส่งมาอยู่ไกลหลายพันลี้ ไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย “คุณหนู เราจะทำอย่างไรกันต่อดีเจ้าคะ” เสี่ยวไป๋ พาร่างที่บอบช้ำ เดินออกมายืนเคียงข้างนายสาว พร้อมเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ยิ่งเห็นสภาพของบ่าวแก่ ที่พากันนอนบาดเจ็บหนัก ใจของนางก็พลันสิ้นหวังลงไปในท

ครึ่งชั่วยามต่อมา หญิงสาวเดินมาถึงตลาดในเมือง ความคึกครื้นยังคงไม่มีเปลี่ยนแปลง หญิงสาวที่มีผ้าคาดใบหน้าผืนบาง หยุดเหลียวมองไปรอบๆ ก่อนจะก้าวตรงไปยังร้านผ้าหากจะไปยังสถานที่นั้น นางจะต้องไม่ไปในรูปลักษณ์ของสตรี เพราะมันจะนำพาความยุ่งยากมาให้ ที่สำคัญใบหน้างดงามเกิดกว่าจะเสี่ยงเผยโฉมแท้จริงได้ ร่างสูงโปร่งกว่าสตรีทั่วไป ก้าวเข้าไปภายในร้าน พร้อมบอกถึงสิ่งที่ต้องการกับเถ้าแก่เนี้ยนางจะเสียเวลามากไปกว่านี้มิได้ เพราะเสี่ยวไป๋อยู่เพียงลำพัง หากมีมือสังหารเพิ่มขึ้นมาอีก จะไม่เป็นผลดีเท่าใดนัก อีกอย่างตอนนี้ยังเช้าอยู่มาก มือฉมังที่ใช้เวลาในที่แห่งนั้นมาตลอดค่ำคืน หรืออาจหลายคืนติดกัน กำลังอ่อนล้ากันไม่น้อย นางจำต้องรีบฉกฉวยโอกาสนี้ให้ได้ ก่อนจะมีคนกลุ่มใหม่เข้าไปใช้เวลาเพียงไม่นาน ร่างระหงก็อยู่ในชุดสีเข้มแบบบุรุษ ใบหน้าที่มีร่องรอยบวมช้ำ ก็ถูกปกปิดด้วยแป้งประทินผิว ที่เจ้าของร้านจัดหาให้ โดยหญิงสาวเลือกที่จะสวมทับอีกชั้น ด้วยหน้ากากสีเงินครึ่งเสี้ยว เมื่อทุกอย่างเรียบร้อย หญิงสาวกล่าวขอบคุณเจ้าของร้าน โดยไม่ลืมที่จะเพิ่มเงิน จากค่าสิ่งของที่นางเลือกซื้อ เพื่อเป็นการเบิกเส้นทาง

“ถือว่าวันนี้ข้าไม่มีดวง!” เมื่อทำสิ่งใดไม่ได้แล้ว คุณชายหวังจึงเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอ แต่ก็ต้องจำยอมที่จะล่าถอย และเขาต้องรู้ให้ได้ ว่าเจ้าหนุ่มแปลกหน้าผู้นี้ เป็นใครมาจากไหน ชายหนุ่มแปลกหน้า ทำเพียงค้อมหัวให้แก่เสี่ยวเอ้อ ที่ช่วยจัดการกับความยุ่งเหยิ่งนี้ให้สงบลง และเขาก็รู้ดีว่าคุณชายผู้เสียพนันจนหมดหน้าตัก จะไม่มีวันยอมรามือต่อตนเองอย่างแน่นอน และการเดินออกจากที่นี่ ย่อมไร้ซึ่งความปลอดภัย เพราะเงินจำนวนมากที่หาได้ในวันนี้ มันล่อตาล่อใจของหลายคน และเงินที่แบกไปด้วยความคลั่งแค้นของผู้ที่เสียพนัน “พี่ชาย อยากทำงานกับข้าหรือไม่” ชายหนุ่มเอ่ยถาม ชายผู้แต่งกายด้วยเสื้อผ้าเก่ามอซอ เขามองเท่านี้ก็รู้ว่าชายร่างกำยำมิใช่มือพนัน แต่คงมีเหตุให้มาเสี่ยงดวง เพราะมีสิ่งจะเป็นต้องใช้เงินอย่างเร่งด่วน ดูได้จากการลังเลในทุกครั้งที่เขาจะวางเดิมพัน การเข้ามาในส่วนนี้ ก็ต้องมีเส้นสายเข้ามา ซึ่งก็หาใช่เรื่องยากที่จะเสาะหารหัสลับมา เพื่อเข้ามาในส่วนที่คนเงินหนาเท่านั้น จึงจะมานั่งได้ “คุณชาย ท่านคิดจะให้ข้าทำสิ่งใดกัน”“คุ้มกันข้า เท่านั้นคือสิ่งที่ท่า