บททั้งหมดของ ภรรยาอุปถัมภ์: บทที่ 1 - บทที่ 5

มันเป็นภาพน่ารัก แต่ค่อนข้างพบเห็นได้ยาก ที่ผู้ชายรูปร่างสูงกำยำ หล่อจัด และมีรอยสักที่แขนล่ำกระชากใจสาวๆ จะลงมือเข้าครัวทำอาหารพร้อมกับเด็กหญิงหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดู หุ่นอวบอัดถึงสองคน ‘ยศสรัน แฮร์ริส’ ในวัยสามสิบสี่ปี ซีอีโอของบริษัทขนส่งทางเรือที่ใหญ่ที่สุดในภาคพื้นเอเชีย มีพื้นที่ระวางตู้สินค้าถึงสองล้านทีอียู โดยมีเรือประจำการทั้งสิ้นสี่ร้อยยี่สิบลำ แต่ละปีสร้างกำไรให้เขาไม่ต่ำกว่าห้าพันล้านบาทไทย นอกจากความหล่อเหลาอย่างหาตัวจับยาก ดวงตาสีน้ำตาลเข้มยังเด็ดขาดดุดัน แต่กลับมอบความอบอุ่นอ่อนโยนทุกครั้งเวลาที่เขาทอดมองสายเลือดทั้งสองนั่นก็คือแม่หนูวัยสี่ขวบเศษ ทั้งคู่เป็นฝาแฝดกัน แต่เป็นแฝดเทียมที่เกิดจากไข่ที่ได้รับการปฏิสนธิสองฟองแยกกันและมีการฝังตัวในมดลูก ทำให้คู่แฝด ‘ยี่หวากับหญ้าหวาน’ แม้จะมีใบหน้าน่ารัก แต่ทั้งคู่กลับหน้าตาไม่เหมือนกันคนหนึ่งเหมือนพ่อราวกับถอดพิมพ์ ส่วนอีกคนไม่รู้หน้าตาเหมือนใคร ?แล้วนั่นก็มักจะเป็นปัญหาให้แฝดผู้น้องเกิดคำถามคาใจ เมื่อแฝดพี่ยี่หวามีหน้าตาถอดเค้าจากยศสรัน ดูน่ารักน่าชังออกไปทางลูกครึ่ง มีเส้นผมสีน้ำตาล จมูกโด่

“ต้องแบบนี้สิวะออกจากถ้ำมาเจออะไรสวยๆ งามๆ ซะบ้าง มึงไม่รู้เหรอไอ้ยศ ขาดเซ็กซ์นานมีโอกาสเสี่ยงเป็นโรคมะเร็งต่อมมลูกหมาก แต่ขอเตือนอีกเรื่องก่อนออกจากถ้ำมึงอย่าลืมรายงานตัวขออนุญาตลูกมึงก่อน เดี๋ยวจะเป็นเหมือนครั้งที่แล้ว ลูกสาวคุณยศสรันใช้พี่เลี้ยงโทร.ตามพ่อเป็นร้อยสาย” คนพูดพยายามเก็บกลั้นเสียงหัวเราะต่อไม่ไหว จนต้องระเบิดออกมา รุ่นใหญ่อย่างพวกเขาก็ต่างมีครอบครัวมีลูกกันไปเกือบหมดแล้ว แต่ไม่มีลูกสาวใครที่เมื่อพ่อหายออกจากบ้านแล้วจะโทรจิกโทรตามเหมือนลูกไอ้ยศ แม้ตัวเล็กๆ แค่นั้น แต่ความเป็นคุณหนูของบ้านคงได้รับอิทธิพลชอบสั่งการมาจากคนเป็นพ่อ แม่หนูจึงใช้พี่เลี้ยงโทร.ตามจิกคนเป็นพ่อจนกว่ายศรันจะยอมรับสาย แล้วต้องยอมกลับทั้งที่เพิ่งจะเริ่มจิบบรั่นดีไปได้เพียงสองแก้วก็ต้องรีบกลับไปเล่านิทานก่อนนอนให้ลูกสาวฟัง“กูไม่ขำ...มึงอย่ามีลูกสาวบ้างละกัน กูขอให้มึงโดนแบบกูบ้างนะไอ้วิต” คนหลงลูกบอกเสียงขุ่นๆ“กูคงไม่โชคดีเหมือนมึงหรอก ที่ได้ทั้งลูกได้ทั้งแม่ในคราวเดียวกัน อ่อ คืนนี้คืนวันศุกร์ด้วย สาวๆ จะเยอะเป็นพิเศษ”เพราะนอกจากนักท่องเที่ยว บรรดาสาวออฟฟิศ เด็กมหาวิทยาลัยวัยกำลังสะพรั่งก็มักจะมาใช้

โต๊ะเครื่องแป้งสีขาวสไตล์วิลเทจสะท้อนให้เห็นร่างสวยได้รูปของหญิงสาวในชุดเดรสสีแดงดีไซน์เก๋ เปิดไหล่ จนเห็นผิวขาวอมชมพูแลดูมีออร่า ดวงหน้าใสตกแต่งจนสวยหน้ามอง ยิ่งรวมกับเครื่องหน้าของเธอปากนิดจมูกหน่อยมีพวงแก้มอิ่มทำให้ใครต่อใครได้เห็นต้องเหลียวหลัง เปมนีย์ปัดมาสคาราเพิ่มความงอนเด้งของขนตาอีกครั้งจากนั้นเมื่อทุกอย่างเรียบร้อยพร้อมออกไปสังสรรค์ ก็ยื่นมือบางไปหยิบมือถือที่วางอยู่ที่โต๊ะเครื่องแป้ง ขณะกำลังจะหย่อนเจ้าเครื่องบางลงในกระเป๋าครัชสีแชมเปญที่ตกแต่งด้วยกริตเตอร์ผสมกับโลหะให้ดูเรียบหรู ยังไม่ทันจะหย่อนโทรศัพท์ลงไปในกระเป๋าที่เปิดอ้าไว้ ที่หน้าจอปรากฏแสงวาบขึ้น เปมนีย์มองอย่างชั่งใจก่อนจะเลื่อนนิ้วไปปัดที่หน้าจอทัชสกรีน เสียงที่ดังออกมา ทำให้ดวงหน้าใสมุ่นคิ้ว“แม่ขา แม่ขา แม่ขารักหนูไหม?”เปมนีย์นึกอยู่ภายในใจว่าไม่ควรรับสายเลย ครั้งต่อไปเธอจะเม็มเบอร์นี้ว่า ‘เด็กเพี้ยน’ เธอจะได้ไม่เผลอกดรับอีก สองสามวันนี้ มีเด็กน้อย โทร.มาป่วนเธอด้วยการเรียกคนที่เกิดมาแต่ยังไม่เคยอุ้มท้องว่า‘คุงแม่’เธอไม่เคยท้อง...ยังไม่เคยผ่านการมีเซ็กซ์สักครั้งเดียว เธอยังเวอ