บททั้งหมดของ Pinagtaksilan sa Gabi ng Kasal : บทที่ 1 - บทที่ 6

“Deviana! Dalhan mo nga ako ng maiinom!”Bumagsak si Adrian sa mahabang sofa sa sala. Umalingawngaw ang kanyang boses, bakas ang matinding pagod. Gusot pa rin ang suot niyang suit, hindi na maayos ang pagkakakabit ng mga butones ng kanyang coat, at maluwag na nakalaylay ang kanyang kurbata sa leeg. Binabalot ng ginintuang liwanag ng dapithapon ang buong silid, ngunit napakabigat ng katahimikan sa loob ng bahay na tila nilamon nito maging ang kanyang pagtawag.Walang sumagot.Walang tunog ng mga yabag.Walang sinumang tumugon sa kanya.Ang tanging maririnig ay ang mahinang ugong ng air conditioner at ang tik-tak ng orasan sa dingding.Kumunot ang noo ni Adrian at tumingala sa hagdang patungo sa ikalawang palapag.“Deviana? Hindi mo ba ako naririnig? Sinabi kong dalhan mo ako ng tubig!”Ngunit wala pa ring sagot.Makalipas ang ilang sandali, narinig ang mahihinang yabag mula sa kusina.Lumabas si Tiya Emely, ang kasambahay na ilang dekada nang naglilingkod sa kanilang tahanan, habang ma

Nanatiling nakatayo si Adrian sa harap ng tindahan ng panlalaking damit, tila nanigas sa kinatatayuan.Ang polo na hawak pa niya ay dahan-dahang dumulas mula sa kanyang kamay at nahulog sa lupa nang hindi man lamang niya namalayan.Nakatitig lamang siya sa likuran ni Deviana, na papalayo nang may matatag na hakbang, walang anumang pag-aalinlangan.Parang...Tuluyan na talaga siyang iniwan nito.Parang...Totoo na talaga siyang nakalimutan nito.Rumagasa sa kanyang dibdib ang galit at pagkadismaya na parang dambuhalang alon na humahampas sa matitigas na bato.Ngunit sa gitna ng lahat ng damdaming iyon...May isang emosyon na nangingibabaw sa lahat.Pagkawala.“Hindi kita hahayaang umalis nang ganito, Deviana!”Umalingawngaw ang boses ni Adrian sa buong kalye, paos at punô ng matinding damdamin.Napalingon ang mga taong dumaraan sa kanya.Ngunit wala siyang pakialam.Ang ipinagmamalaki niyang dangal at pride sa buong buhay niya...Ay tuluyan nang nadurog.Parang mga piraso ng salaming n

“Pasensya ka na, Deviana... pero iuuwi pa rin kita kasama ko.”Matatag at malamig ang boses ni Adrian, na walang iniiwang puwang para sa pagtanggi.Dahan-dahang umusad ang marangyang itim na kotse sa malamig na gabi. Ang mga ilaw sa kalsada ay nagmistulang malalabong guhit na dumaraan, na para bang wala na silang anumang kahulugan. Sa loob ng sasakyan, mas mabigat pa ang katahimikan kaysa sa ugong ng makina.Tahimik na nakaupo si Deviana sa upuan ng pasahero. Nakatingin lamang siya sa bintana habang tahimik na pumapatak ang mga luha sa kanyang mga pisngi. Hindi na siya umiiyak dahil sa takot.Umiiyak siya dahil sa pagod.Pagod na dalhin ang mga sugat na hindi kailanman tuluyang naghilom.Pagod na mahalin ang isang lalaking hindi kailanman natutong mahalin siya sa paraang nararapat sa kanya.Parang nadurog ang kanyang puso sa libu-libong piraso.Iisa na lamang ang tanong sa kanyang isipan.Ano na naman ang gagawin sa akin ni Adrian sa pagkakataong ito?Ngunit sa likod ng kanyang mga lu