Devil May Cry Netflix มีตัวละครไหนบ้างที่เปลี่ยนแปลง?

ฉากเปิดที่เห็นตัวละครใหม่ทำให้ผมตื่นเต้นไม่ใช่น้อย — 'Devil May Cry 5' เติมสีสันด้วยตัวละครหลักสองคนที่ไม่เหมือนใคร: V และ Nico โดย V ถูกนำเสนอในฐานะชายลึกลับที่ชอบนั่งอ่านบทกวีและพูดเป็นปริศนา เขาเป็นตัวละครเล่นได้ใหม่ที่เน้นการสั่งให้สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าสัตว์รับใช้สู้แทน มากกว่าจะออกไปฟาดฟันด้วยตัวเอง วิธีเล่นของเขาเลยให้ความรู้สึกเหมือนคุมกองทัพนิ้วเดียว แถมการเล่าเรื่องยังเผยทีละน้อยว่าเขามีความเกี่ยวโยงกับ Vergil อย่างลึกซึ้ง ซึ่งทำให้บทบาทของเขาไม่ใช่แค่ตัวละครใหม่ธรรมดา Nico คืออีกคนที่ผมชอบ — เธอเป็นช่างปืนช่างประดิษฐ์ที่เก๋ไก๋และคอยอัพเกรดอาวุธของ Nero โดยเฉพาะตระกูล 'Devil Breaker' ที่ทำให้สไตล์การเล่นของ Nero เปลี่ยนไป เธอมีมุขตลกร้ายๆ และเป็นจุดเชื่อมระหว่างตัวละครหลายคน ผมชอบที่นักพัฒนาให้บทบาทเธอทั้งในเชิงเกมเพลย์ (เป็นร้าน/ผู้ให้ของ) และในเชิงนิยาย (เป็นคนที่สร้างแรงขับเคลื่อนให้ตัวเอกได้ต่อสู้ต่อ) ส่วนฝั่งศัตรูใหม่อย่าง Urizen ก็โดดเด่นในฐานะแกนนำของวิกฤต เขาไม่ใช่แค่บอสเท่ๆ แต่เป็นการสื่อถึงความทะเยอทะยานและการแยกส่วนของ Vergil ทำให้เรื่องราวมีมิติ ผมรู้สึกว่าความสมดุลระหว่างตัวละครใหม่กับขาประจำทำได้ดี ส่งให้เกมทั้งสนุกและซับซ้อนขึ้น

ฉันรู้สึกว่าการเปิดตัวตัวละครใหม่ใน 'Devil May Cry 5' ทำให้เกมมีมิติมากขึ้นกว่าที่คาดคิดไว้ V เป็นตัวละครใหม่ที่ชัดเจนที่สุด — คนลึกลับสูงโปร่ง ใส่สูท ย้อมผมดำ น้ำเสียงนิ่ง เขาใช้วิธีต่อสู้ที่ต่างจาก Dante กับ Nero อย่างสิ้นเชิง เพราะเล่นเหมือนคนคุมกองกำลังจากระยะไกลมากกว่า ตัวละครนี้ไม่ได้ฟาดฟันด้วยตัวเองบ่อย ๆ แต่เรียกสิ่งมีชีวิตอย่าง Shadow, Griffon และ Nightmare มาช่วย ต่อสู้แล้วรู้สึกเหมือนกำลังคุมวงออเครสตร้าแทนที่จะเป็นนักสู้เดี่ยว ๆ ฉากที่ V ปรากฏครั้งแรกและวิธีบทพูดของเขาทำหน้าที่สร้างบรรยากาศลึกลับได้ดีจนตัวละครนี้กลายเป็นประเด็นสนทนาในหมู่แฟน ๆ นอกเหนือจาก V ยังมี 'Nico' ซึ่งเป็นช่างทำอุปกรณ์ใหม่ของซีรี่ส์—เธอทำแขน 'Devil Breakers' ให้ Nero และมีมุขการพูดคุยสดใสแบบช่างฝีมือที่เป็นเอกลักษณ์ ร้านเวิร์กช็อปของเธอกลายเป็นจุดพักที่มีสีสัน ทุกรายละเอียดของนิสัยและผลงานชี้ให้เห็นว่านักพัฒนาอยากเติมความเป็นโลกจริงเข้าไปในแง่ของการออกแบบอุปกรณ์และตัวละคร ไม่ควรลืมว่ามีตัวร้ายใหม่ที่เด่น ๆ อย่าง Urizen ซึ่งเป็นภัยพิบัติโลกและเป็นโฟกัสของเรื่องราวบางส่วน รวมถึงเหล่าปีศาจประเภทต่าง ๆ ที่เดบิวต์ในภาคนี้ด้วย ถึง Vergil จะไม่ใช่ตัวละครใหม่ของแฟรนไชส์ แต่การกลับมาของเขาในบทบาทสำคัญและการเปิดเผยที่ผูกโยงกับตัวละครใหม่ ๆ ทำให้บรรยากาศโดยรวมของ 'Devil May Cry 5' รู้สึกทั้งคุ้นเคยและสดใหม่ไปพร้อมกัน — นี่คือเหตุผลว่าทำไมภาคนี้ถึงยังน่าจับตามองแม้จะเป็นภาคต่อไปแล้ว

พูดตรงๆ ว่าแดนเต้จาก 'Devil May Cry' เป็นตัวละครที่ทำให้ฉันหลงรักแนวเรื่องนี้ตั้งแต่แรกเห็น หน้าตาเขาเหมือนคนที่ผ่านโลกมามาก แต่ยังเล่นมุกได้ไม่หยุด ซึ่งสำหรับฉันมันเป็นเครื่องหมายของการเติบโตทางอารมณ์—การเอาฮาเป็นเกราะป้องกันความเจ็บปวด การได้เห็นเขายืนหยัดต่อสู้ทั้งกับปีศาจและความรับผิดชอบส่วนตัว ทำให้ภาพเขาไม่ใช่แค่ฮีโร่สายเท่ แต่เป็นคนที่รู้จักเลือกอะไรสักอย่างเพื่อคนรอบข้าง การเปลี่ยนแปลงเล็กๆ อย่างความเป็นพี่ชายที่อ่อนโยนกว่าเดิมหรือการแสดงความใส่ใจแบบไม่แยบยล ทำให้ฉันเห็นการเติบโตที่เป็นธรรมชาติ ไม่ใช่แค่เก่งขึ้นอย่างเดียว แต่เป็นการจัดลำดับความสำคัญของชีวิตใหม่ ซึ่งฉันคิดว่านี่แหละคือพัฒนาการที่จับต้องได้และทำให้ตัวละครยังคงมีเสน่ห์ยืนยาว

ตั้งแต่ 'Devil May Cry' เวอร์ชันซีรีส์ลงจอ ฉันเห็นแฟนเกมชอบพูดถึงความจูนโทนของตัวละครเป็นอันดับแรกเลย ว่าดันเต้ในซีรีส์มีมู้ดการพูดจาและท่าทางที่ต่างจากที่คนคาดหวังจากเกมรุ่นคลาสสิกอย่าง 'Devil May Cry 3' มาก งานนี้หลายคนตั้งคำถามว่าถึงแม้จะหยิบองค์ประกอบหลักอย่างมุกค้างคาว ปืนคู่ และความกวน ๆ ของดันเต้มาใช้ แต่การลดความเว่อร์และปรับบทให้เป็นไปในแนวทางเรียลิสติกมากขึ้น ก็ทำให้ฟีลโลเกมบางอย่างจางลง อีกประเด็นที่คนเล่นเกมถกกันค่อนข้างหนักคือพาร์ตแอ็กชัน กับการถ่ายทอดคิวบู๊ที่แฟนเกมคาดหวังว่าต้องพลิ้วและสไตลิช เหมือนในซีนต่อสู้ของเกม แต่บางซีนในซีรีส์เลือกใช้อารมณ์ดราม่าและการต่อสู้ที่เน้นการเล่าเรื่องมากกว่าจะโชว์เทคนิค ทำให้คนเล่นที่คุ้นกับคอมโบโอเวอร์เดอะท็อปของ 'Devil May Cry 3' รู้สึกว่าขาดอะไรไป สุดท้ายฉันมักจะเห็นคนพูดถึงฉากอีสเตอร์เอ้กและการใส่รายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่แฟนเก่าเห็นแล้วยิ้ม ทั้งการเรียงเสื้อผ้า ท่าทางการถือปืน หรือเส้นผมของตัวละคร ซึ่งแม้จะไม่สมบูรณ์แบบแต่ก็เป็นสิ่งที่ทำให้แฟนเกมยอมรับได้มากขึ้นเมื่อเทียบกับการเปลี่ยนแปลงตัวละครในภาพรวม

แฟนหลายคนมักตั้งคำถามว่าอนิเมะ 'Devil May Cry' บน Netflix ดัดแปลงมาจากภาคไหนของเกม — คำตอบสั้น ๆ คือมันไม่ได้ยืมพล็อตจากภาคใดภาคหนึ่งแบบตรง ๆ เพราะอนิเมะเลือกเล่าเรื่องแบบออริจินัลที่หยิบเอาตัวละครและบรรยากาศจากซีรีส์มาใช้เป็นแกนหลัก ตามที่เราเห็น แนวทางของอนิเมะคือการใช้ตัวละครสำคัญอย่างแดนเต้และทริชเป็นจุดศูนย์กลาง พร้อมหยิบเอาองค์ประกอบจำง่าย ๆ จากเกมมาเสริม เช่น ธีมการเป็นนักล่าเทพปีศาจ, ร้าน 'Devil May Cry' ที่เป็นฐานปฏิบัติการ และสไตล์การต่อสู้ที่เน้นความเท่และแฟนตาซี ฉากส่วนใหญ่ออกมาเป็นตอนสั้นๆ แบบมอนสเตอร์ของสัปดาห์ผสมกับเส้นเรื่องย่อยที่ค่อย ๆ เปิดเผยเบื้องลึกของตัวละคร มากกว่าจะเป็นการยกพล็อตของเกมภาคใดภาคหนึ่งมาเล่าใหม่ทั้งหมด ถ้าต้องแนะนำเกมที่ช่วยให้เข้าใจโลกและต้นทุนอารมณ์ของอนิเมะนี้ เรามองว่า 'Devil May Cry' ภาคดั้งเดิมช่วยตั้งค่าตัวละครและตำนานเบื้องต้น ขณะที่ 'Devil May Cry 3' ช่วยอธิบายบุคลิกและเสน่ห์ของแดนเต้ที่อนิเมะหยิบมาใช้เยอะ ทั้งด้านอารมณ์ขัน การกวนประสาท และความเป็นนักสู้ท่ามกลางความโศกเศร้า แต่สำคัญคืออย่าไปคาดหวังว่าอนิเมะจะเป็นแผนที่พล็อตเดียวกับเกม เพราะมันเลือกเป็นงานขยายจักรวาลในมุมมองใหม่ มากกว่าจะเป็นการยกเรื่องราวจากเกมภาคใดภาคหนึ่งมาแปะทับเป๊ะ ๆ สุดท้ายผมชอบที่มันให้โอกาสผู้ชมใหม่กับแฟนเกมเก่าได้พบมุมมองต่าง ๆ ของตัวละครโดยไม่ต้องยึดติดกับพล็อตเกมเดิม ๆ

เราเป็นแฟนเกมเก่าของซีรีส์นี้มานาน จึงมองว่า 'Devil May Cry' เวอร์ชันบน Netflix คือการนำจิตวิญญาณและตัวละครจากเกมมาปรับแต่ง ไม่ได้เป็นการเล่าเหตุการณ์จากเกมใดเกมหนึ่งแบบตรงตัว แต่จะเอาองค์ประกอบเด่นๆ—เช่นตัวเอกชื่อ Dante แนวความสัมพันธ์กับปีศาจ อาวุธและบรรยากาศแอ็กชัน—มาเรียงใหม่ให้เป็นเรื่องราวแบบอนิเมะที่ดูต่อเนื่องได้ จากมุมมองของคนที่โตมากับเกมอย่าง 'Devil May Cry 3' จะรู้สึกว่าเนื้อเรื่องของอนิเมะผสมผสานลักษณะนิสัยตัวละครจากหลายภาคเข้าด้วยกัน บางมุมนำมาจากภาคก่อน บางส่วนเป็นการสร้างฉากเหตุการณ์ใหม่เพื่อให้เหมาะกับฟอร์แมตซีรีส์ ผลคือแฟนเกมจะเจออีสเตอร์เอ็กซ์และการอ้างอิงเยอะ แต่ถ้าตั้งใจจะหาคำตอบว่า "นี่คือการรีเมคภาคไหน" คำตอบคือไม่ใช่ — มันเป็นงานดัดแปลงที่ยืมพื้นฐานแล้วเล่าใหม่ โดยรวมผมมองว่าแนวทางนี้มีทั้งข้อดีและข้อเสีย: ข้อดีคือคนไม่เคยเล่นเกมก็เข้าถึงได้ง่าย ข้อเสียคือแฟนเก่าบางคนอาจคาดหวังพล็อตที่ตรงกับเกมมากกว่า ได้เห็นฉากโปรดในมุมใหม่ก็รู้สึกแปลกแต่ก็สนุกดีต่อใจ

ยิ่งลงลึกใน 'Devil May Cry 5' มากเท่าไร ผมยิ่งรู้สึกว่าการเลือกอาวุธกับสกิลมันเปลี่ยนสไตล์การเล่นได้แบบพลิกชีวิต — แล้วก็สนุกจนหยุดไม่ได้เลย ในมุมมองของแฟนที่คลุกคลีทั้งคอมโบและทริค ผมขอแบ่งเป็นตัวละครทีละคนพร้อมแนะนำของที่ควรลองและเหตุผลเชิงเทคนิคกับเชิงสนุกไว้ชัดๆ เพื่อให้คุณได้ภาพว่าจะเล่นยังไงให้มัน 'คูล' และได้สกอร์สูง Nero เป็นตัวที่เน้นการโจมตีตรงๆ และการควบคุมพื้นที่ผ่าน Devil Breakers และระบบ Exceed ของ Red Queen นี่คือของที่ผมชอบแนะนำ: Red Queen เอาไว้เล่นแบบขยี้ด้วย Exceed โดยการชาร์จจะเพิ่มความแรงและคอมโบได้ยาวขึ้น ส่วน Blue Rose เหมาะกับการทำคอนโบกลางอากาศและทำให้ศัตรูลอยเพื่อจับอลงกต Dante-style จับคู่กับ Devil Breakers ต่างๆ จะเพิ่มมิติ เช่น Breaker แบบระเบิดช่วยเคลียร์ฝูงได้เร็ว และแบบที่เป็นบูสเตอร์ช่วยให้เคลื่อนที่หรือทำการโจมตีกันระยะได้สะดวก ผมมักจะพกอย่างน้อยสองแบบติดตัวไว้แล้วสลับใช้ตามสถานการณ์ แล้วอย่าลืมฝึกท่า Stinger กับ Overhead เพื่อเปิดคอมโบหรือรีเซ็ตศัตรู Dante คือความเป็นตัวละครที่หลากหลายสุด — เปลี่ยนสไตล์ได้ทันใจและมีอาวุธให้เลือกเยอะมาก สิ่งที่ผมมักแนะนำคือลองปรับใช้สี่สไตล์หลักคือ Trickster สำหรับการหลบและเคลื่อนไหว, Swordmaster เพื่อเพิ่มท่าโจมตีระยะประชิด, Gunslinger เมื่ออยากได้ลำดับการยิงต่อเนื่อง และ Royalguard ถ้าชอบการกันและสวนกลับที่เท่แบบสุดโต่ง อาวุธพื้นฐานอย่าง Rebellion กับปืนคู่ Ebony & Ivory ใช้ได้ตลอด แต่ Balrog (หมัด/เตะ) จะให้ฟีลคอมโบหนักและ Cavaliere ช่วยเรื่องการคุมพื้นที่และทำคอมโบต่อเนื่อง อย่ากลัวการสลับอาวุธกลางคอมโบ — นั่นแหละเสน่ห์ของ Dante ที่ทำให้คอนโบดูสวยงามและมีประสิทธิภาพ ส่วน V ต้องเล่นแบบคิดแตกต่างออกไปเพราะเขาไม่ได้สู้ด้วยตัวเองโดยตรง แนะนำให้โฟกัสที่การควบคุม Griffon กับ Shadow เพื่อสร้างคอมโบในอากาศและคอมโบเชื่อมต่อไปหาการเรียก Nightmare มาช่วยจบครีปใหญ่ๆ Griffon ดีตรงให้ระยะยิงและควบคุมการลอยของศัตรู ส่วน Shadow จะเข้ามารัวคอมโบระยะประชิด เมื่อสะสมเดวิลทริกเกอร์พอ ให้เรียก Nightmare มาสอยหนัก จังหวะการเรียกและการคุมน้องๆ เหล่านี้คือกุญแจของ V ที่ทำให้คะแนนพุ่งโดยที่ตัว V ยืนห่างไม่โดนมากนัก โดยรวมแล้ว การอัปเกรดสกิลที่ผมให้ความสำคัญคือปุ่มที่เพิ่มความยืดหยุ่นของคอมโบ (เช่น เพิ่มจำนวนการชาร์จ Exceed, ลดคูลดาวน์ Devil Breaker บางตัว, หรือเพิ่มพลังให้การเรียก summons ของ V) และการฝึกสลับอาวุธกลางคอมโบจนคุ้นเคยจะเปิดมุมมองการเล่นใหม่ๆ ให้คุณได้ค้นพบเสน่ห์ของ 'Devil May Cry 5' อยู่เสมอ สุดท้ายแล้วของโปรดของผมคือการได้ผสมสกิลที่ไม่ค่อยมีคนเล่นเข้าด้วยกันแล้วเห็นคอมโบมันจัดจ้าน — มันเป็นความพึงพอใจเล็กๆ แบบแฟนเกมที่เล่นแล้วยิ้มไม่หุบ

ยังจำความหวั่นไหวแรกที่เห็นหน้าตัวละครใหม่ใน 'Devil May Cry 5' ได้ชัดเจน—มันเหมือนเห็นคนแปลกหน้าที่พยายามเก็บความลับไว้ใต้รอยยิ้ม ฉันมองว่าเกมนี้เพิ่มจุดศูนย์กลางของเรื่องราวด้วยตัวละครใหม่สามตัวที่โดดเด่น: V, Nico และ Urizen ซึ่งแต่ละคนเข้ามาเติมช่องว่างทั้งเชิงเนื้อหาและสไตล์การเล่น V เป็นตัวละครใหม่ที่จับใจหลายคนด้วยบุคลิกเงียบขรึมและวิธีต่อสู้ที่ไม่เหมือนใคร เขาไม่ฟาดฟันตรงๆ แต่เรียกสิ่งมีชีวิตที่ชื่อ Shadow กับ Griffon มาสู้แทน แล้วค่อยบงการจากระยะไกล ความเปราะบางในตัวเขา—ทั้งทางกายภาพและความหมายเชิงเรื่องราว—ทำให้บทของเขาเป็นเหมือนบทกวีในเกมแอ็กชัน ฉันชอบการออกแบบเสียงและการตัดภาพเวลาพูดประโยคสั้นๆ ของเขา เพราะมันทำให้ตัวละครมีมิติแบบนิยายมากกว่าจะเป็นแค่ตัวละครเกม Nico มาในฐานะนักประดิษฐ์ที่ทำให้ระบบอาวุธของเกมสดใหม่ขึ้น เธอเป็นคนออกแบบ 'Devil Breaker' ให้กับ Nero ซึ่งความเป็นช่างเทคนิคผสมกับความกวนหน่อยๆ ของเธอ ทำให้ฉากพูดคุยสั้นๆ ก่อนการต่อสู้มีรสชาติ ฉันชอบว่าการสร้างตัวละครเธอไม่ได้ทำให้เกมหนักไปทางดาร์กเสมอไป แต่เพิ่มความเป็นคนธรรมดาที่ชวนให้หัวเราะได้บ้าง Urizen คือฝั่งมืดที่เป็นจุดหักเหของเนื้อเรื่อง เป็นปีศาจระดับบอสที่ดูข่มขวัญและมีพลังมหาศาล เมื่อตีความแล้วเขาเป็นการนำเสนอภัยคุกคามที่ต่างจากตัวร้ายเก่าๆ ของซีรีส์ เพราะรูปลักษณ์และการกระทำของเขาพูดแทนคำอธิบายหลายอย่าง ทั้งความโลภของพลังและการแยกตัวตนที่เกมตั้งใจจะสื่อ สำหรับฉัน การผสมผสานของตัวละครใหม่ทั้งสามคนนั้นทำให้ 'Devil May Cry 5' รู้สึกสดและมีมิติ ทั้งในเชิงเล่าเรื่องและรูปแบบการเล่น—ไม่ได้มาแทนที่ตัวละครเก่า แต่เติมจังหวะใหม่ให้แฟรนไชส์ ซึ่งเป็นสิ่งที่ทำให้ผมยังอยากกลับมาเล่นซ้ำอีกครั้ง

รายการแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวคือ 'Eleanor Oliphant Is Completely Fine' ซึ่งเป็นนิยายที่ทำให้ฉันหัวเราะและเจ็บปวดไปพร้อมกัน ฉันรู้สึกว่าตัวละครเอกเริ่มจากการเป็นคนที่เกาะติดรูปแบบชีวิตจนเกือบกลายเป็นเกราะป้องกันตัวเอง เธอมีมุกตลกแห้ง ๆ กับตัวเอง ใช้ชีวิตแบบวันต่อวัน และหลีกเลี่ยงการปะทะทางอารมณ์กับคนอื่นอย่างแนบเนียน ยิ่งอ่านยิ่งเห็นชั้นของบาดแผลในอดีตที่ซุกอยู่ใต้ความเรียบร้อยนั้น เธอไม่มั่นใจในสถานะของตัวเองในสังคม ไม่แน่ใจว่าควรจะไว้ใจใคร แต่ก็ยังมีความอยากเห็นตัวเองดีขึ้นอยู่ข้างใน จุดเปลี่ยนไม่ได้เกิดจากเหตุการณ์ยิ่งใหญ่เพียงอย่างเดียว แต่เป็นการสะสมของความสัมพันธ์เล็ก ๆ ที่ค่อย ๆ ทำให้เธอเปิดใจ ฉันชอบวิธีที่เรื่องเล่าไม่รีบร้อน ให้เวลาในการเยียวยา ทั้งการค่อย ๆ เรียนรู้คำว่าเพื่อน การยอมรับความช่วยเหลือ และการเผชิญหน้ากับอดีตที่เก็บไว้ เรื่องนี้ฉันคิดว่าแสดงให้เห็นว่าการเปลี่ยนแปลงของคนที่ไม่มั่นใจไม่จำเป็นต้องเป็นฉากฮีโร่ แต่มันเป็นการเดินที่ซับซ้อนและอบอุ่น เมื่อบทสุดท้ายมาถึง ฉันยังคงนึกถึงเธอด้วยรอยยิ้มผสมเศร้า — เป็นการเติบโตที่อ่อนโยนและแท้จริง