เสียงเปียโนแผ่วที่โผล่มาตอนคัทซีนเปิดเกมยังติดอยู่ในหัวมากที่สุด — ในแง่ของความติดหูแบบเรียบง่ายแต่ฝังลึก แทร็ก 'Lament of the Twin Moons' คือของโปรดที่ฉันหยิบมาฟังซ้ำได้เรื่อยๆ
เพลงที่ฉุดความสนใจที่สุดใน 'two time forsaken' คือ 'Requiem for the Clock' เพราะมันไม่ใช่แค่ทำนองที่ติดหู แต่เป็นการออกแบบซาวด์ที่ทำให้เวลาเองกลายเป็นตัวละครหนึ่ง เราโดนดึงเข้ากับจังหวะติ๊กต็อกของเปียโนที่ทำหน้าที่เหมือนเม็ดนาฬิกา ขณะที่เครื่องสายต่ำค่อยๆ ไล่พาให้ความคับข้องใจพอกพูน มันเหมาะกับฉากเปิดเผยความจริงของเรื่องซึ่งใช้ภาพนิ่งสลับกับแฟลชแบ็ก
ฉันอยากเห็นการคัดนักแสดงที่เล่นกับความเปราะบางและความฮึดสู้พร้อมกันสำหรับการดัดแปลง 'two times forsaken' เพราะโทนเรื่องน่าจะอยู่กึ่งกลางระหว่างดราม่าแบบหนักหน่วงกับแฟนตาซีที่มีความมืดเล็กๆ
นักแสดงนำฝ่ายหญิงที่ฉันนึกถึงเลยคือ Anya Taylor-Joy — เธอมีวิธีถ่ายทอดตัวละครที่เหมือนล้มเหลวบ่อยครั้งแต่มีเปลวไฟด้านในซ่อนอยู่, เหมาะกับบทที่ต้องทั้งอ่อนแอและเด็ดเดี่ยว (งานก่อนหน้าเช่น 'The Queen's Gambit' เป็นตัวอย่างความสามารถในการสร้างเสน่ห์จากความเปราะบาง) ส่วนตัวละครฝ่ายชายที่ซับซ้อนและมีบาดแผลในอดีต ฉันเลือก Richard Madden เพราะบท Robb Stark เคยแสดงให้เห็นการเป็นผู้นำที่ต้องตัดสินใจยาก — คุณต้องการคนที่มีทั้งเสน่ห์และความเศร้าซ่อนอยู่