Doctor Strange ภาค 2

แฟนมาร์เวลที่หลงใหลในมิติและการเล่าเรื่องแปลกใหม่จะพบสิ่งที่คุ้มค่าใน 'Doctor Strange in the Multiverse of Madness' เสมอ

ฉันชอบหนังเรื่องนี้เพราะมันไม่ยอมเป็นแค่หนังซูเปอร์ฮีโร่ธรรมดา—ภาพและโทนเรื่องพาเราไปชนกับความหลอนแบบที่ไม่ค่อยได้เห็นจากจักรวาลนี้ มากกว่าฉากต่อสู้หรูหรา มันหยิบเอาประเด็นเรื่องความรับผิดชอบต่อพลังและผลพวงของการเล่นกับความเป็นจริงมาเล่าอย่างตรงไปตรงมาซึ่งทำให้ตัวละครเติบโตจริง ๆ

อีกเหตุผลสำคัญคือการต่อเนื่องของพัฒนาการตัวละครที่เริ่มจาก 'WandaVision' ถ้าติดตามเรื่องราวของวันดา ภาพรวมของจักรวาลคู่ขนานและวิธีจัดการกับผลกระทบจะมีความหมายขึ้นมากกว่าเดิม ฉันรู้สึกว่าหนังกล้าฉีกกรอบทั้งในมุมอย่างการใช้สไตล์สยองขวัญและการฉายภาพจิตใจของตัวละคร ทำให้มันเป็นประสบการณ์ที่ทั้งตื่นเต้นและกดดันในเวลาเดียวกัน

เราเพลิดเพลินกับการต่อยอดโลกของเวทมนตร์ใน 'Doctor Strange in the Multiverse of Madness' เพราะหนังเดินหน้าต่อจากจุดที่ 'Doctor Strange' ภาคแรกทิ้งไว้ แต่วิธีเล่าเปลี่ยนจากการแนะนำตัวละครมาเป็นการสำรวจผลลัพธ์และความรับผิดชอบของการเปิดประตูสู่มัลติเวิร์ส

ในภาคนี้ Strange ต้องเผชิญกับความไม่แน่นอนของโลกคู่ขนานและการตัดสินใจที่มีผลกระทบต่อหลายชีวิต ทั้งจากการกระทำของเขาเองและแรงผลักดันจากตัวละครอื่นที่มีพลังมหาศาล เช่นการพบกับคนที่มีพลังข้ามมิติซึ่งทำให้เรื่องขยายวงกว้างขึ้น หนังไม่ได้มุ่งแต่ฉากแอ็กชัน แต่ย้ำเรื่องความสัมพันธ์ ความสูญเสีย และความรับผิดชอบของผู้ที่รู้วิธีเดินทางข้ามโลกต่าง ๆ

สกอร์และการกำกับทำให้มู้ดเปลี่ยนจากความลึกลับเป็นความตึงเครียดทางอารมณ์ บางฉากเล่นกับภาพหลอนและความจริงจนรู้สึกเหมือนดูหนังไซโค-แฟนตาซี ซึ่งถ้านำมาเทียบกับงานชุดที่เน้นดราม่าเชิงตัวละครอย่าง 'WandaVision' ก็จะเห็นว่าภาคนี้เปลี่ยนโฟกัสไปที่การชกกันของอุดมการณ์และพลังเหนือธรรมชาติ มากกว่าการสำรวจความแตกร้าวภายในตัวละครเพียงคนเดียว

ใครจะคิดว่าโลกเวทย์มนตร์ของ 'Doctor Strange in the Multiverse of Madness' จะมีรายชื่อนักแสดงที่คับคั่งขนาดนี้นะ?

ในมุมมองของผม ฉากหลักถูกขับเคลื่อนโดย Benedict Cumberbatch ซึ่งกลับมารับบท Stephen Strange พร้อมกับ Elizabeth Olsen ในบท Wanda Maximoff ที่เป็นหัวใจของเรื่อง ส่วนตัวละครที่ช่วยเติมมิติให้กับการผจญภัยก็มี Benedict Wong เป็นผู้ช่วยทางเวทมนตร์ Chiwetel Ejiofor กลับมาในบท Karl Mordo และ Rachel McAdams ก็ยังคงเป็น Christine Palmer ในรูปแบบต่างมิติ นอกจากนี้ Xochitl Gomez ปรากฏตัวในบท America Chavez ที่สำคัญต่อพล็อต

ของแสดงที่อาจเรียกได้ว่าเป็นเซอร์ไพรส์ก็คือการมี Patrick Stewart ในมุมมองหนึ่งของ Charles Xavier (มาแบบคาเมโอ) และ Charlize Theron ซึ่งตามรายงานปรากฏในฉากหลังเครดิตในบท Clea อีกทั้ง Michael Stuhlbarg ก็มีบทเล็กๆ ที่เชื่อมโลกเวทย์มนตร์ทั้งหมดเข้าด้วยกัน การจัดวางนักแสดงกลุ่มนี้ทำให้นึกถึงการรวมทีมครั้งใหญ่แบบใน 'Avengers: Endgame' แต่มีความแปลกใหม่และเน้นด้านจิตวิทยามากกว่า สรุปว่ารายชื่อนักแสดงทั้งหลักและคาเมโอนั้นช่วยให้หนังมีความหนาและชวนพูดคุยไปอีกนาน

ฉันตื่นเต้นมากตอนนึกถึงตอนที่ได้ดูหนังเรื่องนี้บนจอใหญ่ในเมืองไทย — 'Doctor Strange in the Multiverse of Madness' เข้าโรงฉายในไทยตั้งแต่ต้นเดือนพฤษภาคม 2565 โดยรอบฉายเริ่มวันที่ 4 พฤษภาคม 2565 (บางโรงอาจฉายก่อนหรือพร้อมรอบพิเศษในวันพรีวิว) และนั่นคือช่วงที่คนไทยได้เห็นโลกหลายมิติบนจอใหญ่พร้อมกัน

บรรยากาศตอนนั้นคึกคักสุด ๆ แฟน ๆ หลายคนแต่งคอสเพลย์ บรรยากาศคล้ายงานเทศกาลหนังขนาดย่อม ๆ การได้ดูในระบบ IMAX หรือโรงที่เสียงกับภาพเต็มเหนี่ยว เพิ่มมิติให้ฉากแอ็กชันและสเปเชียลเอฟเฟกต์เยอะ ถ้าคิดย้อนกลับไป เป็นความทรงจำที่ผสมทั้งความว้าวและความแปลกใจแบบที่หนังซูเปอร์ฮีโร่ไม่ค่อยทำบ่อย ๆ — เป็นวันหนึ่งที่รู้สึกว่าไทยก็เป็นส่วนหนึ่งของการเปิดตัวระดับโลกได้อย่างเต็มที่

ช็อตเปิดเรื่องกับภาพหลายจักรวาลกระทบใจกว่าที่คิด

ฉันอยากเริ่มจากภาพรวมที่ทำให้หัวใจเต้นแรงที่สุดใน 'Doctor Strange in the Multiverse of Madness' — คือการเปิดเผยว่ามัลติเวิร์สไม่ได้เป็นแค่คอนเซ็ปท์ที่สวยงาม แต่เป็นพื้นที่ที่ผลสะท้อนของการตัดสินใจส่วนตัวสามารถกลายเป็นภัยพิบัติระดับจักรวาลได้ นอกจากภาพซ้อนทับของโลกต่าง ๆ แล้ว หนังแสดงให้เห็นว่าความเสียใจของตัวละครหนึ่งสามารถขยายตัวจนส่งผลต่อคนรอบข้างและความจริงพื้นฐานของโลกอื่น ๆ

อีกปมสำคัญที่ถูกขยี้คือแหล่งที่มาของพลังและผลกระทบของการใช้มัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับวานด้า — ไม่ใช่แค่พลังที่เพิ่มขึ้น แต่เป็นการเปิดเผยว่ามีความสัมพันธ์เชื่อมโยงระหว่างการสูญเสียส่วนตัวกับการบิดเบือนความเป็นจริง ซึ่งผมคิดว่าวางรากฐานให้เรื่องราวในอนาคตของ MCU มีความซับซ้อนขึ้นมาก

สุดท้าย ฉันรู้สึกว่าหนังยังโยงเส้นเรื่องกับผลงานก่อนหน้าอย่างแนบเนียน ทำให้การกลับมาของบางตัวละครและผลของเหตุการณ์ก่อนหน้านั้นมีน้ำหนักมากขึ้น ทั้งในเชิงอารมณ์และเชิงจักรวาล แค่ตอนจบก็ทิ้งคำถามให้คิดต่ออีกหลายข้อแล้ว

ในฐานะแฟนตัวยงที่รอดูข่าวสารของจักรวาล Marvel อยู่ตลอด ผมเลยนับช็อตจากตัวอย่างหลักของ 'Doctor Strange in the Multiverse of Madness' มาให้แบบคร่าวๆ: ถานที่ที่พูดถึงกันมากที่สุดจะมีฉากใหม่ที่เห็นได้ชัดประมาณ 10 ฉาก (นับเฉพาะช็อตที่ไม่เคยปรากฏในตัวอย่างก่อนหน้าและไม่ได้เป็นซ้ำจากทีเซอร์เบื้องต้น) โดยนับทั้งช็อตสั้นๆ ที่เป็นภาพอินโทรแบบสแน็ปและช็อตต่อเนื่องที่เป็นฉากเต็มย่อยๆ รวมถึงภาพที่เน้นตัวละครเดี่ยวและภาพการต่อสู้สั้น ๆ ที่แสดงพลังแบบไม่เคยเห็นมาก่อน

ไล่จากช็อตที่เด่นชัดที่สุด: ฉากเปิดที่มีการแสดงพลังของ Wanda ในเวอร์ชันสีแดงเข้มซึ่งเป็นมุมกล้องใหม่, ฉากที่ Strange กับ Wong อยู่ในห้องสมุดหรือห้องปฏิบัติการเวทมนตร์ที่มีมุมมองกว้างกว่าเดิม, ช็อตที่เผยให้เห็น America Chavez อย่างใกล้ชิด (รวมถึงการเปิดใช้พลังแบบช็อตสั้น), ภาพการปะทะระหว่าง Strange กับเวอร์ชันอื่นๆ ของตัวเอง/มิติอื่น ซึ่งเป็นช็อตสั้นๆ แต่ใหม่, ฉากแหวกมิติโชว์เอ็ฟเฟ็กต์กราฟิกใหม่, ช็อตที่มีสิ่งมีชีวิตหรือเงาคล้ายสัตว์ประหลาดโผล่มา (ไม่เหมือนกับภาพที่ปล่อยในทีเซอร์แรก), ภาพที่เน้นรายละเอียดของ Darkhold หรือหนังสือมืดที่คลุมเครือ, ฉากที่มีการใช้มนต์แบบรุนแรงบนผู้คนในพื้นที่ชุมชน/ถนนที่ไม่เคยเห็นในตัวอย่างเก่า, และช็อตปิดท้ายที่ตัดรวดเร็วแสดงความเป็นไปได้ของมิติต่างๆ ทั้งหมดนี้รวมกันให้ความรู้สึกว่าตัวอย่างหลักเติมเต็มเรื่องราวมากขึ้นและเพิ่มองค์ประกอบตื่นเต้นอีกหลายจุด

ต้องบอกว่าการนับฉากในตัวอย่างไม่ใช่เรื่องแม่นยำร้อยเปอร์เซ็นต์เพราะตัวอย่างหลายเวอร์ชัน, สปอตทีวี, และคลิปโปรโมต่างๆ มักสับเปลี่ยนช็อตเดียวกันในมุมกล้องที่ต่างกันหรือใช้ฟุตเทจซ้ำตั้งแต่ทีเซอร์แรก ทำให้บางครั้งเราเห็นภาพเดิมแต่เป็นมุมใหม่จึงยากจะตัดสินว่าควรนับเป็นฉากใหม่หรือไม่ อย่างไรก็ดี ถ้าจำกัดแค่ตัวอย่างหลักที่ออกแบบมาเพื่อเปิดเผยเนื้อหาก่อนฉายในโรง โดยไม่นับสปอตสั้นหรือเบื้องหลัง จะได้ตัวเลขราว 8–12 ช็อต/ฉากใหม่ ซึ่งแปลว่าทีมโปรโมชันเลือกเปิดเผยพอให้เกิดความตื่นเต้นโดยไม่สปอยล์โครงเรื่องหลัก

สรุปแล้วการที่มีราว ๆ สิบฉากใหม่ในตัวอย่างทำให้ความคาดหวังค่อยๆ พอกพูนขึ้น แถมยังทิ้งความค้างคาให้คุยกันได้ยาวถึงวันฉาย ส่วนตัวแล้วชอบการจัดจังหวะที่ไม่ได้ให้ข้อมูลเยอะแต่เต็มไปด้วยภาพแรง ๆ ที่กระตุ้นจินตนาการ ชอบความลึกลับที่ยังเหลือให้เดาต่อหลังดูจบ

การเปลี่ยนแปลงที่ชัดเจนที่สุดระหว่าง 'Doctor Strange' ภาคแรกกับ 'Multiverse of Madness' คือระดับความซับซ้อนของเวทย์มนตร์และมิติ แน่นอนว่าภาคแรกเน้นการแนะนำตัวละครและการฝึกฝนของสตีเฟน สเตรนจ์ แต่ภาคสองดึงพลังแห่งมัลติเวิร์สเข้ามาอย่างเต็มที่ ทำให้เห็นการเดินทางข้ามมิติที่บ้าคลั่งกว่าเดิม

สิ่งที่โดดเด่นคือการเปลี่ยนโทนเรื่องจากแอ็กชันผสมคอมเมดี้ในภาคแรก มาเป็นความมืดมนและสยองขวัญแบบ 'Sam Raimi' ในภาคสอง ดร.สเตรนจ์ต้องเผชิญกับผลพวงจากการเล่นกับเวลาและความกลัวส่วนตัวมากขึ้น ซึ่งทำให้บทบาทของเขาลึกซึ้งขึ้น แม้จะสูญเสียความไร้เดียงสาไปบ้างจากภาคแรก แต่ก็แลกมากับความน่าสนใจในฐานะตัวละครที่กล้าเสี่ยง

การกลับมาของนักแสดงบางคนใน 'Doctor Strange in the Multiverse of Madness' น่าตื่นเต้นมากและทำให้ฉันอยากคุยยาว ๆ กับเพื่อนๆ ในวงการแฟนคลับเลย

ฉันเห็นชัดว่าเบเนดิกต์ คัมเบอร์แบตช์ยังคงเป็นหัวใจหลักของเรื่อง รอยยิ้มและท่าทางเฉพาะตัวของผู้เล่นบทนี้ช่วยผูกเรื่องให้เดินต่อได้ ส่วนเอลิซาเบธ โอลเซ่นกลับมาในบทเวนด้า ซึ่งหลังจากการเล่าเรื่องใน 'WandaVision' ทำให้การกลับมาในภาคหลังกินใจยิ่งขึ้น

เบเนดิกต์ หว่ง (Wong) กับชีวเทล เอจิโอฟอร์ (Mordo) ก็มีบทบาทชัดเจน และเรายังได้เห็นการเปิดตัวของตัวละครใหม่อย่างอเมริกา ชาเวซที่ทำให้โลกภาพยนตร์ขยายออกไป การปรากฏตัวสั้น ๆ ของนักแสดงในบทบาทจากจักรวาลอื่นๆ ก็ช่วยเติมสีสันให้หนังไม่ดูจำเจ ซึ่งฉันชอบที่หนังกล้าผสมองค์ประกอบหลากหลายแบบนี้ ทำให้รู้สึกเหมือนได้สำรวจไปพร้อมกับตัวละคร

การกลับมาของคนเหล่านี้ไม่ได้เป็นแค่การเรียกชื่อ แต่มีทั้งการเชื่อมต่ออารมณ์และเรื่องราวที่สะเทือนใจอยู่บ้าง ฉันชอบความสมดุลระหว่างฉาก 액ชั่นกับช่วงเงียบที่ให้ตัวละครได้หายใจ ทำให้การกลับมาของแต่ละคนมีน้ำหนักพอสมควร

แนะนำให้ดูทั้งสองภาคเรียงตามลำดับการฉาย เพราะมันช่วยให้ภาพรวมของตัวละครและโลกเวทมนตร์ค่อย ๆ ปะติดปะต่อกันอย่างครบถ้วน

ผมชอบเริ่มจาก 'Doctor Strange' (2016) ก่อน เพราะหนังภาคแรกทำหน้าที่ปูพื้นฐานสำคัญทั้งเรื่องราวของสตีเฟน สเตรนจ์ การค้นพบเวทมนตร์ แนวคิดเรื่องมิติและเวลา รวมถึงตัวละครอย่าง Ancient One และ Mordo ที่ยังมีบทบาทสะท้อนถึงแนวคิดศีลธรรมในภาคต่อ การดูภาคแรกจะทำให้คุณเข้าใจแรงจูงใจของสเตรนจ์และความหมายของสิ่งที่เขาต้องเสียสละ ซึ่งฉากการเรียนรู้เวทมนตร์และการใช้ Time Stone นั้นมีน้ำหนักพอสมควรเมื่อย้อนกลับมาดูซีนในภาคหลัง

พอข้ามมาที่ 'Doctor Strange in the Multiverse of Madness' การดูตามลำดับจะทำให้การเชื่อมโยงกับเรื่องอื่น ๆ ในจักรวาล MCU ชัดเจนขึ้น ภาคสองไม่ได้เป็นแค่หนังซูเปอร์ฮีโร่ธรรมดา แต่มันพาเราไหลเข้าสู่ประเด็นอันซับซ้อนของ 'มลติเวิร์ส' และผลกระทบจากการตัดสินใจของตัวละครอื่น ๆ อย่างเช่นสิ่งที่เกิดขึ้นในซีรีส์ 'WandaVision' ที่ส่งผลต่อน้ำหนักทางอารมณ์ของภาคนี้ด้วย การตามลำดับยังช่วยให้ฉากเซอร์ไพรส์และการเผยตัวละครต่าง ๆ มีผลทางอารมณ์มากขึ้น เพราะเราได้เห็นวิวัฒนาการและความเปลี่ยนแปลงของสเตรนจ์มาตั้งแต่ต้น

ถ้าจะพูดตามตรง ผมมองว่าการดูเรียงกันคือประสบการณ์ครบถ้วนที่สุด—มันทำให้ทั้งอารมณ์และตรรกะของเรื่องต่อเนื่อง ไม่รู้สึกขาดหรือสับสน แต่ถ้าคุณเป็นคนที่ชอบกระโดดข้ามไปดูสิ่งที่ฮิตก่อนจริง ๆ ก็ยังดูภาคสองเดี่ยว ๆได้โดยไม่พังขนาดหนัก เพียงแต่ว่าความลึกของตัวละครและมุกเชื่อมจักรวาลจะสูญเสียไปบ้าง และบางมุขทางอารมณ์อาจไม่เข้าถึงเท่าไหร่ ถ้าตั้งใจจะทำมาราธอน ให้จัดเวลาให้พอเพื่อเตรียมตัวรับโลกเวทมนตร์ที่ขยายตัวมากขึ้น แล้วค่อยนั่งดูแบบเต็มอิ่ม—ผมรับรองว่าคุ้มค่าแน่นอน

โปสเตอร์ครั้งแรกของ 'Doctor Strange in the Multiverse of Madness' ทำให้ตาลุกวาวและอยากรู้ว่าจะได้ดูที่ไหนในไทยบ้าง

หลังจากที่ได้ตามข่าวและไปดูรอบพิเศษจริง ๆ บอกเลยว่าฉายจริงในโรงภาพยนตร์ไทยช่วงต้นเดือนพฤษภาคม 2022 โดยมีรอบฉายหลักตามเครือโรงหนังใหญ่ ๆ อย่าง Major Cineplex, SF Cinema และ Paragon Cineplex รวมถึงโรงที่มีระบบพิเศษเช่น IMAX และ 4DX สำหรับคนที่ชอบความตื่นเต้น ระบบเสียงใหญ่ ๆ นี่ตอบโจทย์สุด

ต่อมาไม่นานก็ถูกปล่อยให้ดูแบบสตรีมมิงบนแพลตฟอร์มของผู้ผลิตเองในภูมิภาค เอาเป็นว่าใครพลาดช่วงฉายโรงก็ยังมีโอกาสดูบน 'Disney+ Hotstar' หรือรอแผ่น Blu-ray/ดีวีดีวางขายตามร้านค้าภายหลัง ซึ่งผมเองก็ชอบหยิบแผ่นมาดูฉากโปรดซ้ำ ๆ เวลาอยากอินใหม่ ๆ