Fate/grand Order

ลำดับเหตุการณ์ของเกมนี้เหมือนการอ่านมหากาพย์ที่แยกเป็นบทใหญ่ ๆ ให้เราเดินทางข้ามเวลาไปแก้ไขจุดเปลี่ยนของประวัติศาสตร์เอง

เราเริ่มจากจุดตั้งต้นที่เกมให้มาเป็นโปรโล็กซ์ แล้วเดินทางผ่านชุด 'Singularity' ซึ่งแต่ละบทคือความผิดปกติในไทม์ไลน์ที่ต้องจัดการ — ในมุมมองของคนที่เล่นตั้งแต่แรก จะจำได้ว่าบทอย่าง 'Orleans' เป็นหนึ่งในจุดที่ทำให้เกมเปิดโลกความเป็นแฟนตาซีประวัติศาสตร์ได้ชัดเจน ขณะที่บทอื่น ๆ ของภาค Singularities จะค่อย ๆ สร้างฉากและตัวละครจนถึงบทใหญ่ที่ชื่อว่า 'Babylonia' ที่มีความรู้สึกมหาภารกิจชัดเจน

เราเห็นว่าหลังจากชุด Singularities จบลง เกมพาเราไปสู่การเผชิญหน้าครั้งสุดท้ายของภาคนั้น ซึ่งเป็นการคลี่คลายเงื่อนงำหลักของเรื่อง การเล่นตามลำดับที่ออกมาเป็นการสอนว่าเหตุการณ์แต่ละบทมีผลต่อกันและกัน ทั้งในแง่การเล่าเรื่องและการพัฒนาของตัวละคร ความประทับใจส่วนตัวคือการที่แต่ละบทแม้จะเป็นภารกิจแยก แต่เมื่อนำมาต่อกันกลับให้ภาพรวมที่หนักแน่นและคุ้มค่าต่อการติดตาม

รายชื่อตัวละครที่โดดเด่นใน 'Fate/Grand Order' จริงๆ แล้วสะท้อนทั้งการเล่าเรื่องและการออกแบบตัวละครที่เกมเลือกฉายให้ผู้เล่นเห็นก่อนเสมอ โดยเฉพาะตัวละครที่ทำหน้าที่เป็นแกนกลางของพล็อตหรือเป็นหน้าตาของเกม สไตล์การเล่าเรื่องของฉันมักเริ่มจากภาพรวมก่อนแล้วลงรายละเอียดความประทับใจส่วนตัว ซึ่งทำให้มองเห็นว่าทำไมบางคนกลายเป็นสัญลักษณ์ของแต่ละภาค

หนึ่งในตัวละครที่ต้องเอ่ยถึงคือ 'Mash Kyrielight' — คาแรกเตอร์ที่ยืนเคียงข้างผู้เล่นตลอดทั้งเนื้อเรื่องหลักและภาคย่อยต่างๆ ความเป็นมิตรและพัฒนาการของเธอทำให้หลายฉากในภาคต่างๆ มีน้ำหนักทางอารมณ์อย่างชัดเจน อีกคนที่ไม่พูดถึงไม่ได้คือ 'Artoria Pendragon' ซึ่งปรากฏในหลายภาคและมักเป็นจุดศูนย์กลางของประเด็นเกี่ยวกับกษัตริย์และอุดมคติ

ถัดมาจะเป็นตัวละครที่ให้ความรู้สึกทั้งเป็นมิตรและเป็นภัยได้ในเวลาเดียวกัน เช่น 'Gilgamesh' ที่มีบทบาทใหญ่ในหลายภาค ไม่ว่าจะเป็นการเป็นศัตรูหรือพันธมิตรเฉพาะหน้า ส่วน 'Ishtar' กับบุคลิกขี้เล่นแต่ทรงพลังก็โดดเด่นในส่วนของเทพปกรณัมที่ถูกนำมาปรับใหม่ และ 'Jeanne d’Arc' ที่เป็นใบหน้าเด่นของภาค 'Orleans' ทำให้ฉากศรัทธาและการพลัดพรากมีความหนักแน่นขึ้น การเลือกตัวละครเด่นของแต่ละภาคจึงไม่ได้มาจากพลังในการต่อสู้เท่านั้น แต่รวมถึงบทบาทในเรื่อง ตัวตน และความสามารถในการกระตุ้นอารมณ์ผู้เล่นด้วย

แนะนำว่าให้เริ่มจากบทต้นของ 'Fate/Grand Order' ก่อนเสมอ เพราะเนื้อเรื่องถูกวางเป็นทอดยาวตั้งแต่โพรโทคอลโปรล็อกจนถึงส่วนใหญ่ของเนื้อเรื่องหลัก การไล่เล่นจากจุดเริ่มช่วยให้ฉากหลังของโลก ตัวละครรอง และพัฒนาการของแนวคิดเรื่องประวัติศาสตร์และตำนานถูกเปิดเผยอย่างเป็นธรรมชาติ ในมุมมองของคนที่เล่นมานาน ฉากในบทต้นอย่างโพรโทคอลและเนื้อหา Singularity จะให้รากฐานในการเข้าใจแรงจูงใจของเซอร์แวนท์บางตนและความหมายของคำว่า Lostbelt ที่ปรากฏต่อมา

ความเชื่อมโยงระหว่างเหตุการณ์ก่อนหน้าและบทสุดท้ายจะทำให้การอ่านบทอย่าง 'Solomon' มีน้ำหนักขึ้นมากกว่าการกระโดดข้ามมาดูฉากไฮไลต์เพียงอย่างเดียว ในขณะเดียวกัน ระบบเกมและเมคานิกส์พื้นฐานก็จะถูกสอนผ่านเควสต์แรกๆ ทำให้ไม่รู้สึกงงเมื่อต้องรับมือกับบอสที่ซับซ้อนในภายหลัง ผมมักแนะนำให้เพลเยอร์ใหม่ใช้เวลาไต่เรียงเนื้อเรื่องไปทีละบท เพื่อให้ตัวละครและเรื่องราวซึมเข้าไป แทนการมองหาแค่เซอร์แวนท์แรงๆ แล้วกระโดดข้ามบทไป

ท้ายที่สุด การเริ่มจากต้นยังมีข้อดีด้านความเพลิดเพลินอีกอย่างคือหลายฉากมีปริศนาเล็กๆ และมุขเชื่อมโยงกับตำนานที่ถ้านั่งไล่ทีละตอนจะให้ความรู้สึกเต็มอิ่มกว่าการดูไฮไลต์อย่างเดียว เหมือนอ่านนิยายเรื่องยาวเล่มหนึ่งที่ค่อยๆ คลี่ออกมา และนั่นแหละคือเสน่ห์ของ 'Fate/Grand Order' ที่ผมยังชอบกลับมาอ่านซ้ำๆ

การผจญภัยของเรื่องนี้เริ่มต้นจากความเรียบง่ายที่เปลี่ยนไปเป็นเรื่องใหญ่จนกลายเป็นโศกนาฏกรรมระดับจักรวาล การเดินทางผ่าน 'Fuyuki' และ singularities แรกๆ ให้ภาพว่าเรากำลังซ่อมแซมความบกพร่องของเวลา แต่แท้จริงแล้วสิ่งที่อยู่เบื้องหลังคือแผนการใหญ่กว่าเยอะมาก

การเปิดเผยสำคัญที่ฉันจดจำที่สุดคือความสัมพันธ์ระหว่างผู้เล่นกับคนที่ยืนเคียงข้างนั่น — ตัวละครคนสำคัญที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อปกป้องและเป็นเสาหลักให้กับเรา มีการเฉลยว่าเธอไม่ใช่แค่ผู้ช่วยปกติ แต่เป็นสิ่งประดิษฐ์พิเศษที่ผสมผสานพลังของตำนานเข้าไว้ด้วยกัน จังหวะที่เรื่องเล่าเผยถึงต้นตอของ singularities และแรงจูงใจของผู้ที่สร้างมันขึ้นมาทำให้ภาพรวมของซีรีส์เปลี่ยนไปจากการแก้ปัญหาเป็นการตั้งคำถามว่าควรจะรักษามนุษยชาติไว้แบบเดิมหรือไม่

ฉากสุดท้ายของภาคแรกซึ่งฉันคิดว่าเป็นสปอยล์ระดับหัวใจหลักคือการเผชิญหน้ากับศัตรูตัวจริงที่อยู่เบื้องหลังเหตุการณ์ทั้งหมด มันไม่ใช่ศัตรูธรรมดา แต่เป็นสิ่งที่ท้าทายความหมายของการเป็นมนุษย์และอนาคตทั้งหมด พร้อมกับการตัดสินใจที่หนักหนาและความเสียสละบางอย่างที่เปลี่ยนชีวิตของตัวละครสำคัญไปตลอดกาล — ช่วงนั้นทำให้ฉันรู้สึกทั้งเจ็บปวดและยิ่งใหญ่อย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

จริงๆแล้วภาพรวมที่เราเห็นคือเรื่องราวหลักของ 'Fate/Grand Order' อยู่ในเกมเป็นศูนย์กลาง แล้วมังงะเป็นเหมือนหน้าต่างมุมต่าง ๆ ที่เล่าใหม่หรือขยายรายละเอียดบางส่วนให้จับต้องได้ง่ายขึ้น

บางมังงะเป็นการดัดแปลงตรง ๆ ของพาร์ตหลัก เขียนขึ้นมาเพื่อให้คนที่ไม่เล่นเกมอ่านแล้วเข้าใจเหตุการณ์สำคัญได้ มีการตัดบางฉากหรือย่อบทพูดให้กระชับ บทบาทของตัวละครกับโทนเรื่องอาจถูกปรับเล็กน้อยตามสไตล์ของผู้เขียน แต่ก็ยังพอจะตามรอยเนื้อหาหลักจากเกมได้ แอนิเมชันเรื่อง 'Babylonia' ที่หลายคนน่าจะคุ้นคือกรณีที่การเล่าเรื่องจากเกมถูกแปลงไปในรูปแบบภาพนิ่ง-เคลื่อนไหว ทำให้เห็นว่าบทต้นฉบับของเกมทำงานได้ดีเมื่อแปลงเป็นสื่ออื่นๆ

อีกกลุ่มของมังงะเป็นสปินออฟหรือคอมเมดี้ 4-คอมม่าที่ตั้งใจจะเล่นมุกกับตัวละครหรือขยายจุดยืนของผู้ร่วมทีม เหล่านี้มักไม่ถูกมองว่าเป็นแก่นหลักของเนื้อหา แต่กลับมีคุณค่าทางอรรถรสและเติมเต็มมุมที่เกมอาจละเลย สำหรับคนที่อยากตามเรื่องราวแบบครบถ้วนและเป็นทางการจริง ๆ ให้ยึดสคริปต์ในเกมเป็นหลัก ส่วนมังงะจะช่วยให้เข้าใจตัวละครหรือเหตุการณ์ในมุมที่ต่างออกไป และบางครั้งก็ทำให้ฉากโปรดมีความสดใหม่จนยิ้มออกได้

บอกตรงๆว่าเมื่อต้องนึกถึงตัวละครที่โผล่ในแฟรนไชส์ 'Fate' บ่อยสุด ชื่อของ 'Artoria Pendragon' ก็เด้งขึ้นมาทันทีในหัวผม

เธอในฐานะ 'Saber' มักทำหน้าที่เป็นแกนกลางของเรื่องราวหลายเส้น ทั้งในบทบาทของผู้ปกป้องผู้เป็นนาย (Master) และในฐานะสัญลักษณ์ทางอุดมคติของความยุติธรรมกับความเป็นผู้นำ ใน 'Fate/stay night' เธอคือภาพลักษณ์ของกษัตริย์ผู้ต้องเผชิญกับความขัดแย้งระหว่างหน้าที่กับความปรารถนา ส่วนในเส้นอื่น ๆ เฉพาะเวอร์ชันที่ต่างไปก็จะสะท้อนมุมที่ต่างออกไป เช่น ความเข้มแข็งที่ถูกบิดเป็นความเหี้ยม หรือความเป็นมนุษย์ที่ถูกขยายให้เห็นชัดขึ้น

ผมชอบที่ Artoria ถูกนำไปดัดแปลงเป็นรุ่นต่าง ๆ — บางเวอร์ชันโอบอุ้มความอบอุ่น บางเวอร์ชันเย็นชาเหมือนก้อนน้ำแข็ง — ทำให้เธอกลายเป็นแท่นเทียบสำหรับธีมหลักของแฟรนไชส์ เรื่องเกียรติยศ การเสียสละ และคำถามที่ว่า 'ผู้นำที่ดีเป็นอย่างไร' นี่แหละคือเหตุผลที่เธอดูเหมือนจะโผล่ในหลายภาคเสมอ และนั่นก็ทำให้ผมยังคงอินได้ทุกครั้งที่เห็นเวอร์ชันใหม่ของเธอจอมสง่างาม

คืนนี้ขอเล่าแบบตรงๆ เกี่ยวกับ 'Fate/Zero' ในมุมของคนที่ชอบเรื่องทึมๆ แต่ชวนคิดไปไกลกว่าการต่อสู้ธรรมดา

เรื่องนี้เล่าเหตุการณ์ของสงครามจอกศักดิ์สิทธิ์ครั้งที่สี่ในเมืองที่ดูเหมือนจะเต็มไปด้วยเงามืด—มาสเตอร์ทั้งเจ็ดเรียกเหล่าผู้รับใช้ในตำนาน (เซอร์แวนท์) มาแข่งกันเพื่อขอพรจากจอก ผู้ชนะจะได้พรที่สามารถเปลี่ยนโลกได้ แต่ราคาที่ต้องจ่ายคือความเป็นมนุษย์และศีลธรรมของหลายคน

ตัวละครหลักที่ฉันมองว่าเป็นจุดศูนย์กลางคือชายชื่อหนึ่งที่ยอมใช้วิธีสุดโต่งเพื่อผลลัพธ์—วิธีการของเขาเยือกเย็นและคำนวณ แต่เต็มไปด้วยบาดแผลทางใจ เมื่อเทียบกับชายอีกคนที่ดูสงบแต่มีความเปลี่ยวภายใน เป็นคู่ตรงข้ามที่ดึงให้เรื่องมีมิติทั้งปรัชญาและโศกนาฏกรรม ระหว่างทางยังมีตัวละครหญิงที่เป็นทั้งกำลังใจและการเตือนความผิดพลาดให้เห็นชัดขึ้น การเล่าเรื่องไม่มุ่งแต่แอ็กชัน แต่ปล่อยให้ผู้ชมคิดต่อถึงความหมายของการเลือกและผลที่เกิดตามมา

สิ่งที่ทำให้ฉันยังคงคิดถึง 'Fate/Zero' คือความกล้าหาญในการตั้งคำถามว่า 'ความยุติธรรม' กับ 'ผลลัพธ์ที่ดี' จะแลกด้วยอะไรได้บ้าง เรื่องจบลงแบบทิ้งร่องรอยทั้งรักและความสูญเสียไว้ให้จดจำ ไม่ใช่แค่สงครามของฮีโร่ แต่เป็นบททดสอบจริยธรรมที่ไม่ง่ายเลย

บอกเลยว่า 'Fate/zero' กับ 'Fate/stay night' ให้ความรู้สึกต่างกันถึงแก่นจริง ๆ — หนึ่งมืดและหนัก เท่าที่อีกเรื่องอบอุ่นกว่าแต่ซับซ้อนในวิธีของมัน

ในมุมมองของผม 'Fate/zero' คือหนังสือพิมพ์หน้าใหญ่วางบนโต๊ะในยามเช้าของสงครามสกปรก: เต็มไปด้วยการเมือง ความตั้งใจที่บิดเบี้ยว และบรรยากาศที่ทำให้การตัดสินใจแต่ละครั้งมีน้ำหนักมหาศาล เสียงดนตรีกับภาพบางฉากทำให้รู้สึกเหมือนกำลังดูโศกนาฏกรรมสมัยใหม่ ซึ่งฉากความสัมพันธ์ระหว่าง Kiritsugu กับคนรอบตัวของเขา (รวมถึงเรื่องราวของ Irisviel) เป็นตัวอย่างที่ชัดเจนว่าผลงานนี้ไม่ลังเลที่จะพาเราไปยังมุมที่มืดที่สุดของความตั้งใจดี

ตรงกันข้าม 'Fate/stay night' เล่นเรื่องของความหวัง ความฝัน และการพัฒนาตัวละครแบบใกล้ชิดกว่า ผมชอบการที่มันให้เราเห็นการเจริญเติบโตของคนธรรมดาคนหนึ่งที่พยายามจะยึดถืออุดมคติในโลกที่โหดร้าย — ความสัมพันธ์ของ Shirou กับคนรอบตัวมีมิติที่อบอุ่นและเจ็บปวด เวลาดูแล้วรู้สึกเหมือนกำลังเดินตามคนที่พยายามกลายเป็นฮีโร่จริง ๆ ทั้งสองเรื่องเชื่อมโยงกันด้วยประวัติศาสตร์เดียวกัน แต่โทนและเป้าหมายของการเล่าเรื่องชัดเจนต่างกันจนผมมักแนะนำให้เตรียมใจสำหรับการเปลี่ยนบรรยากาศก่อนกดเล่นต่อไป

ชุดคลาสสิกของ Saber ใน 'Fate/stay night' เป็นภาพจำที่แทบไม่มีใครลืมได้ — แผงเกราะสีเงินที่เข้ากับชุดสีน้ำเงินเข้มทำให้เธอดูทั้งสง่างามและพร้อมรบไปพร้อมกัน เห็นการออกแบบชุดแล้วฉันมักจะคิดถึงความขัดแย้งระหว่างอัศวินกับเจ้าหญิงที่ถูกถ่ายทอดผ่านเสื้อผ้า

ชุดหลักของเธอมักประกอบด้วยชุดคลุมยาวสีน้ำเงินที่มีแขนพองเล็กน้อย ถัดมาคือชุดเกราะส่วนอกแบบครึ่งตัวที่คุมความเรียบร้อยไปพร้อมกับการป้องกันระหว่างการต่อสู้ อีกองค์ประกอบที่โดดเด่นคือถุงมือเหล็กและรองเท้าเกราะที่ทำให้การเคลื่อนไหวมีจังหวะหนักแน่นโดยไม่เสียความเป็นหญิง นอกจากชุดประจำตัวที่แฟน ๆ รู้จักกันดีแล้ว บางฉากยังโชว์เวอร์ชั่นที่เป็นชุดราตรีสีขาวหรือชุดลำลองที่ทำให้เห็นมุมอ่อนโยนของตัวละครมากขึ้น

อาวุธหลักของ Saber คือดาบศักดิ์สิทธิ์ที่ชื่อเสียงโด่งดังในโลกของเรื่อง — แสงทองของมันมักแสดงถึง Noble Phantasm ที่ทรงพลัง และมีเทคนิคพิเศษอย่างการเคลือบลมที่ทำให้ดาบหายตัวหรือพรางตัวได้ ส่วนผ้าคลุมหรือฝักบางครั้งก็ถูกบรรยายว่าให้พลังปกป้องพิเศษ นึกถึงตอนที่เธอยืนหยัดด้วยดาบในมือพร้อมชุดเกราะเต็มยศ ความรู้สึกนั้นทั้งเข้มแข็งและเศร้าในเวลาเดียวกัน ซึ่งทำให้การออกแบบชุดและอาวุธของเธอมีมิติมากกว่าความสวยงามเพียงอย่างเดียว