กุมใจ

เขาสั่งจับผู้หญิงอีกคนมาแก้แค้น แต่กลับได้อีกคนมาเป็นเมียรักเมียสวาท +++ กุมภ์ ธีรดล นายหัวหนุ่มเจ้าของเกาะแห่งรัก เขาไม่คิดว่าการพลั้งปากด้วยความเมาสั่งลูกน้องไปจับตัวผู้หญิงคนหนึ่งมาจะทำให้เขาได้เมียสมใจมารดา กุลยา พิทักษ์โสภณ เธอไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าชีวิตจะต้องมาเจอคนเถื่อนแบบกุมภ์ แต่ทำไมคนป่าเถื่อนเช่นเขาถึงทำให้เธอหวั่นไหวได้ขนาดนี้

" ผมชอบน้องหมอ " ดุจดวงใจ ที่ถูกสารภาพความรู้สึกอย่างไม่ทันตั้งตัว ค่อยๆ ดึงมือตัวเองออกจากมือของเขาช้าๆ การไม่ตอบเป็นคำพูด แต่การกระทำของเธอ มันชัดเจนแล้วว่า "ผมจะจัดการความรู้สึกของผมเอง " ดุจดวงใจ ชื่อที่มีความหมาย แปลได้ตรงตัว สาวน้อยที่เกิดมาพร้อมกับ คำว่า พร้อมทุกสิ่งอย่าง รูปเป็นทรัพย์ ครอบครัวที่สมบูรณ์พร้อม แถมยังมีสติปัญญา อันแสนชาญฉลาด สาวน้อยที่ใครหลายต่อใครคน อยากจะให้ลูกชายตัวเอง เกี่ยวดอง แต่ทว่า เธอที่ชื่อ ดุจดวงใจ ก็หมายความว่า คนในครอบครัว ก็ทะนุถนอม ดั่งไข่ในหิน และ คนที่จะเข้ามา ต้องทำให้มั่นใจว่า จะดูแด ดุจดวงใจ คนนี้ อย่างดีที่สุด อดีตของเขา ทำให้ทุกคนต้องกลัว และ ต้องการจะขัดขวาง แต่เพราะเธอคือดุจดวงใจ เขาจึงทำทุกทาง แม้ใครจะขวางก็ตาม

ไม่ว่าวันเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน เขาก็ยังคงรักมั่นต่อเธอเสมอ โมกข์ ชายหนุ่มซึ่งมีรักเดียวให้แก่สาวน้อยที่บิดามารดาอุปการะเอาไว้ นิ่ม สาวน้อยที่เฝ้ารอคอยการกลับมาของเขา +++ “นอกรถมีอะไรน่าดูชมมากว่าหรือคะน้องนิ่ม” โมกข์เอ่ยถามเบาๆ นิ่มหันมามอง ยิ่งขัดเขินหนักกว่าเดิม “มองหน้าพี่บ้างเถิดแม่นิ่มน้อย รู้บ้างไหมว่าพี่น้อยใจแล้วนะคะ เห็นอย่างอื่นน่ามองมากกว่าพี่อีก” เขาอยากให้เธอหันมาสนใจเขาบ้าง “นิ่มแค่มองวิวทิวทัศน์เองนะคะ ไม่ได้เห็นอย่างอื่นสำคัญกว่าพี่โมกข์เสียหน่อยค่ะ” เธอตอบเขาเสียงนุ่มแต่ไม่กล้ามองสบตา ท่าทีเหนียมอายนั้นทำให้โมกข์มองแล้วยกยิ้มตรงมุมปาก “แต่พี่ไม่อยากมองนอกรถเลยนะคะ” เขาขยับใบหน้าเข้าไปใกล้สาวน้อย “ทำไมหรือคะ” “ในรถน่ามองกว่านอกรถน่ะสิคะ โดยเฉพาะแม่นิ่มน้อยของพี่ น่ามองกว่าทิวทัศน์ด้านนอกเป็นไหนๆ” เขามองเธอด้วยแววตาหวานซึ้ง นิ่มเขินหนักกว่าเดิมวางไม้วางมือแทบไม่ถูก

เพราะความแค้นที่สุมในจิตใจทำให้ กงเหล่ย ท่านอ๋องแห่งแคว้นเซี่ยลุกขึ้นมาก่อสงครามสร้างจราจลหมายจะทวงความเป็นธรรมให้แก่ผู้เป็นบิดาที่ล่วงลับ เขาคือเทพสงครามที่แม้แต่ราชสำนักยังหวั่นเกรง เส้นทางของการเอาคืนนำพาให้เขาได้มาพานพบกับ ไต้ฝูหรง หญิงสาวชาวบ้านธรรมดาที่ป่วยทางใจจนพูดไม่ได้ เพราะความสงสารเขาจึงยื่นมือเข้าช่วยเหลือนาง เดิมทีคิดว่าระหว่างเขาและนางคงจบลงเพียงเท่านี้ แต่ผู้ใดจะรู้ หญิงสาวที่แสนงดงามอ่อนหวานผู้นี้กลับเอาแต่ตามติดหมายจะตอบแทนบุญคุณเขา แรกเริ่มเขาอยากจะปฏิเสธนาง แต่ทว่าความงดงามและจริงใจในดวงตาคู่นั้นของนาง กลับทำให้ใจของเขาเริ่มสั่นไหวจนกลายเป็นความรัก

หัวใจเธอมอดไหม้เพราะรักที่มีให้เขา แต่สิ่งที่ได้คือความเจ็บช้ำและคราบน้ำตา จึงเลือกจากมาพร้อมกับสายเลือดที่เขาไม่ต้องการ + + + "คุณไม่ต้องกลัวว่างามจะเอาเรื่องของเราไปบอกใคร มันจะเป็นความลับ" "ง่าย ๆ ขนาดนี้เลย?" "แล้วคุณต้องการอะไรอีก" เอ่ยถามเขาอย่างท้อแท้ น้ำตาร่วงลงมาอย่างไม่อาจห้ามไหว เขาปล่อยมือข้างหนึ่งจากไหล่เธอ แล้วใช้มันเกลี่ยผิวแก้มใส ไล้น้ำตาหยดนั้นออกไป เธอเกือบทิ้งน้ำหนักพิงอกเขาเสียแล้ว หากเขาไม่เผยรอยยิ้มเยือกเย็นเสียก่อน "กลับมาทำหน้าที่ตัวเอง แล้วก็ห้ามไปยุ่งกับผู้ชายคนอื่น เพราะฉันไม่ชอบใช้ผู้หญิงร่วมกับใคร" ใบหน้าหล่อเหลาขยับเข้ามาชิดใกล้หมายกดฝังลงไปกับแก้มขาว แต่เพราะเธอโกรธที่เขาคอยพูดจาเหยียดหยามและต้องการเอาเปรียบเธออยู่ตลอดเวลาจึงผลักอกหนาออกไปอย่างแรง "งามไม่ยอมอีกแล้วนะคะ"

หมาวัดแบบเขา เมื่อริอ่านจะเด็ดดอกฟ้า มันก็ตกลงมาเจ็บแบบนี้แหละ ...ทำไมไม่รู้จักเจียมตัวเอาเสียเลยนะ...