ก็อปลิน

บอกตรงๆว่ายามพูดถึงตัวละครใน 'Goblin' นี่หัวใจพองเพราะแต่ละคนมีมิติที่ต่างกันจนยากจะลืม

ผมเห็น 'กิม ชิน' เป็นคนที่ถูกเวลาและกรรมผูกมัดมากกว่าปกติ — ภูมิหลังของเขาเต็มไปด้วยชัยชนะและความสูญเสียในยุคสมัยก่อน ทำให้กลายเป็นก็อปลินอมตะที่ต้องใช้ชีวิตชดใช้บาป บทบาทของเขาเป็นแกนกลางที่ดึงเอาความเหงา ความรับผิดชอบ และความโหยหาความหมายมาเล่นกับผู้ชมได้ดีสุด ๆ ในขณะที่ 'จี อึนทัก' ถูกวางให้เป็นสายสัมพันธ์ฉีกช่องว่างระหว่างโลกมนุษย์กับโลกเหนือธรรมชาติ — เธอไม่ใช่แค่เจ้าสาวของก็อปลิน แต่เป็นตัวชนวนที่เปลี่ยนชีวิตและชะตาของคนอื่นรอบตัวได้

บุคคลที่ทำให้ผมหัวเราะและคิดหนักพร้อมกันคือ 'วัง โย' (วิญญาณแกริมรีปเปอร์) กับ 'ซันนี่' — คนหนึ่งเป็นอดีตราชากำพร้าที่มีบาดแผลในอดีตอีกคนเป็นผู้หญิงที่ฝังใจในอดีตและใช้มุกตัดความทุกข์ ทั้งสองคนทำหน้าที่เป็นเงาที่สะท้อนอดีตและอนาคตของชิน รวมถึงเป็นสะพานให้เรื่องราวความสัมพันธ์และความผิดผิดพลาดในอดีตคลี่คลายออกมา

มุมมองสุดท้ายคือความเป็นทีม: ตัวประกอบอย่างยู ดอกฮวาและคนรอบข้างอาจดูเป็นคอมเมดี้บ่อยครั้ง แต่พวกเขาช่วยชูโทนความเป็นมนุษย์ของเรื่อง ทำให้ฉากเศร้าหรือโรแมนติกไม่จมจนเกินไป — นี่แหละเหตุผลที่ตัวละครทุกตัวใน 'Goblin' รู้สึกมีน้ำหนักและมีบทบาทเกื้อกูลกันจนเรื่องยังคงนึกถึงได้ยาว ๆ

คำว่า 'ก็อบลิน' ในตำนานยุโรปมีความหลากหลายกว่าเสียงเรียกเดียวที่คนส่วนใหญ่คุ้นเคย — บางครั้งพวกมันเป็นตัวซุกซนในบ้าน บางครั้งเป็นภูติภูมิเหลวไหลในเหมืองหรือถ้ำที่อันตรายและชั่วร้ายมากกว่าที่คิด

ผมชอบจินตนาการว่าก็อบลินยุโรปเริ่มจากเรื่องเล่าชาวบ้านที่พยายามตั้งชื่อให้เหตุการณ์ไม่อธิบายได้: ของหาย ปัญหาในครัวเรือน หรือเสียงแปลกๆ กลางดึก พวกเล่ากันว่า 'boggle' หรือ 'boggart' จะเล่นตลกกับครอบครัว ส่วน 'redcap' แห่งชายแดนสก็อตมักถูกวาดภาพว่าเลือดเลอะหมวกและชอบทำร้ายผู้หลงทาง นอกจากนี้ยังมีความเกี่ยวพันทางภาษากับคำเยอรมันอย่าง 'kobold' ที่นักขุดกลัวกันในอุโมงค์ เพราะภูติพวกนี้ชอบแกล้งคนและป้องกันสมบัติของพวกมัน

เมื่อวรรณกรรมสมัยใหม่หยิบเอาก็อบลินไปใช้ ภาพลักษณ์ก็เปลี่ยนไปอีก เช่นในงานแฟนตาซีที่ทำให้พวกมันกลายเป็นกองทหารใต้ดินหรือสิ่งมีชีวิตที่จัดเป็นศัตรูชั้นต้น ฉันมักนึกถึงตอนอ่าน 'The Hobbit' ที่การออกแบบก็อบลินทำให้พวกเขาดูเป็นภัยคุกคามเชิงสังคมและอุตสาหกรรมมากกว่าแค่ภูตน่ารัก นั่นคือเสน่ห์ของเรื่องนี้สำหรับผม—ก็อบลินไม่เคยคงที่ พวกมันยืดหยุ่นตามความกลัวและจินตนาการของยุคสมัย และยังคงทำให้เรื่องเล่าพื้นบ้านมีชีวิตอยู่ในแบบที่สนุกและน่าขนลุกในเวลาเดียวกัน

เมื่อพูดถึงตำนานก็อบลิน หลายคนนึกถึงภาพลักษณ์ของสิ่งมีชีวิตตัวเล็กๆ น่าขยะแขยงที่ชอบก่อกวนมนุษย์ แต่รู้ไหมว่าแท้จริงแล้วต้นกำเนิดของพวกมันย้อนกลับไปได้ไกลถึงยุคกลางของยุโรป!

ในวัฒนธรรมของอังกฤษและสกอตแลนด์ มีเรื่องเล่าของ 'ก็อบลิน' หรือที่บางทีเรียกว่า 'โฮบก็อบลิน' สิ่งมีชีวิตจอมยุ่งเหล่านี้ถูกบรรยายว่าเป็นปีศาจตัวเล็กๆ ชอบอาศัยอยู่ในบ้านเรือนหรือป่าลึก พวกมันมีนิสัยชอบแกล้งมนุษย์ แต่ก็ไม่ถึงขั้นอันตรายมากนัก เอกลักษณ์ที่น่าสนใจคือความเชื่อที่ว่าถ้าคุณให้ขนมหรือนมแก่พวกมัน พวกมันอาจช่วยทำงานบ้านเล็กๆ น้อยๆ ให้!

ความน่ารักแบบขมขื่นของก็อบลินในตำนานยุโรปนี้ต่างจากก็อบลินในวัฒนธรรมอื่นอย่างชัดเจน ทำให้เราเห็นว่าตำนานเดียวกันสามารถพัฒนาไปในทิศทางที่แตกต่างกันได้ตามแต่ภูมิภาค

ตรงไปตรงมานะ ฉันคิดว่าใจความของ 'ก็อปลิน' ที่อยู่ในหน้ากระดาษกับที่ปรากฏบนหน้าจอให้ความรู้สึกต่างกันอย่างชัดเจน

เมื่ออ่านฉบับบันทึกหรือฉบับที่เป็นสคริปต์ ข้อดีคือได้อยู่กับเสียงภายในของตัวละครมากขึ้น—ความคิดซ่อนเร้นของคิมชิน ถูกเล่าในมุมมองที่ละเอียดกว่า และรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ของอดีต เช่น เหตุการณ์ที่นำไปสู่คำสาป ถูกขยายให้เข้าใจแรงจูงใจหรือความเจ็บปวดของตัวละครมากขึ้น ในขณะที่เวอร์ชันโทรทัศน์เลือกใช้ภาพ เพลง และแววตาของนักแสดงเป็นตัวนำความหมาย ฉากรักในหน้าฝนหรือการเผชิญหน้าช่วงคืนหนึ่งถูกถ่ายทอดด้วยอารมณ์ผ่านมุมกล้องและ OST ซึ่งทำให้ประสบการณ์ต่างออกไป

อีกจุดที่เห็นได้ชัดคือจังหวะการเล่าเรื่อง ในฉบับต้นฉบับมักจะมีบทอธิบายเบื้องหลังหรือฉากเล็ก ๆ ที่เติมเต็มตัวละครรอง แต่บนจอหลายฉากถูกตัดหรือย่อเพื่อรักษาความต่อเนื่องของพล็อตหลัก บางฉากซับพลอตของตัวละครรองจึงอาจหายไปหรือสั้นลง ซึ่งส่งผลให้ความรู้สึกของความสัมพันธ์บางอย่างดูเร่งรีบ แต่ในขณะเดียวกัน การตัดต่อและโทนภาพในซีรีส์กลับทำให้โมเมนต์สำคัญเปี่ยมความหมายและจำง่ายกว่าการอ่านเยอะ

ท้ายที่สุด ฉันว่าทั้งสองรูปแบบมีเสน่ห์คนละแบบ—ฉบับเขียนเติมเต็มด้วยรายละเอียดทางความคิด ส่วนเวอร์ชันภาพใช้พลังของภาพและเสียงสร้างความทรงจำให้ผู้ชม ฉันมักจะกลับไปอ่านฉบับสคริปต์เมื่อต้องการเห็นมุมมองที่ลึกกว่าของตัวละคร แต่ก็กลับมาดูฉากเดิมบนจอเพื่อรับอรรถรสทางอารมณ์ที่แตกต่างกัน

บอกเลยว่าการไปยืนที่ชายหาดที่เห็นในซีรีส์ทำให้หัวใจเต้นหนักทุกครั้ง — ฉากชายหาดจาก 'Goblin' ถ่ายทำในพื้นที่ชายฝั่งที่เปิดให้คนทั่วไปเข้าไปเดินเล่นได้อย่าง Jumunjin Beach ในจังหวัดคังวอน ซึ่งเป็นจุดที่แฟนๆ มักไปถ่ายรูปซ้ำแล้วซ้ำเล่า ชายหาดนั้นเป็นพื้นที่สาธารณะ ไม่มีค่าบัตรเข้า แต่ช่วงวันหยุดหรือตอนพระอาทิตย์ตกจะคนแน่นมาก ดังนั้นการวางแผนเวลาไปที่นั่นจะช่วยให้ได้ภาพสวย ๆ โดยไม่ชนกับนักท่องเที่ยว

การไปครั้งหนึ่งฉันเลือกไปแต่เช้าตรู่เพื่อจับบรรยากาศเงียบ ๆ แล้วกลับมาอีกครั้งตอนเย็นเพื่อดูแสงเปลี่ยน เห็นแค่ทะเลกับท้องฟ้าก็อินแล้ว แม้ว่าจะมีฉากอื่นในซีรีส์ที่สร้างเป็นเซตหรืออยู่บนที่ดินส่วนตัวซึ่งไม่เปิดเสมอไป แต่วิถีการไปเยือนสถานที่สาธารณะเหล่านี้ยังให้ความรู้สึกใกล้ชิดกับเรื่องราวมากกว่าดูในจอเพียงอย่างเดียว เป็นความทรงจำง่าย ๆ ที่ยังคงยิ้มทุกครั้งเมื่อคิดถึง

ภาพสุดท้ายของ 'ก็อบลิน' ทิ้งความเงียบที่เต็มไปด้วยความหมายมากกว่าคำว่า 'จบ' สำหรับฉันมันเป็นทั้งการปลดปล่อยและการยืนยันว่าคนเราต้องเรียนรู้จะยอมรับการจากลา

ฉากที่ตัวละครหลักเลือกการเปลี่ยนแปลง—ไม่ว่าจะเป็นการปล่อยวางความเป็นอมตะหรือการยอมให้ความรักเกิดขึ้นและจากไป—ทำให้ฉันเห็นว่าผู้สร้างไม่ได้ต้องการปิดประเด็นอย่างเด็ดขาด แต่ต้องการให้ผู้ชมร่วมเติมช่องว่างด้วยประสบการณ์ของตัวเอง การที่เรื่องปล่อยให้หลายอย่างค้างคา ทำให้การตีความเปิดกว้าง: บางคนอาจมองว่าเป็นการให้หวังเรื่องการเกิดใหม่ บางคนมองว่าเป็นการยอมรับว่าชีวิตมีทั้งความสุขและความสูญเสียพร้อมกัน

การเปรียบเทียบกับงานที่ให้ความสำคัญกับความทรงจำและชะตากรรมอย่าง 'Your Name' ทำให้ฉันยิ่งชอบวิธีเล่าแบบนี้ เพราะมันบังคับให้ผู้ชมต้องเลือกจะยึดติดหรือปล่อยวาง ตอนจบของ 'ก็อบลิน' จึงไม่ใช่คำตอบเดียว แต่เป็นกระจกที่สะท้อนความคิดและความชอบของแต่ละคน ซึ่งนั่นเองทำให้มันติดตรึงและคุ้มค่าที่จะพูดคุยกันต่อไป

พูดกันแบบไม่อ้อมค้อมเลยว่าซีรีส์เรื่องนี้สร้างความฮือฮามากตอนออกอากาศ: 'Goblin' มีทั้งหมด 16 ตอนในซีรีส์หลัก และออกอากาศทางช่อง tvN ตั้งแต่วันที่ 2 ธันวาคม 2016 จนถึง 21 มกราคม 2017 โดยออกอากาศเป็นตอนใหม่ในช่วงสุดสัปดาห์ ถือเป็นช่วงเวลาที่แฟน ๆ รอชมกันทุกเสาร์อาทิตย์

ความทรงจำส่วนตัวของฉันเกี่ยวกับการดูตอนแรกยังชัดเจน — ฉากบรรยากาศและเพลงประกอบทำให้ลุ้นไปกับเนื้อเรื่องตั้งแต่ต้นจนจบ แม้จะมีการฉายตอนพิเศษหรือเบื้องหลังเพิ่มเติมในภายหลัง แต่จำนวนตอนของซีรีส์หลักที่นับเป็นพล็อตหลักยังคงเป็น 16 ตอนตามที่ฉายรอบปกติ สิ่งที่ชอบคือการจัดจังหวะเล่าเรื่องที่ไม่รีบร้อน ทำให้แต่ละตอนมีน้ำหนักและความรู้สึกของตัวละครเด่นชัดในแบบของมันเอง

ภาพฉากเมืองเก่าใน 'Goblin' ทำให้ผมชอบไล่หาโลเคชันในกรุงโซลเสมอ ถึงแม้ซีรีส์จะมีทั้งฉากในเมืองและชนบท แต่จุดถ่ายทำสำคัญหลายฉากอยู่ในย่านประวัติศาสตร์ของโซล ผมชอบความรู้สึกที่ทีมงานใช้ตรอกซอกซอยจริง ๆ เป็นฉากหลัง เพราะมันให้ความใกล้ชิดกับตัวละครมากกว่าการใช้สตูดิโอล้วนๆ

ตัวอย่างที่ผมจดจำได้ดีคือพื้นที่รอบ ๆ ย่านเก่าที่มีบ้านสไตล์ฮันอกและตรอกเล็กตรอกน้อย ซึ่งปรากฏเป็นฉากเงียบ ๆ ของตัวละคร นอกจากนั้นยังมีจุดถ่ายทำตามถนนคาเฟ่และซอยศิลปะที่แฟน ๆ มักจะไปตามรอยกัน แนะนำให้เตรียมรองเท้าสบาย ๆ เพราะการตามรอยพาเดินเยอะ แต่คุ้มค่าด้วยบรรยากาศที่แทบจะเหมือนหลุดออกมาจากตอนในซีรีส์เลย

ตำนานก็อบลินถูกทอขึ้นจากเศษเสี้ยวของความไม่รู้และความอ่อนแอของชุมชนในอดีต มากกว่าหนึ่งเส้นทางนำไปสู่รูปร่างที่เราคุ้นเคยในปัจจุบัน

ในแง่ที่ฉันชอบเล่าให้เพื่อนฟัง เรื่องราวก็อบลินมักทำหน้าที่เป็นแทนความไม่อธิบายได้ของแวดล้อมชนบท: เสียงในป่า ความเสียหายของพืชผล หรือเด็กหายไปชั่วคราว ถูกตีความเป็นการกระทำของสิ่งมีชีวิตตัวเล็กๆ ที่แสนซน นักเล่าเรื่องในหมู่บ้านจะใช้เรื่องพวกนี้เป็นนิทานเตือนใจ เพื่อสอนกฎชุมชนและการอยู่ร่วมกัน ผลก็คือรายละเอียดของก็อบลินเปลี่ยนแปลงไปตามวัฒนธรรม—มืด ดุร้าย หรือขี้เล่นแล้วแต่ผู้เล่า

ฉันสังเกตว่าความเชื่อทางศาสนาและการเปลี่ยนแปลงสังคมก็มีบทบาทด้วย การรวมความเชื่อพื้นเมืองเข้ากับตำนานของศาสนาคริสต์ในยุโรปกลางทำให้ก็อบลินถูกป้ายสีเป็นปีศาจหรือภูตผีที่ต้องถูกขับไล่ แต่ในบางพื้นที่ก็กลายเป็นผู้ช่วยบ้านหรือภูตให้โชคลาภ เรื่องเล่าที่ฉันชอบที่สุดคือฉากตลาดกลางคืนที่ชาวบ้านเล่าถึงเงาตัวเล็ก ๆ ที่ขโมยถั่ว—ภาพเล็ก ๆ นี่เองที่ทำให้ก็อบลินยังมีชีวิตในจินตนาการของเรา