ก๊อง การ์ตูน

'ก๊อง' เป็นเรื่องเล็ก ๆ ที่ทิ่มแทงหัวใจด้วยความอบอุ่นและมุกตลกแบบบ้าน ๆ — ฉันอ่านมันแล้วนั่งยิ้มนานจนลืมเวลา หลัก ๆ เรื่องเล่าโฟกัสที่ชีวิตประจำวันของตัวละครหลักที่มีเสน่ห์เฉพาะตัว แถมการเล่าใช้มุมมองเด็กผสมกับการตัดสลับมุขผู้ใหญ่ ทำให้ทุกฉากมีทั้งความไร้เดียงสาและความขมบาง ๆ ที่ทำให้คนอ่านโตขึ้นกับเรื่องไปด้วย

ภาพลักษณ์ของการ์ตูนไม่ได้เน้นงานละเอียดหรือฉากแอ็กชันอลัง แต่กลับชัดเจนตรงอารมณ์: การ์ตูนแบบนี้จะให้ความรู้สึกเหมือนได้กลับไปบ้าน ย่านเล็ก ๆ หรือวันหยุดที่ไม่มีอะไรเป็นพิเศษ แต่กลับเต็มไปด้วยเรื่องเล่าที่โดนใจ ตัวละครไม่จำเป็นต้องยิ่งใหญ่ มีเพื่อนบ้าน มีกิจกรรมเล็ก ๆ อย่างการปิคนิค การเล่นหน้าบ้าน หรือการทะเลาะเรื่องเล็ก ๆ แล้วคืนดีกัน ซึ่งฉันชอบฉากที่สลับกันระหว่างมุขฮาและช่วงเงียบ ๆ ที่เปิดทางให้บทสนทนาสั้น ๆ เปลี่ยนทิศทางความรู้สึกของเรื่องได้อย่างเนียน ๆ

ถ้าจะเปรียบเทียบสไตล์ของ 'ก๊อง' กับงานอื่น ผมรู้สึกถึงกลิ่นอายใกล้เคียงกับความเป็น slice-of-life อย่าง 'Barakamon' แต่มีความหยอกล้อแบบเด็ก ๆ เหมือนการ์ตูนเล่มบางเรื่องที่เน้นมิตรภาพและจินตนาการ การใช้ช่องว่างและบรรยากาศช่วยขับความละมุน ส่วนมุขตลกมักมาจากการจัดวางสถานการณ์ไม่ซับซ้อน — นั่นแหละคือเสน่ห์ของมัน สำหรับคนที่อยากหาการ์ตูนอ่านสบาย ๆ ที่ไม่ต้องคิดมาก แต่ยังคงได้ข้อคิดอ่อน ๆ ระหว่างทาง 'ก๊อง' ตอบโจทย์ได้ดี และก็มักจะทิ้งร่องรอยความอบอุ่นไว้ในใจฉันเสมอ

ภาพเงาของไดโนเสาร์ตัวเล็กจากฉากหนึ่งใน 'ก๊อง' ยังติดตาอยู่เสมอ ทำให้ผมอยากบอกวิธีหาเรื่องนี้แบบละเอียดจากมุมมองคนรักการ์ตูนที่ดูมาหลายปี

เริ่มจากช่องทางที่ผมเชื่อถือได้ที่สุดคือบริการสตรีมมิงที่มีลิขสิทธิ์ ผู้ให้บริการบางรายในไทยหรือโซนใกล้เคียงมักจะมีแคตาล็อกอนิเมะเก่าๆ ให้เลือก ลองตรวจสอบชื่อเรื่องใน 'ก๊อง' บนแพลตฟอร์มอย่างเป็นทางการก่อน เพราะบางทีเวอร์ชันที่แปลดีหรือมีซับภาษาไทยจะอยู่ในนั้น นอกจากสตรีมมิงแล้ว แผ่น DVD/Blu-ray เป็นทางเลือกที่มั่นคง ถ้าชอบภาพและซาวด์ที่ครบถ้วน แผ่นสะสมมักมีซับหลายภาษาและพ่วงสารคดีเบื้องหลังให้ดู

อีกทางที่ผมใช้อยู่บ่อยคือช่อง YouTube ของสตูดิโอหรือผู้จัดจำหน่ายบางราย โดยช่องทางเหล่านี้บางครั้งปล่อยคลิปสั้นๆ หรือเอาพาร์ตของตอนเก่าๆ มาให้ชมแบบถูกลิขสิทธิ์ การตามเพจหรือกลุ่มแฟนคลับที่เป็นทางการก็ช่วยให้รู้ข่าวการปล่อยใหม่หรือรีมาสเตอร์ ในกรณีที่หาไม่เจอเลย การยืมแผ่นจากห้องสมุดหรือร้านให้เช่าแผนดิจิทัลในประเทศก็เป็นช่องทางที่ถูกกฎหมายและสนับสนุนเจ้าของผลงาน

สุดท้ายแล้วความสุขในการดูไม่ได้มาจากแพลตฟอร์มเพียงอย่างเดียว แต่เป็นการได้เห็นงานภาพนิ่งๆ ของ 'ก๊อง' ถูกนำเสนออย่างเคารพ ถ้าได้เจอเวอร์ชันที่ดี จะเข้าใจเลยว่าทำไมเรื่องนี้ถึงยังตราตรึงใจผมอยู่

พอพูดถึงสินค้าลิขสิทธิ์ของ 'ก๊อง' ใจมันเต้นทุกที เพราะนึกภาพชิ้นงานที่สวยงามและได้สนับสนุนคนทำงานเบื้องหลังทันที

เสน่ห์ของการตามหาไอเท็มลิขสิทธิ์อยู่ที่ช่องทางที่หลากหลายและปลอดภัยที่สุดก่อนอื่นคือร้านหรือช่องทางอย่างเป็นทางการของเจ้าของลิขสิทธิ์ — สังเกตร้านที่มีโลโก้ผู้จัดพิมพ์หรือสติกเกอร์รับรองบนสินค้า เช่นเดียวกับร้านค้าของทางผู้ผลิตที่มักเปิดหน้าร้านบนแพลตฟอร์มใหญ่ๆ ในไทย เช่นหน้า Mall พิเศษของ Shopee/Lazada หรือร้านอย่างเป็นทางการบนแพลตฟอร์ม JD Central ซึ่งมักจะลงของใหม่เป็นล็อตและมีการรับประกันของแท้

อีกมุมที่ผมมักใช้คือร้านหนังสือและร้านสินค้าญี่ปุ่นที่มีหน้าร้านจริง บางครั้งได้พบของรอบปกพิเศษหรือฟิกเกอร์ที่เป็นลิขสิทธิ์แท้ในชั้นวางของ สถานที่แบบนี้มักมีการสั่งจองล่วงหน้าหรือจัดพิเศษในช่วงอีเวนต์ ถ้าอยากได้เร็วก็ลองเช็กกับร้านที่จัดนิทรรศการหรือบูธในงานมังงะ/อนิเมะภายในประเทศ พวกงานแบบนี้มักมีสินค้าพร้อมแพ็กเกจพิเศษที่หาไม่ได้ตามร้านทั่วไป

สำหรับคนที่ไม่ติดขาดทุนเรื่องค่าส่งต่างประเทศ ตัวเลือกจากร้านค้าญี่ปุ่นเช่น 'CDJapan' หรือตัวแทนขายอย่าง AmiAmi ก็มีของครบถ้วนและมักลงรายละเอียดชัดเจน แต่ต้องเผื่อเวลาในการจัดส่งและภาษีนำเข้าไว้บ้าง ส่วนตัวเลือกทางเลือกคือการซื้อผ่านตัวกลางที่เชื่อถือได้เมื่อของออกจากญี่ปุ่น ซึ่งช่วยให้ได้สินค้าหายากโดยที่ยังได้ของแท้

ก่อนตัดสินใจซื้อ ผมมักเช็กรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ เช่นบาร์โค้ด ป้ายพิมพ์ชื่อสำนักพิมพ์ หรือสติกเกอร์ฮาโลแกรม ถ้าราคาถูกเกินจริงหรือรูปสินค้ามุมเดียว ควรระวังของปลอมเสมอ การสนับสนุนสินค้าลิขสิทธิ์ทำให้ซีรีส์ที่เรารักมีแรงผลักดันต่อไป แล้วก็ได้ความอุ่นใจว่าของที่ได้มาถูกสร้างมาอย่างตั้งใจ — นี่แหละความสุขในการสะสมของแท้

สมัยแรกที่ผมได้ยินชื่อ 'ก๊อง' เป็นครั้งแรก ความอยากรู้ทำให้ต้องเก็บไว้ในสมองนานพอสมควรก่อนจะหยิบมาลองอ่านจริงๆ จังๆ และนั่นกลายเป็นวิธีคิดที่อยากแนะนำให้กับคนใหม่ ๆ ด้วย: ให้เริ่มจากต้นเรื่องก่อนเสมอ แล้วค่อยตัดสินใจว่าจะไปต่อหรือหยุดเพราะเหตุผลอะไร

การอ่านตั้งแต่ต้นทำให้ผมจับจังหวะการเล่าเรื่องของผู้เขียนได้ชัดขึ้น ไม่ว่าจะเป็นการปูตัวละคร การวางมุกตลก หรือการเล่นโทนดราม่า บางตอนใน 'ก๊อง' อาจดูชิลล์หรือเสริมบรรยากาศมากกว่าการเล่าเหตุการณ์สำคัญ แต่สิ่งเหล่านี้ช่วยให้เหตุการณ์ใหญ่ในภายหลังหนักแน่นขึ้นเหมือนที่เคยรู้สึกตอนตามอ่าน 'One Piece' ในยุคก่อนที่เรื่องจะยืดเป็นมหากาพย์ — ความเพลิดเพลินมาจากการเห็นพัฒนาการเรื่อย ๆ ไม่ใช่แค่ฉากแอ็กชั่นเดี่ยว ๆ

แนวทางที่ผมมักบอกเพื่อนคือ แบ่งการอ่านเป็นสองแบบตามจังหวะชีวิต: ถ้ามีเวลาว่างและอยากซึมซับอารมณ์ ค่อย ๆ ไล่จากตอนแรกจนถึงปัจจุบัน แบบนี้จะได้ความครบทั้งมุก ความสัมพันธ์ และการเติบโตของตัวละคร แต่ถ้าแค่อยากปิ๊งกับเนื้อเรื่องหลักจริง ๆ ก็สามารถข้ามไปอ่านอาร์คที่มีคนพูดถึงมากที่สุดก่อน แล้วค่อยย้อนกลับมาอ่านตอนก่อนหน้าเพื่อเติมช่องว่าง การทำแบบนี้ช่วยให้ไม่รู้สึกเหนื่อยเมื่อเจอจังหวะเนือย ๆ และยังคงรักษาความตื่นเต้นเมื่อถึงฉากสำคัญได้

ท้ายสุดแล้ว ความเสน่ห์ของ 'ก๊อง' อยู่ที่รายละเอียดเล็ก ๆ ที่อ่านจากต้นจนจบแล้วจะเข้าใจได้ชัดขึ้น ส่วนใครที่ชอบสไตล์เร่งรีบ การกระโดดไปยังอาร์คเด่น ๆ แล้วกลับมาซึมซับฉากเรียบง่ายทีหลัง ก็เป็นวิธีที่เวิร์กเช่นกัน — แค่เลือกวิธีที่ทำให้การอ่านสนุกที่สุดสำหรับตัวเอง แล้วปล่อยให้เรื่องพาไป อย่างนี้การเดินทางกับ 'ก๊อง' จะอบอุ่นและมีสีสันขึ้นแน่นอน

ฉันชอบแนะนำให้เริ่มดู 'การ์ตูนก๊อง' จากตอนเปิดเรื่อง เพราะมันตั้งน้ำเสียง อธิบายความสัมพันธ์ระหว่างตัวละครหลัก และปูโลกให้เราเข้าใจได้ชัดเจน

การเริ่มจากตอนแรกช่วยให้จับความตลก จุดหักมุม และเสน่ห์ของสไตล์ภาพได้ครบ โดยเฉพาะถ้าคุณเป็นคนที่เพลิดเพลินกับการเห็นพัฒนาการระยะยาวของตัวละคร เหมือนที่ฉันรู้สึกกับ 'One Piece' — ตอนเปิดตอนแรกไม่ได้ดีที่สุดเสมอไป แต่มันมีค่าทางบริบทมาก ทำให้มุกหรือการกระทำในตอนหลังมีน้ำหนักขึ้น

ถ้าอยากลองวิธีที่ต่างออกไป ให้เลือกตอนที่คนในชุมชนแฟนๆ ชอบพูดถึงเป็นประตูเข้า เช่น ตอนที่ตัวละครสำคัญเปิดเผยด้านลึก หรือฉากหนึ่งที่ทำให้คนขำหนัก ๆ ดูตอนนั้นแล้วค่อยมาย้อนดูตอนแรกก็ได้ วิธีนี้เหมาะกับคนที่อยากรู้ว่าราคาในแง่ความบันเทิงเป็นอย่างไรก่อนจะลงทุนกับซีรีส์ทั้งเรื่อง สุดท้ายไม่ว่าจะเริ่มจากตอนแรกหรือกระโดดไปยังตอนโปรด ลองปล่อยให้ตัวเองหัวเราะกับจังหวะมุก แล้วค่อยตามดูเบื้องหลังของตัวละครไปเรื่อย ๆ — นั่นคือเหตุผลที่ฉันยังชอบพาเพื่อนใหม่เริ่มจากต้นทางเสมอ

แนะนำเลยว่าเริ่มจากแหล่งทางการจะปลอดภัยที่สุด เพราะระบบลิขสิทธิ์และคุณภาพภาพเสียงมักจะดีกว่าแหล่งอื่นเยอะ ผมมักเริ่มด้วยการตรวจสอบว่าผู้สร้างหรือสตูดิโอของ 'ก๊อง' ประกาศช่องทางไหนบ้าง เช่น มีเพจ Facebook, ทวิตเตอร์ หรือช่อง YouTube ทางการที่โพสต์ประกาศวันฉายหรืออัปโหลดตอนใหม่โดยตรง การใช้บริการสตรีมมิ่งที่มีชื่อเสียงยังช่วยให้ได้คำบรรยายภาษาไทยหรือซับที่เรียบร้อยและการแปลที่น่าเชื่อถือ แพลตฟอร์มที่ควรส่องมีทั้งสากลอย่าง Crunchyroll, Netflix, Bilibili หรือ YouTube (ช่องที่เป็นทางการของสตูดิโอหรือเครือข่ายจัดจำหน่าย) และในไทยเองมักมี MONOMAX, AIS Play, TrueID หรือช่องทางของสถานีโทรทัศน์ที่ซื้อสิทธิ์ไว้

อีกมุมหนึ่งที่ผมให้ความสำคัญคือการยืนยันความเป็นทางการของแหล่งก่อนกดดู หลายครั้งมีคลิปอัปโหลดโดยบัญชีที่ไม่เกี่ยวข้องซึ่งคุณภาพต่ำหรือมีโฆษณารก ตรวจดูสัญลักษณ์บัญชีถูกยืนยัน (verified), ลิงก์จากเพจทางการของผู้สร้าง หรือคำว่า 'licensed' ในคำอธิบาย การตั้งแจ้งเตือนบน YouTube หรือติดตามข่าวจากเพจผู้ผลิตช่วยไม่ให้พลาดตอนแรกด้วย ผมเองเคยตั้งแจ้งเตือนและได้รับอีเมลเตือนวันฉาย ทำให้ดูสดทันทีโดยไม่ต้องหาแหล่งที่ไม่น่าเชื่อถือ

สุดท้ายลองใช้เทคนิคง่าย ๆ เพื่อค้นหา: ใส่ชื่อเรื่องทั้งภาษาไทยและภาษาอังกฤษในช่องค้นหา เช่น 'ก๊อง ตอนล่าสุด' หรือเพิ่มคำว่า 'official' คัดกรองผลลัพธ์ด้วยตัวกรองวันที่อัปโหลด และเช็กคอมเมนต์เพื่อดูว่าผู้ชมยืนยันว่ามาจากช่องทางทางการหรือไม่ ถ้าเกิดมีการซิมัลคาสต์ (ออกพร้อมกันทั่วโลก) แพลตฟอร์มใหญ่มักจะโปรโมตไว้ชัดเจน เหมือนที่เห็นกับ 'Demon Slayer' ในบางซีซันที่มีการปล่อยผ่านหลายช่องทางพร้อมกัน การสนับสนุนช่องทางที่มีลิขสิทธิ์ไม่เพียงช่วยให้เราได้ประสบการณ์การรับชมที่ดีกว่าเท่านั้น แต่ยังเป็นการสนับสนุนทีมงานเบื้องหลังด้วย — ถ้าหาเจอแล้วก็เปิดรอชมด้วยรอยยิ้มได้เลย

การ์ตูน 'ก๊อง' มักจะเล่นกับภาพและจังหวะจนได้อารมณ์ที่ต่างจากฉบับหนังสืออย่างเห็นได้ชัด

มีฉากที่ถูกย่อหรือเล่าใหม่ให้กระชับขึ้นเพื่อความต่อเนื่องของพล็อต, ซึ่งทำให้รายละเอียดบางอย่างถูกตัดหรือถูกย้ายตำแหน่งไปจนโทนเรื่องเปลี่ยนไปเล็กน้อย—ผมมักจะรู้สึกว่าบทสนทนาในเวอร์ชันการ์ตูนถูกปรับให้เหมาะกับการอ่านรวดเดียว จังหวะการเปิด-ปิดฉากเร็วกว่าและภาพนิ่งช่วยสื่ออารมณ์แทนคำบรรยายยาว ๆ ที่มีอยู่ในหนังสือ

อีกมุมคือมิติของตัวละครที่เปลี่ยนได้โดยไม่ต้องพูดเยอะ, เพราะการออกแบบหน้าตา แววตา หรือมุมกล้องสามารถให้เบาะแสบุคลิกภาพที่หนังสือต้องใช้คำบรรยายหลายบรรทัดเพื่อให้ถึงจุดเดียวกัน ฉบับหนังสือของ 'ก๊อง' เติมความลึกด้วยประวัติพื้นหลัง ฉากภายในจิตใจ และบรรยายสภาพแวดล้อมอย่างละเอียด ซึ่งผมมองว่าเหมาะกับคนที่ชอบจินตนาการเองมากกว่าการเห็นภาพสำเร็จ

ท้ายที่สุด การดัดแปลงมักมีการเพิ่ม-ลดฉากหรือจัดลำดับใหม่เพื่อให้เหมาะกับสื่อ ฉบับการ์ตูนของ 'ก๊อง' ทำให้เรื่องเดินเร็วและเน้นภาพควิกแอ็กชัน ขณะที่หนังสือให้ความรู้สึกครุ่นคิดและคลี่คลายทีละชั้น ทั้งสองเวอร์ชันมีเสน่ห์ต่างกันและผมชอบสลับอ่านไปมาเพื่อเก็บรายละเอียดให้ครบทั้งอารมณ์และเนื้อหา

เราโตมากับความทรงจำที่เกี่ยวข้องกับตัวละครชื่อ 'ก๊อง' จาก 'Hunter x Hunter' เสมอ การพากย์เวอร์ชันญี่ปุ่นของตัวละครนี้รับผิดชอบโดยเมกุมิ ฮัน (Megumi Han) ซึ่งทำให้ภาพลักษณ์ของก๊องมีชีวิตได้อย่างชัดเจน — เสียงที่ใส มีพลัง และถ่ายทอดความอยากรู้อยากเห็นผสมกับความดื้อรั้นได้อย่างลงตัว

มุมมองส่วนตัวคือการที่เมกุมิ ฮันเลือกใช้โทนเสียงที่เปิดกว้าง ทำให้ก๊องไม่ใช่แค่เด็กน้อยธรรมดา แต่กลายเป็นสัญลักษณ์ของความมุ่งมั่นในเรื่อง เสียงของเธอช่วยขับความเปล่งประกายของตัวละครตอนพบสิ่งใหม่ๆ และยังบาลานซ์กับฉากดราม่าได้ไม่สะดุด ผลงานเด่นที่สุดสำหรับคนทั่วไปก็คงเป็นบทนี้ แต่สิ่งที่ชอบคือวิธีเธอใส่อินเนอร์ลงไปจนตัวละครรู้สึกแท้จริง ไม่ว่าจะเป็นฉากความสุขหรือช่วงตึงเครียด รู้สึกว่าเป็นการให้ชีวิตแก่นิยายได้จริงๆ

ตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้ดู 'ก๊อง' ฉันก็ตกใจดีว่าเรื่องเล่าในนั้นหนักไปที่การแสดงทางกายภาพและเสียงประกอบมากกว่าบทพูด ฉันอยากบอกให้ชัดเลยว่า ตัวละครหลักอย่าง 'ก๊อง' แทบไม่มีบทพูดตามแบบการ์ตูนทั่วไป — เขาเป็นตัวละครที่สื่อสารผ่านท่าทาง น้ำเสียงเล็กน้อย และเสียงประกอบจากทีมซาวด์เอฟเฟ็กต์ ไม่ได้มีคนพากย์เสียงเป็นภาษาแบบที่เราคุ้นเคย องค์ประกอบนี้เป็นเสน่ห์ของงานชิ้นนั้น มันทำให้การ์ตูนกลายเป็นการทดลองเชิงภาพ-เสียง ซึ่งต้องพึ่งพาการออกแบบตัวละครและจังหวะการตัดต่อมากกว่าไดอะล็อก

ในฐานะแฟนที่โตมากับการ์ตูนแบบหลากหลาย ผมมองว่าการเลือกไม่ให้ 'ก๊อง' พูดเป็นการตัดสินใจเชิงศิลปะที่ชาญฉลาด เพราะมันบีบให้ผู้ชมตีความจากการกระทำและปฏิกิริยาแทนคำพูด นึกภาพเทียบกับตัวละครไม่พูดอย่างใน 'Pingu' หรือฉากม้วนตลกของ 'Tom and Jerry' — ความเงียบทำให้จังหวะตลกหรือจังหวะดราม่าขยับขึ้นมาได้มากกว่าการเติมบทพูด ส่วนใหญ่เสียงที่ได้ยินในฉากคือเสียงหายใจ เสียงก้าว เสียงการชน และบางครั้งเป็นเสียงครางสั้นๆ ที่ผลิตโดยทีมฟอลลีย์ ซึ่งมักจะไม่ถูกบันทึกว่าเป็นการพากย์โดยนักพากย์คนหนึ่งคนเดียว แต่เป็นผลงานของทีมเสียง

ถ้าคำถามตั้งใจจะถามถึงเวอร์ชันพากย์ไทยที่ออกอากาศในช่องท้องถิ่น อาจมีการเพิ่มผู้บรรยายหรือสเปเชียลเอฟเฟ็กต์เสียงที่คนทำท้องถิ่นใส่เพิ่มเข้าไป และในกรณีนั้นเครดิตของการพากย์/บรรยายจะปรากฏในรายชื่อครีเอทีฟของเวอร์ชันนั้น แต่ถ้าพูดถึงเวอร์ชันต้นฉบับตามที่ได้รับความสนใจในวงการอนิเมะทั่วโลก คำตอบสั้นๆ คือไม่มีนักพากย์ให้ชื่อตัวละครหลักเพราะ 'ก๊อง' เป็นตัวละครที่ไม่พูดแบบจงใจ — เสน่ห์ของมันอยู่ที่การเล่าเรื่องด้วยภาพและเสียงประกอบมากกว่า จะบอกว่ามันเป็นการบ้านชิ้นเล็กๆ สำหรับผู้ชมให้ลองอ่านอารมณ์จากการกระทำของตัวละคร แถมยังทำให้ฉากบางฉากค้างคาในหัวไปอีกนานด้วย

รัก 'ก๊อตจิ' ตั้งแต่เจอใน TikTok แล้วตามไปดูใน Netflix! ตอนแรกนึกว่าเป็นการ์ตูนต้นฉบับอย่างเดียว แต่พอค้นๆ ไปเจอว่ามีมังงะด้วยนะ ตอนนี้กำลังไล่อ่านอยู่ที่ Manga Plus ฟรีด้วย แปลอังกฤษนะ แต่ภาพสไตล์เดียวกับอนิเมะเลย อารมณ์ขำๆ เซอร์เรียลแบบนี้ต้องอ่านแบบมังงะถึงจะได้อรรถรสเต็มๆ

ส่วนตัวชอบตอนที่ก๊อตจิแปลงร่างเป็นปลาหมึกในมังงะมากกว่าอนิเมะ เพราะมีรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่ตัดไปในเวอร์ชันอนิเมะ ถ้าใครชอบความเพี้ยนแบบไม่ต้องคิดมาก ลองตามหามังงะได้ตามแพลตฟอร์มอ่านการ์ตูนออนไลน์ทั่วไปเลย แนะนำให้อ่านควบคู่กับอนิเมะเพราะบางจี๊บก็ต่างกันนิดหน่อย