คนเหล็ก 5

ครั้งแรกที่ได้ดู 'คนเหล็ก 5' ทำให้รู้สึกเหมือนแฟรนไชส์ถูกยกเครื่องใหม่ทั้งอารมณ์และโครงเรื่อง

เรื่องย่อโดยสรุปคือหนังยังคงธีมหลักของการเดินทางข้ามเวลา: ในอนาคตปี 2029 เหล่ามนุษย์ต่อสู้กับกองทัพเครื่องจักร และ Kyle Reese ถูกส่งย้อนกลับไปปี 1984 เพื่อปกป้อง Sarah Connor แต่เมื่อเขามาถึงกลับพบว่าอดีตถูกเปลี่ยนไปแล้ว — Sarah ถูกเลี้ยงดูและคุ้มกันโดย T-800 รุ่นเก่า (ที่เรียกกันติดปากว่า 'Pops') มาตั้งแต่เด็ก แทนที่จะเป็นเหยื่อตามต้นฉบับ

แกนกลางของหนังคือภารกิจที่ต้องยับยั้งซอฟต์แวร์/ระบบชื่อ 'Genisys' ซึ่งเป็นประตูสู่การเกิดขึ้นของ Skynet และความเซอร์ไพรส์ใหญ่คือ John Connor ถูกดัดแปลงให้กลายเป็นสิ่งมีชีวิตแบบนาโนเทคโนโลยี (เรียกว่า T-3000) ทำให้เขากลายเป็นศัตรูที่ไม่คาดคิดสำหรับ Sarah และวงกลมของคนคุ้มกัน

ตัวละครหลักชัดเจน: Sarah Connor เป็นคนแข็งแกร่งและฉลาดขึ้นกว่าเดิม, Kyle Reese ยังเป็นคนรักที่ยอมเสียสละ, 'Pops' คือภาพจำที่ให้ทั้งความฮาและความอบอุ่นในบทเครื่องจักรผู้ปกป้อง ส่วน John Connor ในบทบาทใหม่เป็นสิ่งที่ทำให้หนังมีความตึงเครียดมากขึ้น ฉากและโทนหนังผสมความนอสตัลเจียกับความทันสมัย ซึ่งสำหรับฉันเป็นการผสมที่หวานอมขมกลืน แต่ก็ให้ความสนุกแบบหนังบล็อกบัสเตอร์ยุคใหม่

การกลับมาของแฟรนไชส์ในภาคนี้เป็นการโยนหินลงไปในสระของเส้นเวลาแล้วดูคลื่นกระเพื่อมว่าใครจะลอยขึ้นมา ฉันมองว่า 'Terminator Genisys' ทำหน้าที่เป็นการรีเซ็ตที่ตั้งใจไม่ให้ทุกอย่างเหมือนเดิมแทนการเดินตามเส้นตรงจากภาคก่อน ๆ

เกร็ดสำคัญคือหนังเปิดเผยว่าเหตุการณ์ปี 1984 ถูกเปลี่ยนแปลงไปแล้ว—ไม่ใช่แค่การแทรกแซงชั่วคราว แต่มันเป็นการสร้างกิ่งก้านของเส้นเวลาใหม่ ทำให้ Kyle Reese ที่ถูกส่งย้อนกลับมาพบกับความจริงที่ไม่เหมือนที่เขาจำได้ และ John Connor ถูกพลิกบทเป็นสิ่งที่ไม่คาดคิดซึ่งทำให้ความสัมพันธ์แบบปกป้องระหว่างมนุษย์กับเครื่องจักรกลับกลายเป็นความซับซ้อนทางอารมณ์มากขึ้น

ในฐานะแฟนเก่าที่โตมากับฉากไล่ล่ารถบรรทุกและการปะทะที่ใช้ของจริง ฉันคิดว่าแนวทางนี้ทั้งเสน่ห์และล่อให้ถกเถียง—มันยกเอาคราบความทรงจำจากภาคก่อนมาเล่นเป็นส่วนหนึ่งของโครงเรื่อง แต่ก็แลกด้วยความรู้สึกว่ามีบางอย่างของต้นฉบับถูกดัดแปลงจนแทบไม่เหมือนเดิม เหมือนกับการเปิดกล่องความทรงจำแล้วพบว่าบางชิ้นถูกเปลี่ยนสีไปแล้ว

ตรงไปตรงมาว่ารีวิวผู้ชมเป็นข้อมูลที่มีประโยชน์ แต่ต้องอ่านให้เป็นเช่นเดียวกับที่เคยดู 'Mad Max: Fury Road' แล้วเข้าใจว่าความคิดเห็นคนละกลุ่มจะให้ภาพต่างกันไป

ในฐานะคนชอบสังเกตแนวภาพยนตร์ ฉันจะใช้รีวิวเป็นตัวกรองชั้นแรกเพื่อรู้ว่าคนทั่วไปโฟกัสอะไร เช่น บางคนติเรื่องบท บางคนชมฉากแอ็กชัน ถ้าเป้าหมายแค่อยากหาความบันเทิงแบบระเบิดโคตร ๆ รีวิวที่พูดถึงสเกลฉากแอ็กชันและจังหวะจะช่วยได้เยอะ แต่ถ้าต้องการนวัตกรรมเชิงเนื้อหา รีวิวเชิงลึกจากคนที่ชอบวิเคราะห์อาจเป็นสัญญาณเตือน

สรุปว่าเมื่อเจอรีวิวเกี่ยวกับ 'ดูหนังคนเหล็ก 5' ผมจะอ่านทั้งรีวิวบวกและรีวิวลบ ดูว่าประเด็นที่คนชอบหรือตำหนิสอดคล้องกับสิ่งที่ตัวเองให้ค่าหรือไม่ แล้วจึงตัดสินใจไปดู — แบบนี้ให้ความรู้สึกว่าตัดสินใจอย่างมีข้อมูลโดยไม่หนีจากความอยากดูไปเสียหมด

แฟนเก่าซีรีส์ที่ยึดติดกับภาคคลาสสิกอาจจะมีความรู้สึกหลากหลายตอนดู 'คนเหล็ก 5' แต่สำหรับฉันมันเป็นการผสมผสานระหว่างความคิดถึงกับความหงุดหงิดในเวลาเดียวกัน

ส่วนที่ชอบที่สุดคือความตั้งใจจะกลับไปแตะองค์ประกอบเดิม ๆ — เหมือนการหยิบภาพจำจากภาคแรกมาขยับเปลี่ยนให้สมัยใหม่ขึ้น ฉากแอ็กชันใหญ่ ๆ ทำได้สนุก มีไอเดียเทคโนโลยีที่พยายามสร้างความแปลกใหม่ และมีมุกแฟนเซอร์วิสที่ทำให้ยิ้มได้บ่อยครั้ง

อย่างไรก็ตาม งานเขียนตัวละครบางช่วงกลับรู้สึกรีบเร่งไปนิด ความสัมพันธ์ที่ตั้งใจจะลึกกลับไม่ได้น้ำหนักพอสำหรับคนที่คาดหวังความเข้มข้นแบบภาคก่อน ๆ ถ้าอยากดูเพื่อความบันเทิงล้วน ๆ และยอมรับการปรับจูนโลกใหม่ของเรื่องได้ ก็คิดว่าเป็นการดูที่คุ้มค่าพอสมควร แต่ถาหวังให้เป็นภาคต่อที่ยกระดับจากตำนานเดิมมาก ๆ อาจจะต้องเตรียมใจไว้บ้าง

ความเปลี่ยนแปลงที่ชัดเจนสุดสำหรับฉันคือ 'คนเหล็ก 5' เลือกทำเส้นเวลาใหม่แทนที่จะเดินตามเส้นเรื่องต่อเนื่องแบบเดิม ๆ ของภาคก่อนหน้า

พล็อตของหนังไม่ได้เป็นแค่ภาคต่อ แต่เป็นการรีบูตเชิงอ่อนที่ผสมฉากคลาสสิกเข้ากับการบิดเวลาใหม่ ๆ ฉันชอบความกล้าที่จะเล่นกับบูตสแตรปพาราดอกซ์ (bootstrap paradox) — เหตุการณ์ในอดีตถูกเปลี่ยนจนสิ่งที่เราเห็นในภาคแรกไม่ใช่สิ่งเดิมอีกต่อไป นั่นทำให้หนังมีความไม่แน่นอนและเซอร์ไพรส์ นอกจากนี้หนังเพิ่มโทนของความเป็นไปได้หลายเส้นทาง ทำให้ตัวละครเก่า ๆ ถูกเปิดตีความใหม่และความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาเปลี่ยนไปอย่างมาก

นอกจากโครงเรื่องแล้วบรรยากาศของหนังก็ต่างจากภาคก่อนตรงที่ผสมความคิดถึงกับการพยายามทำให้ทันสมัย ฉันรู้สึกว่ามันตั้งใจทำให้แฟนเก่าได้ยิ้มกับฉากที่คุ้นเคย แต่ก็พยายามใส่ความทันสมัย ทั้งภาพและจังหวะการเล่าเรื่องบางจุดรู้สึกเหมือนหนังปัจจุบันมากกว่าหนิงอดีต ทำให้ผลลัพธ์ออกมาผสมปนเปกัน ระหว่างความอบอุ่นจากของเดิมและการอยากสร้างสรรค์สิ่งใหม่ ๆ

การที่ 'คนเหล็ก5' เลือกเดินเรื่องแบบเปิดช่องเวลาใหม่ทำให้มันไม่ใช่แค่ภาคต่อโดยตรงแต่เป็นการเล่นกับความทรงจำของแฟรนไชส์แทน

ฉันรู้สึกว่าทีมงานตั้งใจทำให้โลกของเรื่องเป็นเส้นเวลาอื่นตั้งแต่ต้น: ไคล์ยังถูกส่งกลับไปปี 1984 เหมือนเดิม แต่เหตุการณ์กลับไม่ตรงกับสิ่งที่เราเห็นใน 'The Terminator' อีกต่อไป เพราะซาร่าห์ได้รับการคุ้มกันจากเทอร์มิเนเตอร์รุ่นเก่าที่กลายเป็นผู้ปกครองและเพื่อนร่วมชีวิตให้เธอ นโยบายนี้เปลี่ยนความหมายของฉากคลาสสิก—การตามล่าในบ้านหลังคาเก่า การตื่นตกใจของซาร่าห์—ทุกอย่างถูกรีเฟรมให้เป็นผลมาจากไทม์ไลน์ที่ถูกแก้ไข

นอกจากความเปลี่ยนไทม์ไลน์แล้วยังเพิ่มมิติใหม่ด้วยการทำให้จอห์นเป็นฝ่ายตรงข้ามเมื่อถูกแปลงเป็น 'ที-3000' และไอเดียของ 'Genisys' ในฐานะระบบปฏิบัติการที่ส่งเสริมการมาถึงของโครงข่าย ทำให้ความคาดหวังเรื่องการกลับมาของสกายเน็ตมีความทันสมัยกว่าเดิม ฉากต่อสู้หลักๆ ถูกออกแบบมาให้ผสมผสานความคุ้นเคยจาก 'Terminator 2' กับความเป็นไซไฟร่วมสมัย ฉันชอบที่หนังกล้าเสี่ยงด้วยการกระชากความคาดหวังของคนดูแล้วเล่นกับอารมณ์ของตัวละครแทนที่จะเล่าแบบภาคต่อธรรมดา

ดิฉันยกให้การเปิดเผยบทบาทใน 'คนเหล็ก 5' เป็นหนึ่งในช็อตที่ทำให้ฉันอ้าปากค้างที่สุดของหนังซีรีส์นี้

ในเรื่อง 'คนเหล็ก 5' ที่ฉายในชื่อสากลว่า 'Terminator Genisys' ตัวเอกหลักแบ่งเป็นกลุ่ม: เอมิลี คลาร์ก รับบทเป็นซาร่าห์ คอนเนอร์ คนที่ยืนหยัดต่อสู้ ขณะที่ไจ คอร์ทนีย์ เล่นเป็นไคล์ รีซ ผู้ซื่อสัตย์และเป็นคู่ชีวิตในชะตากรรมเดียวกัน ส่วนบทบาทที่แฟนๆ รู้จักกันดีคืออาร์โนลด์ ชวาร์เซเน็กเกอร์ ในรูปแบบเทอร์มิเนเตอร์รุ่นเก่าที่ถูกตั้งโปรแกรมใหม่ให้กลายเป็นผู้ปกป้อง มากกว่าจะเป็นภัยคุกคาม

ตรงกันข้าม ตัวร้ายสำคัญของเรื่องคือเจสัน คลาร์ก ซึ่งรับบทจอห์น คอนเนอร์ แต่ถูกเปลี่ยนสภาพเป็น T-3000 — การพลิกบทที่ทำให้ตัวละครซึ่งคนคาดหวังว่าจะเป็นผู้นำฝ่ายต่อต้าน กลายมาเป็นศัตรูหลักของเรื่อง การตัดสินใจเลือกนักแสดงและการเขียนบทตรงนี้คือสิ่งที่ทำให้หนังพยายามเล่นกับความคาดหวังของผู้ชม และนั่นก็เป็นเหตุผลว่าทำไมฉันถึงยังนึกถึงฉากการเปิดเผยนั้นอยู่บ่อยๆ

ตั๋วฉายของ 'คนเหล็ก 5' ในไทยออกฉายในช่วงต้นเดือนกรกฎาคม 2015 และผมยังจำบรรยากาศตอนนั้นได้ชัด—โรงหนังเต็มไปด้วยคนชอบหนังบล็อกบัสเตอร์ที่มาดูเอฟเฟกต์และการต่อสู้ของหุ่นยนต์

ผมไปดูรอบโรงใหญ่ตอนฉายวันแรก ซึ่งในไทยภาพยนตร์เรื่องนี้เข้าฉายราววันที่ 2 กรกฎาคม 2015 (ฉายพร้อมกับหลายประเทศในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้) และสามารถหาตั๋วได้ตามโรงภาพยนตร์เชนหลักทั่วไปในกรุงเทพฯ และจังหวัดอื่นๆ สำหรับคนที่อยากย้อนดูในเวอร์ชันคุณภาพสูง ปัจจุบันมีทั้งแผ่นบลูเรย์และดีวีดีขายและให้เช่า รวมถึงเวอร์ชันดิจิทัลที่ซื้อหรือเช่าได้บนแพลตฟอร์มสโตร์สากลต่างๆ ซึ่งสะดวกสำหรับคนที่อยากดูซ้ำหลังจากจบการฉายโรง

ถ้าคิดถึงระดับงานภาพและแอ็กชัน ผมมักเปรียบเทียบความรู้สึกกับการดู 'Mad Max: Fury Road' ในโรง—ความตื่นเต้นมันมาเต็มทั้งเสียงและภาพ แต่รสชาติของ 'คนเหล็ก 5' จะเน้นที่ไทม์ไลน์สลับกับมู้ดนอสตัลเจียของแฟรนไชส์มากกว่า ใครอยากหาดูตอนนี้ให้เริ่มจากแผ่นบลูเรย์หรือค้นหาในร้านขายหนังออนไลน์ที่รองรับการซื้อ-เช่า จะได้ภาพและเสียงที่อยู่ในระดับดีสุด

สมัยที่เทคโนโลยีเอฟเฟกต์กำลังเปลี่ยนแปลงในหนังแอ็กชัน ผมจำภาพโปสเตอร์ 'Terminator Genisys' ในเมืองใหญ่ได้ชัดเจน — นั่นแหละคือที่หลายคนเรียกกันว่า 'คนเหล็ก 5' แต่เรื่องฉายจริง ๆ เกิดขึ้นกลางปี 2015

รอบปฐมทัศน์จัดขึ้นที่ลอสแอนเจลิสช่วงปลายเดือนมิถุนายน 2015 ก่อนที่จะเปิดตัวอย่างเป็นทางการในโรงภาพยนตร์ทั่วสหรัฐอเมริกาในวันที่ 1 กรกฎาคม 2015 ซึ่งการเปิดตัวแบบกว้างขวางนี้มาพร้อมกับการฉายในหลายประเทศยุโรป เอเชีย และออสเตรเลีย โดยแต่ละประเทศจะมีวันที่เลื่อนออกไปบ้างตามตารางการฉายของแต่ละตลาด

ในฐานะแฟนคลาสสิกของตระกูลนี้ ผมรู้สึกว่าสำหรับคนที่ติดตามตั้งแต่ 'The Terminator' การได้เห็นการเปิดตัวของภาคนี้กลางปี 2015 เป็นเหมือนการกลับมาที่ถูกตั้งความคาดหวังสูง แต่การกระจายรอบฉายในหลายประเทศพร้อมกันกลางฤดูร้อนนั้นทำให้บรรยากาศการดูเปลี่ยนไป — มีทั้งคนดูที่ตื่นเต้นและคนที่สงสัยในทิศทางของซีรีส์

การกลับมาของ 'คนเหล็ก' ภาค 4 มีความต่างชัดเจนจากภาคก่อนๆ ในหลายมิติ โดยเฉพาะการเปลี่ยนโฟกัสจากการเดินทางข้ามเวลาและการตั้งคำถามเชิงปรัชญาไปสู่การสื่อสารภาพรวมของสงครามระหว่างมนุษย์กับเครื่องจักร

ผมรู้สึกได้ว่าภาคนี้เลือกเล่าเป็นภาพใหญ่ของโลกที่พังทลายมากกว่าจะจับจ้องที่ความสัมพันธ์ระหว่างตัวละครหลักเหมือนใน 'Terminator 2' ทำให้ตัวละครอย่างจอห์น คอนเนอร์ไม่ได้รับบทบาทเป็นศูนย์กลางทันที แต่จะเห็นการต่อสู้ การตัดสินใจ และผลกระทบจากมุมมองของคนต่างๆ ในสนามรบแทน นอกจากนี้สไตล์การเล่าเรื่องยังเน้นการดำเนินเรื่องแบบมิติสั้น-ยาวสลับกัน ทำให้บางฉากดูดิบและโหดขึ้น แต่ก็แลกมาด้วยการสูญเสียความละเอียดของธีมเชิงจริยธรรมที่เคยเป็นกิมมิกเด่นของภาคก่อน

ในฐานะแฟนที่ติดตามมานาน สิ่งที่ชอบคือความกล้าทดลองโทนและการขยายจักรวาลให้รู้สึกเหมือนสงครามจริงๆ แม้จะเสียดายบางฉากที่เคยมีความลึกของบทพูดถูกลดลง แต่ภาพรวมทำให้เห็นว่ามีพื้นที่ใหม่ให้ขยายเนื้อหาได้อีกมาก