คินนิคุแมน ภาค 1

ความสนุกของ 'คินนิคุแมน' ภาคแรกคือการผสมผสานมวยปล้ำแบบตลกกับการผจญภัยสไตล์ซูเปอร์ฮีโร่ได้อย่างลงตัว ฉันชอบที่เรื่องเริ่มจากตัวเอกผู้ดูเผินๆ ว่าบื้อแต่กลับมีอดีตเป็นเจ้าชายแห่งดาวคินนิคุ ทำให้แกนเรื่องเดินไปได้ทั้งในเชิงคอมเมดี้และดราม่า

พล็อตหลักคือการแข่งขันมวยปล้ำระหว่างเหล่า "ชินจิน" หรือบรรดานักสู้พิเศษในทัวร์นาเมนต์ขนาดใหญ่ เช่นการแข่งขันชิงแชมป์ชิงเกียรติยศ ที่ต้องเจอทั้งคู่หูที่กลายมาเป็นเพื่อนและศัตรูที่ทดสอบความเป็นฮีโร่ของเขา ในภาคแรกจะมีทั้งการฝึก การรวมทีม และการเผชิญหน้ากับนักสู้ที่มีเอกลักษณ์ ส่วนใหญ่ซีนจะสลับกันระหว่างมุกตลก เช่น เหตุการณ์บ้านๆ ของตัวเอก กับแมตช์มวยปล้ำที่อัดด้วยคอมโบท่าพิเศษจนตื่นเต้น

ถ้าอยากรู้แบบเร็วๆ ให้มองว่า 'คินนิคุแมน' ภาคแรกคือเรื่องราวเติบโตของฮีโร่คนหนึ่งผ่านเวทีมวยปล้ำ—ทั้งปูมหลังเชิงตำนานและมิตรภาพระหว่างนักสู้—ที่เต็มไปด้วยท่าไม้ตายสุดครีเอทีฟและมุกตลกที่ทำให้ดูได้ทุกวัย

เรื่องนี้เป็นสิ่งที่แฟนเก่าๆ มักจะถามกันบ่อย — ถ้าพูดถึง 'คินนิคุแมน' ภาคแรก ผมจะบอกตรงๆ ว่ามันมีทั้งหมด 137 ตอน ซึ่งครอบคลุมการออกอากาศของทีวีอนิเมะชุดแรกในยุค 80 ได้อย่างชัดเจน

พอพูดแบบนี้ ผมมักนึกภาพการ์ตูนมวยปล้ำยุคคลาสสิกที่ต่อสู้กันแบบไม่ยอมแพ้ เหตุการณ์หลัก ๆ และทัวร์นาเมนต์ต่าง ๆ ถูกเล่าไปจนจบในซีรีส์ทีวี 137 ตอน พร้อมด้วยภาพยนตร์และสเปเชียลที่ออกตามมา ทำให้แฟน ๆ ได้เห็นมุมต่าง ๆ ของตัวละครครบถ้วน

ถ้าใครคุ้นกับบรรยากาศยุคเก่า ๆ แบบใน 'Dragon Ball' จะเข้าใจความรู้สึกได้ดี ว่าการดูทีละตอนจนเรื่องใหญ่ ๆ คลี่คลายมันมีเสน่ห์ยังไง — สำหรับผม การได้ย้อนไปดู 'คินนิคุแมน' ภาคแรกจึงเป็นอะไรที่ทั้งอบอุ่นและตื่นเต้นไม่ต่างจากตอนแรกที่เคยดู

นี่คือรายชื่อและสาเหตุที่ฉันยกให้ตัวละครเหล่านี้เป็นแกนหลักของ 'Kinnikuman' ภาค 1:

ฉันเริ่มจากตัวเอกที่สุดคือ Suguru Kinniku หรือที่ทุกคนเรียกว่า Kinnikuman — เขาเป็นแกนกลางทั้งด้านคอมเมดี้และการเติบโตจากคนตลกสู่ฮีโร่การต่อสู้ ข้างๆ เขามี Meat (มิตรแท้และโค้ช) ที่คอยให้คำปรึกษาและช่วยย้ำว่าเรื่องนี้ไม่ได้มีแค่หมัด แต่มีหัวใจ และ Terryman ซึ่งเป็นเพื่อนร่วมทีมที่มีอุดมคติแบบนักสู้ฝรั่ง ความสมดุลของสามคนนี้ทำให้เรื่องเดินได้ทั้งตลกและจริงจัง

Ramenman กับ Robin Mask เป็นสองตัวละครที่ฉันรู้สึกว่ามอบมิติให้โลกของเรื่อง — Ramenman มาจากแนวศิลปะการต่อสู้และมีความเศร้าในอดีต ขณะที่ Robin Mask เป็นอัศวินนักสู้ที่มีเกียรติ แม้จะมีฉากโหดๆ บ่อยครั้งทั้งคู่ช่วยขยายสเกลของขัดแย้งจากเวทีท้องถิ่นไปสู่ระดับสากล ทำให้ภาค 1 ไม่ได้เป็นแค่การ์ตูนมวยปล้ำธรรมดา

ตั้งแต่ยังเป็นเด็ก ฉันติดตาม 'คินนิคุแมน' ด้วยความตื่นเต้นที่แปลกใหม่ เพราะเรื่องไม่ได้เป็นแค่การ์ตูนฮีโร่ตลกธรรมดา แต่มันขยับจากความฮาไปสู่มหากาพย์มวยปล้ำของเหล่าเหนือมนุษย์

โครงเรื่องหลักพูดถึงตัวเอกที่ชื่อซุกุรุ คินนิกุ (หรือ 'คินนิคุแมน') ผู้ที่เริ่มต้นในมุมตลก เป็นฮีโร่ล้มเหลว ทั้งโดนดูถูกและไม่ได้รับความเคารพ ทว่าเมื่อเรื่องดำเนินไป เขาถูกดึงเข้าสู่การแข่งขันระดับโลกของเหล่าชูจิน เช่นการแข่งขันโอลิมปิกของชูจิน ซึ่งเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญที่ทำให้เรื่องจริงจังขึ้น แข่งขันเหล่านี้ไม่ได้มีแค่การโชว์พลัง แต่เน้นการต่อสู้เชิงกลยุทธ์ ความทรหด และมิตรภาพที่เกิดขึ้นระหว่างนักสู้

อีกส่วนสำคัญคือสงครามกับฝ่ายชั่วร้ายอย่างกลุ่มปีศาจชูจิน ที่ดึงให้เรื่องมีอารมณ์เข้มข้น มีการหักหลัง การเสียสละ และการไถ่บาปของตัวร้าย ทำให้คินนิคุแมนเติบโตจากคนตลกเป็นผู้นำกลุ่ม นักสู้คนอื่น ๆ เช่นผู้ที่กลายเป็นเพื่อนและคู่ต่อสู้ต่างก็มีเส้นเรื่องของตนเอง เส้นเรื่องโดยรวมจึงเป็นการเดินทางของฮีโร่จากคนธรรมดา (หรือแทบจะไม่เป็นฮีโร่) ไปสู่การยอมรับตัวตนและการปกป้องผู้อื่น ซึ่งผสมผสานอารมณ์ขันฉับไวกับฉากบู๊สุดมันได้อย่างลงตัว

รู้สึกเหมือนได้เจอสองเวอร์ชันที่มีจริตต่างกันเมื่อเอาฉบับมังงะมาเทียบกับ 'คินนิคุแมน ภาค 1'. ฉบับมังงะมักจะตรงไปตรงมาและคมกว่าทางอารมณ์—ฉากต่อสู้ถูกขีดเส้นชัดเป็นช็อต มีการใช้ภาพนิ่งและมุมกล้องที่เน้นความหนักแน่นของจังหวะการต่อสู้ ทำให้ความรุนแรงหรือความตึงเครียดบางครั้งดูเข้มข้นกว่าสิ่งที่เห็นในทีวี

ส่วนอนิเมะภาคหนึ่งถูกปรับให้เข้ากับผู้ชมเด็กและเวลาออกอากาศ จึงมีการยืดแมตช์ เพิ่มมุกขบขันข้างทาง และลดรายละเอียดที่เป็นเนื้อหาโตลง นอกจากนั้นศิลป์ในอนิเมะมักเรียบง่ายกว่าเพื่อให้เคลื่อนไหวได้ง่าย แต่แลกมาด้วยการใส่เพลงประกอบ เสียงพากย์ และจังหวะดราม่าที่ช่วยเติมอารมณ์ในแบบที่หน้ากระดาษทำไม่ได้

สรุปแล้วฉบับมังงะให้ความรู้สึกดิบและเฉียบคมมากกว่า แต่อนิเมะภาคหนึ่งสร้างเวอร์ชันที่เข้าถึงง่าย เสียงเพลงและบุคลิกตัวละครถูกขยายจนกลายเป็นเวอร์ชันที่แฟนรุ่นใหม่จำติดใจได้ ต่างคนต่างมีเสน่ห์ของตัวเอง และฉันชอบทั้งสองมุมนี้ในแบบไม่เหมือนกัน

บอกเลยว่าตอนเห็นภาพปกเก่าๆ ของ 'Kinnikuman' ครั้งแรก ฉันรู้สึกเหมือนได้เจอเพื่อนเก่าในหนังสือการ์ตูนที่ไม่เคยแก่

เรื่องนี้สร้างสรรค์โดยคู่หูนักวาดชาวญี่ปุ่นสองคนคือ Yoshinori Nakai กับ Takashi Shimada ซึ่งใช้ชื่อปากกาเดียวกันว่า 'Yudetamago' ผลงานชิ้นเอกของพวกเขาคือมังงะเรื่อง 'Kinnikuman' ที่เริ่มลงในนิตยสารใหญ่และก้าวขึ้นมาเป็นปรากฏการณ์ เหตุผลที่คนจดจำงานนี้ได้ง่ายเพราะมันผสมระหว่างอารมณ์ขันกับการต่อสู้แบบมวยปล้ำ ทำให้ตัวละครหลากหลายและบทต่อสู้มีเอกลักษณ์

ความเด่นของงานไม่ได้อยู่แค่เนื้อเรื่องหลัก แต่ยังรวมถึงอนิเมะฉบับดัดแปลง ภาพยนตร์สั้นๆ และของเล่นกระชับใจอย่างตุ๊กตายางมินิที่กลายเป็นของสะสมยอดนิยม แม้ว่าช่วงแรกจะเป็นมุกตลก แต่เมื่อแต่งเรื่องให้เป็นทัวร์นาเมนต์ นักสู้แปลกหน้าก็กลายเป็นตำนาน นักเขียนสามารถผสมทั้งแนวเซอร์ไพรส์และการวางมวยอย่างลงตัว จึงเป็นเหตุผลว่าทำไมแฟนรุ่นเก่าและรุ่นใหม่ยังคุยกันได้

เมื่อมองย้อนกลับ งานของ 'Yudetamago' ไม่เพียงแต่สร้างซีรีส์ที่สนุก แต่ยังเปิดพื้นที่ให้แนวคิดเรื่องฮีโร่ที่ไม่สมบูรณ์แบบโดดเด่น ฉันชอบที่ตัวละครบางตัวมีกิมมิกแปลกๆ แต่ก็มีโมเมนต์ยิ่งใหญ่จนคนดูเชียร์ตามได้ มันเป็นการ์ตูนมวยปล้ำที่ให้ทั้งยิ้มทั้งตาค้างในเวลาที่พอดี

พูดจากความหลังเลยว่าตอนดู 'Kinnikuman' รอบแรก ความรู้สึกแบบการ์ตูนบู๊ยุคเก่ามันเต็มเปี่ยมจนอยากหาเวอร์ชันที่มีซับไทยเก็บไว้ตลอดเวลา ฉันมักจะเริ่มจากแพลตฟอร์มที่ชอบเอาการ์ตูนเก่ามาลงแบบมีซับ เช่น 'Bilibili' ซึ่งบางครั้งมีการปล่อยตอนเก่าพร้อมซับภาษาไทยหรือมีชุมชนแปลช่วยเติมให้ แม้ว่าจะไม่รับประกันว่าทุกตอนมีซับไทย แต่เป็นจุดเริ่มต้นที่ดีถ้าอยากลองหาดูแบบถูกลิขสิทธิ์

ในมุมของคนสะสม ผมยังมองหาแผ่นบลูเรย์นำเข้าเป็นอีกตัวเลือก เพราะบริษัทจัดจำหน่ายต่างประเทศมักออกเวอร์ชันรีมาสเตอร์ เช่นบรรดาแผ่นที่วางตลาดในอเมริกาหรือญี่ปุ่นจะมีซับอังกฤษอย่างละเอียด ซึ่งช่วยให้เปรียบเทียบคำแปลและความหมายได้ แม้จะต้องลงแรงสั่งนำเข้า แต่ข้อดีคือภาพชัดและเก็บสะสมได้ นี่เป็นวิธีที่ผมเลือกเมื่อต้องการสะสมผลงานคลาสสิกและได้คุณภาพมุมมองใหม่ๆ ของเรื่องราว

ย้อนกลับไปตอนที่แผงหนังสือยังเต็มไปด้วยเล่มหนา ๆ ผมชอบไล่ดูปกมังงะเป็นกิจวัตร แล้วก็สะดุดกับเรื่องราวมวยปล้ำชวนฮาของ 'คินนิคุแมน' ที่เริ่มลงตีพิมพ์ครั้งแรกในปี 1979 ในนิตยสาร 'Weekly Shōnen Jump' ของสำนักพิมพ์โชเอฉะ นามปากกา Yudetamago เป็นผู้สร้างสรรค์ผลงานนี้ ซึ่งตอนแรกก็เล่นกับมุกตลกผสมความเป็นซูเปอร์ฮีโร่ ก่อนจะค่อย ๆ พัฒนาไปสู่การต่อสู้แบบทัวร์นาเมนต์ที่เต็มไปด้วยตัวละครแปลกตาและท่าไม้ตายจัดเต็ม

ความประทับใจส่วนตัวเกิดจากการได้เห็นการเปลี่ยนโทนของเรื่องจากตลกล้อเลียนกลายเป็นบทต่อสู้ที่จริงจังมากขึ้น ช่วงแรก ๆ มีฉากตลกที่ย้ำถึงการเป็นพาร์ดี้ของมวยปล้ำ แต่พอเข้าสู่ส่วนของทัวร์นาเมนต์ ตัวละครหลายตัวอย่างเช่นการเผชิญหน้าระหว่างฮีโร่กับบอสใหญ่ กลับทำให้ฉันนั่งไม่ติดเก้าอี้ เห็นการออกแบบท่าไม้ตายและคอนเซ็ปต์นักมวยปล้ำแฟนตาซีแล้วก็ยอมรับเลยว่ามันกลมกล่อมระหว่างฮิวมอร์กับแอ็กชัน ผลงานต่อยอดออกมาหลายรูปแบบทั้งอนิเมะของยุค 80 ของเล่น และของสะสมที่ทำให้แฟนรุ่นแรก ๆ หวนคิดถึงบรรยากาศนั้นอยู่เสมอ

แฟรนไชส์มวยปล้ำการ์ตูนเรื่องนี้มีวายร้ายหลายระดับ ทั้งแบบเป็นศัตรูเฉพาะตอนและแบบเป็นศัตรูระดับตำนานที่ผลักดันเนื้อเรื่องไปข้างหน้า

ในมุมมองของแฟนการ์ตูนรุ่นหนึ่ง ฉันมองว่ากลุ่มที่เป็นศูนย์กลางของความเป็นปฏิปักษ์ใน 'คินนิคุแมน' คือกลุ่มที่ถูกเรียกว่าเจ้าแห่งอสูรหรือกลุ่มวายร้ายระดับทีม (มักจะปรากฏเป็นคู่ต่อสู้ที่ท้าทายความเชื่อของพระเอก) ตัวอย่างที่ติดตาคือบัฟฟาโลแมนซึ่งเดิมยืนฝั่งตรงข้ามอย่างหนัก แต่การต่อสู้กับคินนิคุเองกลับทำให้เขามีมิติและกลายเป็นหนึ่งในคู่แข่งที่เปลี่ยนสถานะไปจากศัตรูเป็นพันธมิตรทีหลัง นั่นเป็นสิ่งที่ทำให้ตัวร้ายในเรื่องไม่น่าเบื่อ เพราะเขาไม่ได้เป็นแค่คนร้ายแบบขาวดำ

อีกมุมที่ฉันชอบคือการออกแบบตัวร้ายที่มีเอกลักษณ์ทั้งรูปลักษณ์และเทคนิคการต่อสู้ เช่นตัวละครที่มีหลายแขนหรือท่าไม้ตายพิเศษ จะเห็นได้ชัดว่าผู้แต่งเล่นกับไอเดียการเปลี่ยนฝักฝ่ายและแรงจูงใจ ทำให้การบอกว่าใครเป็นวายร้ายสำคัญสุดจริง ๆ จึงตอบยาก เพราะขึ้นกับว่าช่วงเวลาไหนของเรื่องและมุมมองใคร แต่ถ้าพูดถึงผลกระทบเชิงเรื่องราว บัฟฟาโลแมนและกลุ่มวายร้ายหลักในช่วงต้นเรื่องถือว่ามีบทบาทกำกับชะตากรรมของคินนิคุอย่างมาก เป็นความขัดแย้งที่ให้ทั้งมวยปล้ำและการเติบโตด้านความคิดใจ ด้วยเหตุนี้ฉันมักจะนึกถึงการต่อสู้ครั้งใหญ่ ๆ เหล่านั้นก่อนเสมอ