คืนนี้ผีมาตามนัด

​ในรั้วโรงเรียนมัธยมที่ดูเงียบสงบ กลับมีกลุ่มนักเรียน 7 คนที่เรียกตัวเองว่า "ชุมนุมผี" พวกเขาไม่ใช่แค่เด็กก๊วยที่ชอบลองดี แต่ละคนกลับครอบครอง "สัมผัสพิเศษ" ที่ต่างกัน ทั้งการมองเห็น การได้ยิน ไปจนถึงการได้กลิ่นวิญญาณ โดยมีศรัทธาในพระเจ้าเป็นเครื่องยึดเหนี่ยวจิตใจเพียงหนึ่งเดียว ​เรื่องราวเริ่มต้นขึ้นเมื่อข่าวการฆ่าตัวตายปริศนาของนักเรียนคนหนึ่งแพร่สะพัดไปทั่ว แก๊งชุมนุมผีจึงตัดสินใจออกสืบหาความจริง แต่ยิ่งถลำลึก บรรยากาศอึดอัดและเหตุการณ์ประหลาดกลับยิ่งรุมเร้า จนกระทั่งหนึ่งในสมาชิกถูกวิญญาณอาฆาตลากไปผนึกไว้ในมิติที่มองไม่เห็น ​เพื่อนที่เหลือต้องเผชิญกับบททดสอบศรัทธาอันบ้าคลั่ง เมื่อผีร้ายสร้างภาพลวงตาปั่นหัวให้พวกเขาหวาดระแวงกันเอง ท่ามกลางเสียงตะโกนด่าทอด้วยความกลัวว่า "มึงนั่นแหละที่ตาย!" พวกเขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องร่วมมือกันทำภารกิจ "แก้บนแทนผี" ที่เสี่ยงตายและน่าขนลุก เพื่อชิงตัวเพื่อนรักกลับคืนมาก่อนที่วิญญาณจะถูกกัดกินจนหมดสิ้น ​ศรัทธาจะนำทางพวกเขาให้รอดพ้น หรือความกลัวจะนำหน้าจนมิตรภาพต้องแตกสลาย? พิสูจน์ความหลอนที่เล่นกับใจได้ใน "ชุมนุมผี" ​นามปากกา: babybunny

นางเอกของเรานั้นมีสิ่งที่พิเศษนอกเหนือจากคนอื่นเพราะเธอเห็นผี!! ด้วยความที่หนามยอกต้องเอาหนามบ่ง ดังนั้นเธอจึงอาสามาเป็นช่างแต่งหน้าศพในโรงพยาบาลและรวมถึงรับจ้างเฝ้าหน้าศพด้วย และก็เพราะสาเหตุนี้จึงทำให้เธอได้เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับคดีหนึ่งซึ่งเคยเกิดขึ้นมาแล้วเมื่อสามปีก่อน หลังจากได้ไปรับจ้างเฝ้าศพของชายชรารายหนึ่งซึ่งค่อนข้างมีอิทธิพลไม่น้อย และนับจากวันนั้นมาชีวิตของเธอก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

เมื่อผีสาวแสนสวยโผล่มาในถ้ำเสือ สุดท้ายก็ต้องตกเป็นเหยื่อ เพราะเสือจะขย้ำผี “ผีอะไร หลอกเก่งชะมัด หลอกให้รักแล้วก็จากไปเงียบๆ” *วันฮาโลวีนที่แสนเร่าร้อน ผีสาวสุดเซ็กซี่ที่เขาจับกระแทกทั้งคืน แท้จริงเธอคือน้องสาวของเพื่อนสนิท เขาจะทำอย่างไร ถึงจะได้ครอบครองผีสาวตนนั้น* พระเอก สรวิชญ์ (เสือ) อายุ 25 ปี นักศึกษาระดับปริญญาโท จากมหาวิทยาลัยชื่อดังในลอนดอน ประเทศอังกฤษ นางเอก อัญรินทร์ (น้ำผึ้ง) อายุ 21 ปี นักศึกษาปี 3 คณะบริหารธุรกิจ จากมหาวิทยาลัยชื่อดังในประเทศไทย

เหตุเกิดจากการไปเยี่ยมคุณยายในวันฮาโลวีน ใครจะไปรู้ว่าจู่ ๆ ฉันก็ไปเก็บวิญญาณที่โคตรหล่อมาเลี้ยง ถามอะไรก็ไม่รู้เลยสักอย่าง แถมยังต้องมาตกกระไดพลอยโจนตามหาสาเหตุให้เขาอีกว่าทำไมวิญญาณเขาถึงไม่ไปไหน!!

"ไหนวะ ออกมาสิ แน่จริงก็โผล่มา" ฉันพูดขึ้น เมื่อเข้าไปในห้องนอนสีทึบ ซึ่งเขาเชื่อกันว่าในห้องนี้มี....ผี (เน้นหื่นไม่เน้นสาระ)

หลังจากที่ฉันเข้าไปในเกมผี เพราะความสายตาสั้นขั้นรุนแรงจนสายตาพล่ามัว เลยเลี้ยงผีโลลิตากระโปรงโลหิตราวกับเป็นลูกสาวแท้ ๆ แล้วปฏิบัติกับบอสใหญ่เหมือนเป็นสามี แถมยังยกอสูรลี้ลับโบราณให้เป็นพ่อแม่คอยปรนนิบัติด้วยความกตัญญูอีกด้วย ครั้งแรกที่ได้เจอกัน ฉันคว้าจับซิกแพ็กของบอสใหญ่อย่างไม่เกรงใจ พลางถอนใจชื่นชม “หุ่นดีไม่เบาเลยนะ แต่เสียดายที่เตี้ยไปหน่อย” บอสถึงกับหัวเราะอย่างกรอด ๆ ด้วยความโมโห เขายกศีรษะที่ขาดอยู่ในมือขึ้นเสียบกลับเข้าที่คอ ก่อนจะพูดขึ้นพลางมีเสียงฟันขบกันดังกรอด ๆ “ฉันสูงตั้ง 186 เซนติเมตร…ลองมองใหม่อีกทีสิ”