งอแง คือ

จวิ้นอ๋องเป็นของนางแต่นางไม่เคยเป็นของจวิ้นอ๋อง นางลุ่มหลงในรักครั้งแล้วครั้งเล่าอยู่ฝ่ายเดียว กระทั่งทำเรื่องต่ำช้าขึ้นเพียงเพราะลุ่มหลงบุรุษเมื่อความรักของนางไร้ค่านักเช่นนั้น!ข้าก็จะเลิกรักท่านแล้ว

‘หลินซีเหยา’ถูกตราหน้าว่าเป็น “บุปผาราคี” ที่เลวทราม... แต่ความจริงคือเขาแค่ “ขี้เกียจ”! พระชายาผู้รักการนอนเป็นชีวิตจิตใจ ต้องมาอยู่กับท่านอ๋อง ‘จ้าวจินหลง’สายเปย์ผู้บ้าพลัง เมื่อสมรสพระราชทานเหวี่ยงคนทั้งคู่มาเจอกัน ใครๆ ก็พนันว่าคืนเข้าหอต้องมีคนนองเลือด! แต่ทว่าความจริงกลับตาลปัตร... เมื่อท่านอ๋องเปิดประตูมาพบเจ้าสาว ที่นอนน้ำลายยืด กอดหมอนข้างแน่น และเอ่ยปากไล่เขาว่า “ท่านอ๋อง... พิธีเสร็จหรือยัง? ข้าหิวแล้ว และข้าก็ง่วงมาก... ถ้าจะฆ่าข้า รบกวนช่วยแทงทีเดียวให้ตายเลยนะ ข้าขี้เกียจเจ็บ จากที่เตรียมรับมือจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ กลับได้ “ก้อนแป้งขี้เซา” มาแทน ภารกิจของท่านอ๋องจึงเปลี่ยนไป...จากจับดาบฆ่าศัตรู สู่การ “อุ้มเมียไปกินข้าว” และ “เปย์ไม่อั้น” เพื่อแลกกับรอยยิ้มหวานๆ ตอนตื่นของเมีย!

เขาเคยตายในเรือนเย็นพร้อมคำสาบานว่าจะไม่รักท่านอ๋องอีก เมื่อคนหนึ่งไม่รอ แต่อีกคนไม่ยอมเสียไป ศึกรักครั้งนี้ต้องตายกันไปข้างหนึ่ง "ข้าจะไม่ยอมเป็นหมากให้ผู้ใด ข้าจะไม่ยอมเป็นตัวตลกให้ผู้อื่นอีกต่อไป"

น้องสาวของฉันเป็นออทิสติก หมอเรียกอาการนี้ว่า “ภาวะที่สมองได้รับข้อมูลจากประสาทสัมผัสมากเกินไปอย่างรุนแรง” กฎนั้นง่ายมาก ห้ามมีเสียงดังกะทันหัน ห้ามอย่างเด็ดขาด ดังนั้นทั้งชีวิตของฉันจึงถูกตั้งค่าให้เงียบสนิท ฉันไม่เคยใส่รองเท้าส้นสูง ไม่เคยขึ้นเสียง แม้แต่หัวเราะก็ยังไม่ได้รับอนุญาต ทั้งหมดก็เพื่อไม่ให้เธอเกิดอาการควบคุมตัวเองไม่ได้ พ่อของฉัน วิคเตอร์ ดอนแห่งตระกูลคาสเตลลาโน่ มักจะจับไหล่ฉันไว้ ใบหน้าของเขาฉาบไว้ด้วยคำขอโทษ “เซร่า ลูกเป็นเด็กดีของพ่อ การปกป้องน้องสาวของลูกคือหน้าที่ของพวกเรา ลูกแข็งแรงและสุขภาพดี ลูกเสียสละให้น้องสักหน่อยได้ใช่ไหม” วันนั้น ฉันอยู่บนระเบียงชั้นสอง และเผลอปัดกระถางกุหลาบขาวล้มลงโดยไม่ตั้งใจ เสียงกระถางแตกทำให้น้องสาวของฉันที่กำลังอาบแดดอยู่ในสวนด้านล่างเกิดอาการควบคุมตัวเองไม่ได้ เป็นครั้งแรกที่พ่อจ้องฉันราวกับฉันคือศัตรู เขาตวาดลั่น “แกอยู่เงียบ ๆ ไม่ได้หรือไง อยากทำให้น้องเป็นบ้าใช่ไหม” น้องสาวของฉันถอยหลังด้วยความหวาดกลัวจนชนเข้ากับโต๊ะกระจก แล้วกรีดร้องเสียงแหลมบาดหู พ่อพุ่งผ่านฉันไป ร่างของเขาแทบกลายเป็นเงาพร่าเลือนจากความโกรธและตื่นตระหนก เขาชนฉันบนบันได ขณะที่ฉันกำลังวิ่งลงไปช่วย ฉันเสียหลัก หน้าอกกระแทกเข้ากับมุมแหลมของเสาราวบันไดเหล็กดัดอย่างจัง ความเจ็บปวดระเบิดขึ้นในอก ฉันอ้าปากจะกรีดร้อง แต่กลับมีเพียงความเงียบที่หลุดออกมา ครอบครัวของฉันกรูกันเข้าไปล้อมน้องสาวที่กำลังกรีดร้อง ไม่มีใครแม้แต่จะเหลือบมองฉัน ปอดของฉันเต็มไปด้วยเลือด ฉันกำลังจมอยู่บนพื้น พวกเขาทุกคนคิดว่าน้องสาวของฉัน คนที่เป็นออทิสติก ต้องการการปลอบโยนจากครอบครัว พวกเขาคิดว่าฉันแค่หกล้ม คิดว่าฉันรอได้ แต่พวกเขาคิดผิด

เนื้อเรื่องบางส่วนในนิยาย…..เขาจึงวิ่งไปที่ลำธารด้านหลังจวนแม่ทัพลู่เพื่อรีบลงแช่กายให้หายจากอาการร้อนรุ่่มที่ตนเองกำลังเป็นอยู่ แต่โชคชะตาก็ทำให้คุณหนูหยูหงลี่ที่บังเอิญหลบมานั่งร้องไห้เสียใจที่เห็นท่านอ๋องแปดที่ส่งสายตาให้กับคุณหนูกู้ฟางเซียนบุตรสาวของท่านราชครูอู๋แทบจะตลอดเวลา เหมือนประกาศให้ผู้อื่นรับรู้กลายๆว่าเขามีใจให้นาง เรื่องนี้ทำให้คุณหนูหยูหงลี่เจ็บปวดมากมาย เพราะนางคิดมาเสมอว่าเขาเป็นชายที่เงียบขรึม เฉยชา และไม่สนใจสตรี แต่กลายเป็นว่าเขาสนใจสตรีดังเช่นบุรุษอื่นเพียงแต่สตรีผู้นั้นไม่ใช่นาง หงลี่จึงหลบมาร้องไห้เงียบ ๆ คิดว่าจะตัดใจจากเขาเสียที และจะเปิดใจมองหาบุรุษอื่นๆที่นางไม่เคยสนใจที่จะมองหาเลย นางลงแช่น้ำเล่นอยู่ก่อนแล้ว แต่ท่านอ๋องที่รีบเร่งมาถึงก็ถอดอาภรณ์ลงแช่น้ำเช่นกัน เมื่อแหวกว่ายจนมาถึงโขดหินที่หงลี่ซ่อนตัวอยู่ เพราะนางเห็นบุรุษกระโดดลงน้ำ แต่นางไม่กล้าจะขึ้นไป เมื่อพบหงลี่เข้าอ๋องหนุ่มจึงคิดว่านางมารอเขา เพราะนางวางยาปลุกกำหนัดเขา จึงได้จับร่างอวบของลงหงลี่มาลงทัณฑ์อย่างเร่าร้อนทันทีเพื่อสั่งสอน เรื่องราวจะเป็นเช่นไรต่อไป…..

ตกลงจะเป็นแค่พระชายาจำเป็นให้เพียงหกเดือน แต่ทำไมจ้องแต่จะกินข้าเช่นนี้เล่าเพคะท่านอ๋อง....ทั้งตามหึง ทั้งรุกหนักขนาดนี้ แล้วข้าจะรอดหรือไม่ ไหนบอกว่าท่านอ๋องผู้นี้เย็นชาไง!! นี่มันหื่นเกินไปแล้ว!! "ยิ่งใกล้ ยิ่งอยากสัมผัส...." "ยิ่งอยู่ห่างสายตา กลับยิ่งมองหา" "ยิ่งเห็นคนอื่นเข้าใกล้ ก็เริ่มรู้สึกหงุดหงิด" สุดท้ายก็ระเบิดอารมณ์จนเผอทำร้ายคนจนได้ เอ๊า!!....พระเอกผู้เย็นชาของชั้น "จากไม่สนใจกับเริ่มรุก.....และรุกหนักขึ้น" "จากพระชายาปลอม ๆ กลับไม่ยอมทำตามข้อตกลงเสียแล้ว" "จู่ ๆ ท่านอ๋องก็อยากกินพระชายาปลอม ๆ ผู้นี้ขึ้นมา เอาอย่างไรล่ะ จะรอดหรือไม่กันนะ....... ตามไปดูความคลั่งรักพระชายาปลอม ๆ ของท่านอ๋องที่เย็นชาดุจน้ำแข็ง จะถูกสาวน้อยเช่นอันเฟยละลายหัวใจจนกลายเป็นโบ้น้อยได้หรือไม่....