หนึ่งในนิยายที่ฉันยกให้เป็นตัวอย่างการเล่นกับผีอมตะแบบพลิกคาดก็คือ 'The Bone Clocks' ของ David Mitchell. เรื่องนี้ไม่ใช่แค่ผีแบบที่โผล่มาแล้วหายไป แต่มันสร้างโลกที่มีสิ่งมีชีวิตข้ามอายุขัยจริงจัง—ฝ่ายหนึ่งใช้พลังเหนือธรรมชาติเพื่อยืดชีวิตและแย่งชิงวิญญาณ ส่วนอีกฝ่ายพยายามต้านทาน บทเล่าแบ่งเป็นตอนของตัวละครหลายคน ทำให้ภาพรวมค่อยๆ เผยความลับและแรงจูงใจของสิ่งอมตะเหล่านั้น
การที่มือสังหารอมตะจะตายได้หรือไม่ ขึ้นอยู่กับกฎของโลกในเรื่องนั้นๆ นะ 'Blade of the Immortal' เป็นตัวอย่างที่ดีที่แสดงให้เห็นว่าตัวเอกแม้จะถูกสาปให้เป็นอมตะ แต่ก็ยังมีความเปราะบางในแบบของเขา เขาต้องต่อสู้กับความเจ็บปวดและความเสียหายที่สะสมไปเรื่อยๆ