ซุยไซด์สควอด

ในฐานะแฟนที่ชอบของสะสมแบบพรีเมียม ฉันมองว่าของจากหนัง 'Suicide Squad' ที่คุ้มค่าน่าเสียทรัพย์ในไทยมีทั้งฟิกเกอร์ระดับสูง บรรจุภัณฑ์ลิมิเต็ด และแผ่นบลูเรย์แบบพิเศษที่หายาก

ฟิกเกอร์ 1/6 หรือสเกลเดียวกันจากแบรนด์คุณภาพอย่าง Hot Toys หรือ Sideshow ที่ออกแบบฉากและชุดมาเหมือนเป๊ะ ๆ เป็นไอเท็มที่ถ้าพื้นที่ในบ้านพร้อมแล้วจะเติมเต็มมุมโชว์ได้ดี งานพวกนี้มักมีราคาแรง แต่รายละเอียดเสื้อผ้า ใบหน้า และอุปกรณ์เสริม (เช่น ปืน หน้ากาก หรือไม้เบสบอล 'Good Night') ให้ความรู้สึกเหมือนได้จับชิ้นส่วนจากกองถ่ายจริง ๆ

สำหรับคนชอบฟังเพลงหรืออยากได้ของที่ใช้งานได้ แผ่นเสียงวินิลของซาวด์แทร็กหรือบ็อกซ์เซ็ตบลูเรย์ลิมิเต็ดของ 'Suicide Squad' ก็เป็นตัวเลือกที่น่าสนใจ ฉันเองมักมองหาฉบับพิเศษที่มีอาร์ตบุ๊กหรือโปสเตอร์ฝังมาในกล่อง เพราะนอกจากฟังหรือดูแล้ว ยังได้ของสะสมที่มีค่าทางสายตาอีกด้วย — อ้อ อย่าลืมตรวจสอบความแท้และสภาพก่อนจ่ายเงินโดยเฉพาะในตลาดมือสอง เพราะของสะสมพรีเมียมพุ่งราคาตามสภาพค่อนข้างมาก

บอกเลยว่าการหาดู 'เดอะ ซุยไซด์ สควอด' ในไทยตอนนี้มีหลายช่องทางขึ้นกับว่าชอบแบบเช่า/ซื้อดิจิทัลหรืออยากมีแผ่นสะสมจริง ๆ

ผมมักจะแนะให้เริ่มจากร้านเช่า/ซื้อดิจิทัลอย่าง 'Apple TV' (iTunes), 'Google Play Movies' หรือ 'YouTube Movies' เพราะมักมีทั้งเวอร์ชันเช่าและซื้อให้เลือก คุณจะได้ภาพคมชัดและภาษาไทยหรือซับไตเติ้ลครบถ้วน อีกทางเลือกที่สะดวกคือบริการเช่าผ่านแพลตฟอร์มร้านค้าออนไลน์ของไทยบางแห่งซึ่งนำเข้าดิจิทัลลิขสิทธิ์อย่างถูกต้อง

ถ้าเป็นคนที่ชอบเก็บเป็นคอลเล็กชัน แผ่น Blu‑ray/DVD ของ 'เดอะ ซุยไซด์ สควอด' ยังหาได้ตามร้านค้าออนไลน์อย่าง 'Lazada' หรือ 'Shopee' และตามร้านขายแผ่นใหญ่ ๆ บางครั้งร้านเหล่านี้มีแพ็คเกจพิเศษหรือบรรจุภัณฑ์สะสมที่คุ้มค่าสำหรับแฟนหนังที่ชอบรายละเอียดแบบเดียวกับที่ผมชอบในงานภาพและซาวด์ของ 'Guardians of the Galaxy' จบด้วยความรู้สึกว่าเลือกแบบไหนก็ได้อรรถรสของหนังครบถ้วน

พอพูดถึง 'เดอะ ซุยไซด์ สควอด' สิ่งที่เด้งขึ้นมาคือความตั้งใจของหนังที่จะปิดบางเรื่องและเปิดช่องเล็กๆ ไว้ให้คนคาดเดา

หนังไม่ได้จบแบบมีสติงเกอร์ยักษ์แบบหนังซูเปอร์ฮีโร่บางเรื่อง แต่มีฉากตอนท้ายและการใส่รายละเอียดเล็กๆ ระหว่างเครดิตที่ให้ความรู้สึกว่าโลกของเรื่องยังมีอะไรให้ขยายต่อได้ เช่น ตัวละครบางตัวยังมีชะตากรรมไม่ชัดเจนและองค์กรเบื้องหลังยังดำเนินงานต่อไป ฉากพวกนี้ทำหน้าที่เป็น epilogue มากกว่าจะเป็นการตั้งหน้าตั้งตารอภาคต่อโดยตรง

แนวทางนี้สะท้อนความคิดของผู้กำกับที่ชอบปล่อยเมล็ดพันธุ์ไว้แทนการตบให้คนลุกขึ้นจากที่นั่งทันที เหมาะกับหนังที่อยากให้ตัวละครมีน้ำหนักมากกว่าการยึดโยงเข้าจักรวาลใหญ่ตรงๆ ส่วนตัวแล้วฉันชอบวิธีนี้เพราะมันทิ้งอารมณ์ค้างคาและแรงจูงใจให้แฟนๆ คิดต่อเอง แต่อย่าคาดหวังซีนท้ายเครดิตแบบชัดเจนที่บอกชื่อตอนต่อไป

โลกของ 'ซุยไซด์สควอด' ในโรงภาพยนตร์สองเวอร์ชันมีอารมณ์และจุดประสงค์ต่างกันชัดเจน — เวอร์ชันหนึ่งพยายามจะเป็นหนังแอ็กชันดิบๆ ที่เน้นสไตล์และซาวด์แทร็กเป็นตัวขับเคลื่อน ขณะที่อีกเวอร์ชันเลือกใช้โทนตลกดำผสมความเป็นทีมแบบหลวมๆ แต่ให้ความสำคัญกับตัวละครมากขึ้น

พอพูดถึงรายละเอียด ผมเห็นว่าภาพรวมของพล็อตในหนังแบบยาวมักถูกบีบให้กระชับ: มีภารกิจชัด ๆ ฉากแอ็กชันที่ต้องตัดต่อกระชับเพื่อจังหวะในโรง ส่วนตัวละครรองมักโดนมองข้ามหรือถูกใช้เป็นมุก อย่างไรก็ตามเมื่อผู้กำกับมีวิสัยทัศน์ชัด หนังจะพยายามใส่หัวใจลงไปผ่านมุกหรือฉากสั้น ๆ ที่ทำให้ตัวละครมีมิติ เช่นการให้ฉากเบื้องหลังสั้น ๆ หรือบทพูดที่แปลกแต่จดจำได้

กลับกัน รอบของการเล่าเรื่องในซีรีส์เปิดพื้นที่ให้การพัฒนาตัวละครมากขึ้น ผมชอบวิธีที่ซีรีส์ค่อยๆ แง้มความเป็นมนุษย์ของตัวร้ายหรือคนที่ดูไร้เหตุผล ทำให้เรามองเห็นแรงจูงใจ แม้เนื้อเรื่องหลักอาจสโลว์กว่า แต่ผลลัพธ์คือความผูกพันกับตัวละครและฉากที่ยาวกว่าหนัง ธีมบางอย่างจึงถูกขยายจนซับซ้อนขึ้นกว่าการดูหนังเพียงครั้งหรือสองครั้ง — สรุปคือหนังให้พลังและความรวดเร็ว ส่วนซีรีส์ให้ความลึกและความเอ็นดูต่อคนในทีม

ฉันชอบเริ่มจากเวอร์ชันหนังปี 2016 เพราะนั่นเป็นจุดที่คนทั่วไปรู้จักทีมนี้ในวงกว้างมากขึ้น

ใน 'Suicide Squad' (2016) โครงเรื่องหมุนรอบทีมที่เรียกว่า Task Force X ซึ่งมีสมาชิกโดดเด่นหลายคน แต่ละคนทำหน้าที่ชัดเจน: 'Harley Quinn' เป็นปัจจัยไม่คาดคิด—เธอสร้างความอลหม่านด้วยทักษะการต่อสู้และบุคลิกที่ทั้งเสน่ห์และอันตราย, 'Deadshot' คือมือปืนมือหนึ่งที่เป็นแกนกลางของทีมในเชิงปฏิบัติการและมีประเด็นส่วนตัวเกี่ยวกับครอบครัว, 'Amanda Waller' ทำหน้าที่เป็นกุญแจสำคัญด้านการควบคุมและตัดสินใจทางการเมือง—เธอใช้การคุกคามและการบังคับเพื่อให้ผู้ต้องขังไปทำงานสกปรกแทนรัฐบาล

อีกฝั่งหนึ่งมี 'Rick Flag' เป็นผู้นำภาคสนามที่คอยชี้นำภารกิจ และฝ่ายตรงข้ามที่แปลกประหลาดอย่าง 'Enchantress' ทำให้ทีมต้องประสานทั้งกำลังจิตและกำลังคน ตัวละครที่เติมสีสันอย่าง 'Captain Boomerang' นำมุมตลกสไตล์หน้าด้าน ในขณะที่ 'Killer Croc' และ 'Katana' เสริมความหลากหลายของความสามารถทางการต่อสู้ โดยรวมแล้วเวอร์ชันนี้ให้ความสำคัญกับการปะทะระหว่างอัตลักษณ์อาชญากรกับการถูกผลักดันให้เป็นฮีโร่ชั่วคราว ซึ่งทำให้แต่ละคนมีบทบาทชัดเจนทั้งเชิงภารกิจและด้านอารมณ์

ไม่เคยคิดเลยว่าภาพยนตร์เรื่องหนึ่งจะทำให้ทีมวายร้ายดูมีชีวิตชีวาและแปลกประหลาดได้ขนาดนี้ — 'The Suicide Squad' พาเราตะลุยภารกิจสุดบ้าบิ่นที่เกิดขึ้นบนเกาะ Corto Maltese ซึ่งรัฐบาลสหรัฐส่งกลุ่มนักโทษชั้นเยี่ยมไปเพื่อทำลายสิ่งที่เรียกว่า 'Project Starfish' (หรือ Starro) โดยมี Amanda Waller คุมเกมจากเบื้องหลังและใช้ชีวิตคนอื่นเป็นหมากเกมของเธอ

โครงเรื่องพุ่งตรงไปที่การปล่อยทีมลงบนเกาะ: นักฆ่าที่เก่งและบ้าบิ่นอย่าง Bloodsport ถูกบังคับร่วมกับ Harley Quinn, Peacemaker, King Shark, Ratcatcher 2 และหนุ่มผู้เต็มไปด้วยจุดลึกลับอย่าง Polka-Dot Man ทีมบุกฐานลับ พบว่าความจริงช็อกกว่าแผนเดิมมาก — Starro คือสิ่งมีชีวิตต่างดาวที่สามารถยึดจิตคนได้ ทำให้เหตุการณ์พังทลายจนความโกลาหลเกิดขึ้นทั่วเมือง ในระหว่างการรบมีการสูญเสียอย่างเจ็บปวด โดยเฉพาะฉากที่ Polka-Dot Man เลือกเสียสละเพื่อให้ทีมหนีออกมาได้ แม้หลายคนจะตาย แต่ผู้รอดชีวิตก็ตัดสินใจยืนหยัดทำสิ่งถูกต้อง มากกว่าทำตามคำสั่งสุดทมิฬของ Waller

ท้ายที่สุดทีมรวมพลังกันจนสามารถจัดการกับ Starro ตัวใหญ่ได้ แต่ไม่ใช่โดยไม่มีราคาที่ต้องจ่าย ผลลัพธ์คือผู้รอดชีวิตบางคนได้รับอิสรภาพหรือหนทางกลับไปใช้ชีวิตแบบใหม่ ขณะที่ Amanda Waller ยังคงเก็บความลับไว้ — เธอไม่ยอมทิ้งความเป็นทรัพย์สมบัติที่อาจใช้เป็นอาวุธ หนังปิดด้วยโทนขมขื่นผสมหวังเล็ก ๆ ทำให้ฉันยิ้มแบบแสบ ๆ แล้วคิดว่าโลกซูเปอร์ฮีโร่ก็ไม่ได้มีแค่ขาวกับดำเท่านั้น

เวลาที่นึกถึงหนังรวมทีมวายร้าย ฉากที่วิ่งวุ่นระหว่างความฮาและความโหดมักทำให้ผมตื่นเต้นจนพูดไม่หยุดเกี่ยวกับ 'ซุยไซด์สควอด' เวอร์ชันรีเมค เรื่องนี้น่าสนใจเพราะมันกล้าผสมโทนและให้พื้นที่กับตัวละครที่เคยเป็นแค่หน้าไล่ลิสต์ในโปสเตอร์

ความแข็งของหนังอยู่ที่การบริหารตัวละครหลายคนพร้อมกันได้อย่างมีจังหวะ ผมชอบว่าแต่ละคนมีโมเมนต์ที่ชัดเจน—บางคนได้มุข สร้างเสียงหัวเราะ บางคนได้ซีนที่ทำให้เห็นแผลในใจและเหตุผลของการกระทำ ฉากแอ็กชันที่อัดแน่นด้วยรายละเอียดเล็ก ๆ ทำให้หนังไม่รู้สึกว่างเปล่า แม้จะมีจังหวะที่วิ่งเร็ว การตัดต่อและดนตรีช่วยเก็บอารมณ์ได้ดี

ถ้าความต้องการของคุณคือความบันเทิงแบบจัดจ้านและตัวละครที่มีเสน่ห์แบบไม่ต้องจริงจังไปทุกเม็ด ผมแนะนำให้ดู เวอร์ชันรีเมคให้โอกาสได้ดูหนึ่งครั้งเต็ม ๆ แต่ถ้าหวังจะได้ภาพลึกซึ้งแบบ 'Watchmen' หรือการตัดคมของดราม่าอันหนักหน่วง อาจจะผิดหวังได้ ในท้ายที่สุดหนังทำให้ผมยิ้มได้บ่อยกว่าที่คิด และยังมีฉากย่อย ๆ ที่ค้างคาให้คิดต่อหลังไฟล์มมืดลง เสน่ห์ของมันอยู่ตรงนั้นแหละ

นี่คือสิ่งที่ปรากฏในเครดิตของ 'เดอะซุยไซด์สควอด' ที่ทำให้ผมหัวเราะและคิดต่อทันที: มีสติงเกอร์สองชิ้นที่คนดูมักพูดถึง หนึ่งเป็นช็อตสั้นๆ ระหว่างเครดิตซึ่งให้ภาพรวมผลกระทบหลังภารกิจ — เสียงและข้อความบันทึกบางส่วนถูกตัดสลับมาให้รู้ว่าเหตุการณ์ถูกจัดการอย่างไร และใครยังเหลืออยู่

ส่วนอีกช็อตเป็นการชี้นำไปสู่อนาคตของตัวละครสำคัญ ฉากท้ายสุดแสดงให้เห็นคนที่ยังมีชีวิต และมีการบอกเป็นนัยว่าเขาจะไม่ได้หายไปง่ายๆ สิ่งนี้ทำหน้าที่เป็นสะพานเชื่อมไปสู่เรื่องราวข้างเคียงที่เราได้เห็นต่อในทีวีและสื่ออื่นๆ โดยไม่สปอยล์พล็อตหลักมากนัก

การได้เห็นฉากพวกนี้ครั้งแรกทำให้ฉันยิ้มออกมาเพราะมันสมกับสไตล์ของผู้กำกับที่ชอบทิ้งเงื่อนงำเล็กๆ ไว้ระหว่างเครดิต ทำให้ความรู้สึกว่ายังมีเรื่องให้ติดตามต่ออยู่ — เป็นการปิดฉากที่ไม่ได้ปิดจริงๆ และนั่นก็คือเสน่ห์ของหนังแบบนี้

ฉันยังติดใจฉากสุดท้ายของ 'The Suicide Squad' เพราะมันไม่จบแบบฮีโร่ชนะอย่างชัดเจน แต่มันให้ความรู้สึกของชัยชนะเล็ก ๆ ที่แลกมาด้วยความสูญเสียและความไม่สมบูรณ์

เรื่องจบลงด้วยการเผชิญหน้ากับแผนของผู้มีอำนาจที่ต้องการใช้อาวุธชีวภาพอย่างสิ่งมีชีวิตยักษ์เพื่อผลประโยชน์ทางการเมือง ทีมงานส่วนใหญ่ต้องแลกชีวิตเพื่อหยุดยั้งแผนนั้น หลายคนเสียสละในทางที่ไม่รุ่งโรจน์ แต่มีผู้รอดกลับมาพร้อมบาดแผลทั้งกายและใจ การที่บางคนรอดและบางคนจากไปทำให้ฉากสุดท้ายเต็มไปด้วยน้ำหนักทางอารมณ์ มากกว่าจะเป็นฉากแอ็กชันฉลองชัย

ความหมายของตอนจบสำหรับฉันคือการตั้งคำถามถึงระบบที่ใช้ความรุนแรงเพื่อผลประโยชน์ทางการเมือง และการย้ำเตือนว่า 'ผู้รอด' ไม่ได้แปลว่าชนะอย่างบริสุทธิ์ การกระทำที่ดูเหมือนถูกต้องในระยะสั้นอาจถูกบิดเบือนได้โดยอำนาจเบื้องบน ฉากปิดจึงเป็นทั้งความเศร้าและความหวังเล็ก ๆ ว่าการเลือกยืนหยัดเพื่อคนอื่นบางทีก็มีความหมาย แม้ว่าผลลัพธ์จะไม่สมบูรณ์ก็ตาม

บรรยากาศฉายหนังเรื่องนี้ที่บ้านเราทำให้ผมยังนึกถึงฉากเปิดที่วุ่นวายอยู่เสมอ — 'The Suicide Squad' เป็นผลงานล่าสุดที่เข้าฉายในโรงไทยของแฟรนไชส์หลัก และมันเข้าฉายในไทยเมื่อวันที่ 5 สิงหาคม 2021. ผมจำได้ว่าตอนนั้นคนดูในโรงหัวเราะและร้องฮือร่วมกันบ่อยมากเพราะสไตล์หนังแตกต่างจากเวอร์ชันก่อนๆ ของแฟรนไชส์ พล็อตไม่ได้เน้นแค่การระเบิดแต่ใส่มุกดำกับตัวละครที่แปลกประหลาดจนทำให้การฉายครั้งนั้นสนุกและสดใหม่

ช่วงที่หนังเข้าฉาย ผมไปดูรอบค่ำกับเพื่อนสองคน — ความตื่นเต้นของคนดูรวมถึงเสียงวิจารณ์ในสื่อทำให้การไปดูกลายเป็นประสบการณ์รวมกลุ่มมากกว่าการดูคนเดียว ฉากของ King Shark กับ Ratcatcher 2 ที่กลายเป็นมุมน่ารักท่ามกลางความโกลาหล ก็คือฉากที่แฟนๆ หลายคนพูดถึงหลังหนังจบ และนี่ก็เป็นเหตุผลว่าทำไมการเข้าฉายในไทยช่วงนั้นได้รับความสนใจสูง

มองย้อนกลับ ผมคิดว่าการเข้าฉายในไทยเกิดขึ้นพร้อมกับหลายประเทศอื่นๆ ในสัปดาห์เดียวกัน ซึ่งช่วยให้กระแสโซเชียลร้อนแรงร่วมกัน — บัตรเต็มในหลายโรงและการถกเถียงเรื่องเนื้อหาโดยเฉพาะฉากที่มีความรุนแรงปนมุกดำ ก็เป็นส่วนหนึ่งของความทรงจำการเข้าฉายครั้งนั้น ถา่ยเทียบกับซีรีส์สปินออฟอย่าง 'Peacemaker' ที่ออกทางสตรีมมิงและให้มุมมองตัวละครแตกต่างกัน การได้ดูหนังในโรงกับเสียงคนรอบข้างทำให้ประสบการณ์คล้ายการเป็นส่วนหนึ่งของเหตุการณ์ร่วมมากกว่าจะเป็นแค่การเสพผลงานเท่านั้น