ดูโมอาน่า

ในชาติที่แล้ว... เซรีน่า เวก้า พี่สาวของฉันหนีตามผู้ชายไปโมนาโกในคืนก่อนวันแต่งงาน และครอบครัวก็จับฉันยัดใส่ชุดเจ้าสาวของเธอตั้งแต่ยังไม่รุ่งสาก เดเมียน ลุคเคเซ่ เจ้าพ่อมาเฟียหนุ่มแห่งนิวยอร์ก ยืนรอเธออยู่ตรงแท่นพิธีในโบสถ์ ทว่าในวินาทีที่เขาเปิดผ้าคลุมหน้าแล้วพบว่าเป็นฉันไม่ใช่เธอ... ความอบอุ่นในดวงตาของเขาก็มลายหายไปกลายเป็นความเย็นชาทันที ตลอดห้าปี... ฉันกลายเป็นภรรยาที่ถูกซ่อนไว้ในเงามืด โลกใต้ดินต่างรู้ดีว่าเขาแต่งงานแล้ว แต่ไม่มีใครรู้เลยว่าผู้หญิงคนนั้นคือใคร ส่วนพ่อแม่ก็ตราหน้าว่าฉันเป็นคนแย่งตำแหน่งของเซรีน่า ทั้งยังไร้ความสามารถจนไม่สามารถมัดใจเขาได้ และแล้ว... เซรีน่าก็เดินทางกลับมา คริสต์มาสปีนั้น เดเมียนพาเธอและพ่อแม่ของฉันไปพักผ่อนที่คฤหาสน์บนภูเขา แต่เมื่อพายุหิมะถล่มอย่างรุนแรง ลูกน้องของเขากลับรีบพาทุกคนขึ้นเฮลิคอปเตอร์อพยพออกไป... โดยที่ไม่มีใครจำฉันได้เลยสักคน ฉันต้องหนาวตายอย่างโดดเดี่ยวในบ้านที่ถูกฝังด้วยหิมะหลังนั้น... พร้อมกับลูกในท้องวัยสามเดือนที่เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของเดเมียน เมื่อฉันลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เป็นช่วงเวลาที่เซรีน่าเพิ่งจะเดินทางกลับมานิวยอร์กพอดี ทว่าในชาตินี้... ฉันจะไม่ยอมอ้อนวอนขอความรักจากใครอีกแล้ว และในวันที่ฉันเดินจากไปอย่างแท้จริง... พวกเขาไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะมานึกเสียใจทีหลัง

ใคร ๆ ในอิตาลีตอนใต้ต่างก็รู้ดีว่า ลอเรนโซ โมเรตติ รักฉันแทบบ้า ทว่าเขากลับแอบเลี้ยงดูผู้หญิงที่เด็กกว่ามากไว้ในเนเปิลส์ พวกเขาบอกว่าเธอคนนั้นดูเหมือนฉันเมื่อหลายปีก่อนไม่มีผิด เขาบอกกับใครต่อใครว่าเธอเป็นเพียงตัวแทนที่เตือนความจำถึงผู้หญิงที่เขาเคยรักมากที่สุดเท่านั้น แถมเขายังออกคำสั่งเด็ดขาดว่าห้ามใครให้ฉันรู้เรื่องเธอเป็นอันขาด จนกระทั่งวันที่ฉันพบว่าตัวเองตั้งท้อง ฉันตั้งใจจะไปหาเขาที่ออฟฟิศเพื่อบอกข่าวดีด้วยตัวเอง แต่แล้วก็ต้องชะงักอยู่หน้าประตูเมื่อได้ยินเสียงหญิงสาวคนหนึ่งมาจากข้างใน “ลอเรนโซ... ฉันอยู่ที่นี่เพียงเพราะฉันดูเหมือนเธอคนนั้นเหรอคะ?” ประตูแง้มอยู่เล็กน้อย ฉันมองลอดช่องว่างนั้นเข้าไปและเห็นหญิงสาวที่หน้าตาคล้ายฉันเหลือเกิน เธอกำลังสวมเสื้อแจ็กเก็ตของเขาและถือแก้วเหล้าของเขาเอาไว้ ฉันยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น แทบจะหยุดหายใจ แล้วฉันก็ได้ยินเขาตอบกลับมา “อย่าเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับเธอเลย” “เธอไม่มีวันเป็นได้อย่างที่เธอเป็นหรอก” ฉันหันหลังเดินจากไปโดยไม่ส่งเสียงแม้แต่นิดเดียว คืนนั้นฉันโทรหาแม่ “แม่คะ หนูตัดสินใจแล้วค่ะ” แม่เงียบไปครู่หนึ่ง “หนูต้องการให้เกิดไฟไหม้” ฉันพูด “ไหม้แบบที่ไม่เหลือใครรอดชีวิต เมื่อทุกอย่างจบลง โซเฟีย โมเรตติ จะต้องตายไปจากโลกนี้”

ลุงโดมม์ไม่อาจทนเก็บความสงสัยไว้ได้อีกต่อไป จึงตัดสินใจป่ายปีนไปตามกิ่งก้านขยับเข้ามาจนใกล้กับบานหน้าต่างที่เปิดแง้มเอาไว้ สอดสายตาเข้าไปในห้อง ก่อนจะตกใจ… กับสิ่งที่ไม่คิดว่าจะมีโอกาสได้เห็น “โอ๊ว… แม่คุณเอ๊ย… ” ลุงโดมม์อุทานออกมาด้วยความตกใจ คุณนายกำลังอยู่ในสภาพเปลือยเปล่าล่อนจ้อน หล่อนอยู่คนเดียวลำพัง เอนหลังพิงหมอนสีขาวที่วางรองไว้กับพนักหัวเตียง เข่าสองข้างถ่างออกกว้าง ในมือจับขวดน้ำหอมทรงยาวกำลังลากผ่านร่องกลีบโหนกนูนโอบล้อมไว้ด้วยเส้นขนสีดำระยับ “โอ๊ววว… อ๊า… ซี้ดดดด… อูย… อยากเหลือเกิน” คุณนายร้องครางน่าเวทนา… มืออีกข้างที่เหลือเอื้อมขึ้นมาคลึงเคล้นปทุมถันคู่งาม ใหญ่มากจนล้นออกมาสองข้างลำตัว นิ้วเรียวบีบบี้ปทุมถันสองเต้าสลับไปมาจนปลายหัวนมชูชันชี้ฟ้า ดวงตาหลับพริ้มก่อนจะกดขวดน้ำหอมที่มีรูปทรงคล้ายอวัยวะเพศชายทิ่มแทงเข้าใส่สองกลีบอย่างเมามัน “อ๊อย… ซี้ดดดด… ” คุณนายพริ้มตา สูดปากจนแก้มตอบ ซ่วบ… ซ่วบ… ซ่วบ… ซ่วบ… ซ่วบ… ตามมาด้วยเสียงขวดน้ำหอมรูปทรงคล้ายอวัยวะเพศชาย กำลังกระแทกทิ่มเข้าใส่รูสวาทของอย่างเมามัน

" ผมชอบน้องหมอ " ดุจดวงใจ ที่ถูกสารภาพความรู้สึกอย่างไม่ทันตั้งตัว ค่อยๆ ดึงมือตัวเองออกจากมือของเขาช้าๆ การไม่ตอบเป็นคำพูด แต่การกระทำของเธอ มันชัดเจนแล้วว่า "ผมจะจัดการความรู้สึกของผมเอง " ดุจดวงใจ ชื่อที่มีความหมาย แปลได้ตรงตัว สาวน้อยที่เกิดมาพร้อมกับ คำว่า พร้อมทุกสิ่งอย่าง รูปเป็นทรัพย์ ครอบครัวที่สมบูรณ์พร้อม แถมยังมีสติปัญญา อันแสนชาญฉลาด สาวน้อยที่ใครหลายต่อใครคน อยากจะให้ลูกชายตัวเอง เกี่ยวดอง แต่ทว่า เธอที่ชื่อ ดุจดวงใจ ก็หมายความว่า คนในครอบครัว ก็ทะนุถนอม ดั่งไข่ในหิน และ คนที่จะเข้ามา ต้องทำให้มั่นใจว่า จะดูแด ดุจดวงใจ คนนี้ อย่างดีที่สุด อดีตของเขา ทำให้ทุกคนต้องกลัว และ ต้องการจะขัดขวาง แต่เพราะเธอคือดุจดวงใจ เขาจึงทำทุกทาง แม้ใครจะขวางก็ตาม

พันษา คาสโนว่าหนุ่ม ที่ไม่ชอบการถูกบังคับ... เขาเลยพาลไม่ชอบหน้าคู่หมั้นสาวที่ผู้ใหญ่หมั้นหมายให้ วันหนึ่ง...เกิดอุบัติเหตุเล็กๆ ขึ้น ทำให้เขาได้พบกับ หญิงสาวอย่างมาตา ที่ถูกดึงเข้ามาอยู่ในวังวนของคาสโนวาหนุ่มโดยไม่ตั้งใจ จนเกิดเรื่องราวกลับบานปลายใหญ่โต ชายหนุ่มตัดสินใจพาเธอไปจดทะเบียนสมรส ตีตราจอง เพื่อให้เธอช่วยให้เรื่องการหมั้นระหว่างเขากับโรสจบลง ทุกอย่างที่เริ่มต้นเพียงแค่เกม แต่จบลงด้วยความรัก เพราะพิศวาสแห่งคาสโนวาหนุ่มตราตรึงอยู่ในหัวใจของหญิงสาวไปแล้ว...

ในโลกใต้ดินของ คอร์โวนามีกฎเหล็กที่รู้กันดีอยู่ข้อหนึ่ง เมื่อใดก็ตามที่ดอน ให้ผู้หญิงคนใหม่มาอยู่ข้างกายติดต่อกันนานถึงสามเดือน ดอนน่าจะต้องเป็นผู้ถอดแหวนตราประจำตำแหน่งซึ่งเป็นสัญลักษณ์แห่งอำนาจของเธอออกด้วยตัวเอง เพื่อสวมลงบนนิ้วของผู้หญิงคนใหม่ต่อหน้าสมาชิกทุกคนในตระกูล ตอนที่ลูก้าสามีของฉันซึ่งเป็นดอนของตระกูลเบลลินีประกาศว่าเขาจะพามีอาไปออกทริปธุรกิจด้วยกันตามลำพังเป็นเวลาสามเดือน คนทั้งโลกใต้ดินของคอร์โวนาต่างเฝ้ารอที่จะเห็นฉันสติแตก ฉันอยู่กับลูก้า เบลลินีมานานถึงเจ็ดปี ฉันตามเขาไปทุกที่ ไม่ยอมห่างกาย แม้แต่ตอนกลางคืนฉันยังต้องสะดุ้งตื่นขึ้นมาเพื่อสัมผัสตัวเขา เพียงเพื่อให้แน่ใจว่าเขายังอยู่ตรงนั้นและทำให้ฉันรู้สึกปลอดภัย ทุกคนต่างรู้ดีว่าฉันน่ะ "ติดสามี" แค่ไหน และพากันพนันว่าฉันไม่มีวันยอมปล่อยเขาไปแน่ๆ แต่เมื่อมีอายื่นมือมาตรงหน้าฉัน พร้อมกับน้ำเสียงหวานเลี่ยนที่แฝงไปด้วยพิษสง ฉันกลับไม่ได้หลั่งน้ำตาออกมาแม้แต่หยดเดียว ฉันถอดแหวนตราที่สลักรูปสัญลักษณ์ของตระกูลออกอย่างใจเย็น แล้วสวมมันลงบนนิ้วนางของเธอ ลูก้าที่นั่งเอนหลังอยู่บนเก้าอี้หนังตรงหัวโต๊ะ หมุนแก้ววิสกี้ในมือด้วยท่าทางผ่อนคลาย แววตาที่เย็นชาสีน้ำเงินคู่นั้นฉายแววพึงพอใจ "เอลารา ในที่สุด เธอก็รู้จักที่ของตัวเองเสียที" ฉันก้มลงมองนิ้วมือที่ว่างเปล่าของตัวเอง ไม่ได้โต้ตอบอะไรออกไป สิ่งที่ลูก้าไม่รู้ก็คือ เมื่อหนึ่งเดือนก่อน ความจำฉันกลับมาแล้ว... ความทรงจำทั้งเจ็ดปีที่หายไป ฉันไม่ใช่เด็กกำพร้าข้างถนนอย่างที่ใครเข้าใจ แต่ฉันคือ เจ้าหญิงของตระกูลรอสซี่ ที่หายสาบสูญไปนาน... ซึ่งเป็นตระกูลที่ทรงอำนาจที่สุดในบรรดาตระกูลเก่าแก่ทั้งหมด ในอีกสามวันข้างหน้า ขบวนรถติดอาวุธของพี่ชายฉันจะเคลื่อนเข้าสู่คอร์โวนาเพื่อรับตัวฉันกลับบ้าน