ความเปลี่ยนแปลงที่น่าสนใจเกิดขึ้นในยุคใหม่เมื่อมีนักพากย์ชื่อดังเข้ามาเกี่ยวข้อง เช่น Robin Williams ที่ให้ชีวิตกับยักษ์ใน 'Aladdin' ด้วยสไตล์การอิมโพรไวส์ที่รวดเร็วและเต็มไปด้วยมุก ทำให้เจนี่กลายเป็นตัวละครที่แฟนจดจำทั้งน้ำเสียงและบุคลิก ซึ่งภายหลังก็มีความขัดแย้งเรื่องการใช้เสียงของเขาในงานโฆษณาด้วย ส่วนเสียงลึกหนักแน่นของ James Earl Jones ใน 'The Lion King' ทำให้มูฟาซ่ามีความศักดิ์สิทธิ์และมีพลังทางอารมณ์อย่างมาก ในอีกทางหนึ่ง นักพากย์หญิงยุคใหม่อย่าง Jodi Benson ใน 'The Little Mermaid' และ Paige O'Hara ใน 'Beauty and the Beast' ก็สร้างตัวละครหญิงที่ทั้งเปราะบางและเข้มแข็งผ่านการร้องเพลงและบทพูดที่ลงตัว นอกจากนี้ยังมีกรณีที่เสียงพูดกับเสียงร้องแยกกันอย่างชัดแจ้ง คนที่สนใจมักอยากรู้ว่าใครร้องเพลงให้ 'Mulan' ในฉากสำคัญ ซึ่ง Lea Salonga คือคนที่หลายคนเฝ้าหาชื่อเสียงของเธอเพราะท่อนร้องโดดเด่นมาก
เสริมความคลาสสิก ผู้ร้ายและตัวรองในยุคเก่าก็มีนักพากย์ที่ควรรู้จัก เช่น Pat Carroll ที่ให้เสียง Ursula ใน 'The Little Mermaid' ด้วยโทนเสียงที่คาริสม่าและมืดมนจนทำให้นางร้ายมีเสน่ห์ทางจิตวิทยา Eleanor Audley ผู้ให้เสียง Maleficent และ Lady Tremaine ก็มีการใช้เสียงแบบฮิสเทริกแต่คมชัดจนเป็นต้นแบบของแม่ร้ายในอนิเมะคลาสสิก Ilene Woods ใน 'Cinderella' และ Adriana Caselotti ใน 'Snow White and the Seven Dwarfs' มีสไตล์การร้องและการพูดที่เปี่ยมไปด้วยความบริสุทธิ์หรือความฝัน ซึ่งช่วยกำหนดอารมณ์ของภาพยนตร์ทั้งเรื่อง ส่วน Phil Harris ใน 'The Jungle Book' (เสียงบาลู) และ Dick Van Dyke ใน 'Mary Poppins' (เสียงเบิร์ต) แสดงให้เห็นว่าบางครั้งการเลือกนักพากย์ที่มีเสียงเป็นเอกลักษณ์สามารถเปลี่ยนทิศทางของฉากทั้งฉากได้