ทีน่า แอนด์เชอร์รี่

วันแรกที่ได้สัมผัสกับงาน merch ของ 'ทีน่า แอนด์เชอร์รี่' ทำให้รู้เลยว่าสินค้าระดับทางการมีหลายแบบและระดับราคาแตกต่างกันมาก

ผมเป็นคนที่เก็บสะสมงาน ufficial ของซีรีส์ต่าง ๆ มานาน เลยพอจะสรุปรูปแบบและช่วงราคาโดยรวมของสินค้าที่ออกมาอย่างเป็นทางการสำหรับ 'ทีน่า แอนด์เชอร์รี่' ให้ฟังได้แบบคร่าว ๆ — โดยปกติจะมีสินค้าลักษณะเหล่านี้: พวงกุญแจอะคริลิกขนาดเล็ก (ราว 120–350 บาท), สติกเกอร์ชิ้นเล็กหรือชุดสติกเกอร์ (ประมาณ 50–200 บาท), เข็มกลัดโลหะหรือเข็มกลัดแบบเคลือบ (150–400 บาท), สแตนด์อะคริลิกตั้งโต๊ะ (150–450 บาท), โปสเตอร์หรือโปสการ์ดอาร์ตเวิร์ก (100–350 บาท) และตุ๊กตาพลัชขนาดเล็กราคาเริ่มต้นที่ประมาณ 300–800 บาท ส่วนตุ๊กตาขนาดใหญ่หรือรุ่นพิเศษอาจทะลุ 1,000–2,500 บาทได้

นอกจากนี้จะมีสินค้าพิเศษในบางช่วง เช่น เสื้อยืดลายทางการหรือถุงผ้ารุ่นคอลแลบ ราคาเสื้อมักอยู่ที่ 350–900 บาท ขณะที่หนังสืออาร์ตบุ๊กหรือโฟโต้บุ๊กแบบรวมงานศิลป์และคอมเมนต์ของทีมงานจะอยู่ราว 400–1,500 บาท หากมีการออกฟิกเกอร์ขนาดกลางถึงฟิกเกอร์สเกลแบบจำกัด (รุ่นลิมิเต็ด) ราคามักเริ่มจาก 1,500 บาทและอาจพุ่งขึ้นไปหลายพันบาท ขึ้นกับจำนวนการผลิตและว่ามีเซ็นต์จากนักวาดหรือไม่

ถ้าต้องการของแท้ แนะนำมองที่ร้านค้าของแบรนด์หรือร้านตัวแทนจำหน่ายที่มีการประกาศอย่างเป็นทางการ รวมถึงบูธในงานอีเวนต์หรือเว็บไซต์ขายของที่ได้รับสิทธิเจ้าของลิขสิทธิ์ ราคาที่เห็นตามร้านค้าจะผันผวนตามสต็อกและความพิเศษของสินค้า — บางชิ้นถ้าหมดแล้วในรอบวางจำหน่ายแรก ราคามือสองอาจสูงขึ้น การจ่ายเพิ่มสำหรับรุ่นลิมิเต็ดหรือสินค้าที่มาพร้อมใบรับรองจึงเป็นเรื่องปกติ สรุปคือมีทั้งของเล็กของน้อยจับต้องง่าย และไอเท็มลิมิเต็ดที่ต้องเตรียมงบหนาไว้บ้าง ขึ้นอยู่กับว่าชอบแบบสะสมเล่นหรืออยากได้ของที่หาไม่ได้ง่าย ๆ

นาน ๆ ครั้งที่พล็อตเรื่องแบบเล็ก ๆ แต่แทรกความหมายลึก ๆ จะกอดใจฉันไว้ได้นานขนาดนี้ — 'ทีน่า แอนด์เชอร์รี่' เป็นงานเล่าเรื่องที่โฟกัสความสัมพันธ์ระหว่างสองตัวละครหลักและผลกระทบที่พวกเธอมีต่อชุมชนรอบตัว

ฉันหลงรักการตั้งค่าที่ไม่จำเป็นต้องเป็นโลกแฟนตาซียิ่งใหญ่ แต่ใช้ฉากชีวิตประจำวันเป็นพื้นที่เล่าเรื่อง ทั้งสองคนมีบุคลิกตรงกันข้าม: ทีน่าเป็นคนที่เกาะติดความจริง เจอกับปัญหาแล้วลงมือแก้ ส่วนแอนด์เชอร์รี่เป็นคนฝันสูง มองเห็นความเป็นไปได้ที่คนอื่นมองข้าม เรื่องหลักหมุนรอบการค้นหาความจริงเกี่ยวกับอดีตของเมืองเล็ก ๆ — มีเงื่อนงำที่เชื่อมโยงครอบครัวเก่าแก่ ขุมทรัพย์ทางอารมณ์ที่ถูกเก็บงำ และความลับที่เปลี่ยนมุมมองของทั้งคู่ เมื่อพวกเธอขยับเข้าใกล้ความจริง ความสัมพันธ์ระหว่างสองคนก็ถูกท้าทาย ทั้งเรื่องความไว้วางใจ ความแปลกแยกจากคนรอบข้าง และการตัดสินใจว่าจะรักษาความฝันหรือเลือกทางที่คาดหวังจากสังคม

การเล่าในเรื่องไม่ได้ยัดเยียดบทเรียน แต่ใช้ฉากเล็ก ๆ เช่นค่ำคืนที่ทั้งสองยืนดูแสงไฟในท่าเรือ การทะเลาะกันเรื่องอนาคต หรือการค้นเจอจดหมายเก่า ๆ เพื่อแสดงพัฒนาการด้านอารมณ์ ฉันมักนึกถึงวิธีการเล่าใน 'Anne of Green Gables' ที่ให้คุณค่ากับการเติบโตทางจิตใจแต่ก็ยังมีจังหวะตลกขบขันและน่ารักอยู่ในจังหวะเดียวกัน ส่วนองค์ประกอบลึกลับของเรื่องมีความละเอียดพอจะทำให้คนอ่านค่อย ๆ เกิดทฤษฎีของตัวเองและรู้สึกผูกพันกับเมืองนั้นไปด้วย ตัวละครรองถูกเขียนให้มีเฉดสี ไม่ใช่แค่แผ่นกระดาษสำหรับขยายบทของสองตัวเอก ฉากจบไม่ได้มอบคำตอบทั้งหมด แต่ให้ความหวังและการยอมรับ เหมือนบทเพลงท่อนหนึ่งที่เราได้ฟังซ้ำแล้วค้นพบความหมายใหม่ในทุกครั้งที่หันกลับไปอ่านจบแล้ว ฉันออกจากเรื่องนี้ด้วยความอิ่มเอมและคำถามสวย ๆ ติดหัวอยู่เรื่อย ๆ

ฉากการแสดงบนเวทีที่เต็มไปด้วยแสงไฟและจังหวะเพลงหนักๆ มักเป็นสิ่งแรกที่ผมจะนึกถึงเมื่อพูดถึง 'ทีน่า แอนด์เชอร์รี่' เพราะฉากนั้นทำให้โลกทั้งเรื่องเหมือนได้ระเบิดพลังในเวลาไม่กี่นาที การตัดต่อของแต่ละช็อตทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างตัวละครสองคนเปล่งออกมาผ่านท่าเต้นและมุมกล้อง แทนที่จะต้องใช้บทพูดยาวๆ บทเพลงและการเคลื่อนไหวบอกทุกอย่างตั้งแต่ความตึงเครียด การแข่งขัน จนถึงความเข้าอกเข้าใจกันในช็อตสุดท้าย

รายละเอียดเล็กๆ ในฉากนี้ยังเป็นอีกเหตุผลที่ทำให้ผมชอบมาก เช่นการซูมเข้าที่สายตาเมื่อต้องตัดสินใจ เลเยอร์ของซาวด์ดีไซน์ที่ใส่จังหวะสแนร์ให้หัวใจเต้นตาม และการใช้สีอุ่นเมื่อความคุ้นเคยเริ่มก่อตัว แฟนๆ เลยจับจุดพวกนี้ไปทำมิมต่างๆ กัน ซึ่งเห็นได้จากโพสต์ที่แชร์ช็อตเดียวกันซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่สิ่งที่ทำให้ฉากนี้ยืนยงกว่าความฮือฮาชั่วคราวคือความหมายเชิงตัวละคร: มันเป็นจุดเปลี่ยนที่ชัดเจนระหว่างความเป็นคู่แข่งกับความเป็นพันธมิตร

กลับกันฉากที่เงียบกว่า—เช่นฉากที่ทั้งสองนั่งกินข้าวในครัวด้วยกันหลังเหตุการณ์สำคัญ—ก็มีพลังไม่แพ้กัน ฉากแบบนี้ไม่ได้หวือหวาแต่กลับทำให้ผมรู้สึกถึงความจริงจังและความอบอุ่น การใช้ความเงียบประกอบกับซาวด์แทร็กเบาๆ ทำให้ทุกท่าทางและบทสนทนาดูมีน้ำหนัก การแสดงสีหน้าที่ละเอียดอ่อนของตัวละครถูกขยายด้วยมุมกล้องใกล้ๆ จนรู้สึกเหมือนเราเข้ามาร่วมโต๊ะด้วยกัน นั่นแหละคือเหตุผลว่าทำไมแฟนๆ ถึงพูดถึงฉากทั้งสองแบบมาก: คนต้องการทั้งความยิ่งใหญ่ของการแสดงและความเรียบง่ายที่ซึมลึกในชีวิตประจำวันของตัวละคร สองสิ่งนี้ผสมกันทำให้เรื่องราวของ 'ทีน่า แอนด์เชอร์รี่' ดูมีมิติและยังคงอยู่ในความทรงจำได้ยาวนาน

จบของ 'ทีน่า แอนด์เชอร์รี่' ทำให้ผมนั่งนิ่งไปพักหนึ่ง — มันเป็นตอนที่เปิดช่องว่างให้แฟนๆ วิ่งไปเติมความหมายกันเองเต็มที่ ผมมองว่าความนิยมของการตีความหลากหลายมาจากความตั้งใจของเรื่องที่ไม่ยัดบทสรุปให้ชัดเจน: บางคนอ่านว่าเป็นการสิ้นสุดแบบแยกจากกันจริง ๆ ขณะที่บางคนบอกว่าเป็นการเริ่มต้นใหม่ในมิติที่ต่างออกไป

ถ้าต้องสรุปแนวคิดหลักที่ผมเห็นซ้ำๆ ในวงการแฟนคลับ จะมีสองสายใหญ่สายหนึ่งเน้นไปที่ธีมการเติบโตและการปล่อยวาง — ภาพสุดท้ายถูกมองเป็นสัญลักษณ์ของการยอมรับว่าความสัมพันธ์บางอย่างต้องเดินคนละทาง เพื่อให้ตัวละครค้นพบตัวเองอย่างแท้จริง ฝ่ายนี้ชอบยกฉากที่ตัวละครยิ้มหรือมองไกลๆ เป็นหลักฐานของความสงบและความหวัง อีกฝ่ายตีความว่าจบแบบคลุมเครือเพื่อส่งสารว่ามีมิติอื่นหรือร่องรอยของอดีตยังคงวนเวียนอยู่ — อ่านว่าเป็นการยืนอยู่บนเส้นแบ่งระหว่างความจริงและความทรงจำ จนบางคนเปรียบเทียบกับงานที่เล่นกับความทรงจำอย่าง 'Your Name' เมื่อจะอธิบายความคลุมเครือเชิงเวลา

ในฐานะแฟนที่โตมากับงานที่ชอบให้คนดูเติมความหมาย ผมหลงใหลกับการที่ผู้ชมแต่ละคนเอาชีวิตจริงมาผูกกับเรื่องราว บางคนเล่าเรื่องตอนจบนี้ด้วยมุมมองโศกนาฏกรรมส่วนตัว บอกว่ามันเหมือนสูญเสียคนที่รัก ขณะที่บางคนมองเป็นบทเรียนให้เรียนรู้การอยู่กับปัจจุบัน เห็นได้ชัดว่าฉากเล็กๆ อย่างการทิ้งของไว้ หรือการถ่ายระยะไกลของเมือง กลายเป็นจุดเริ่มต้นของบทสนทนาใหญ่ๆ ในฟอรัม คนที่ชอบอ่านสัญลักษณ์ชอบแยกสีและแสงเป็นเบาะแส ส่วนคนชอบโฟกัสตัวละครมักย้ำถึงการตัดสินใจและคำพูดสุดท้ายของตัวละคร ทำให้จบเดียวกันถูกขยี้ออกมาเป็นเรื่องราวที่หลากหลาย — นั่นแหละเสน่ห์ของการไม่ได้บอกคำตอบชัดเจน เพราะมันปล่อยให้เรื่องยังอาศัยชีวิตในหัวคนดูต่อไป

พูดง่ายๆว่า การย้ายเรื่องจากหน้ากระดาษมาเป็นหน้าจอมักทำให้ความรู้สึกของเรื่องเปลี่ยนไปมากกว่าแค่ภาพเคลื่อนไหวกับเสียง เราเองชอบอ่านรายละเอียดปลีกย่อยในนิยายก่อน แล้วค่อยดูอนิเมะเพื่อเห็นว่าผู้กำกับตีความมันอย่างไร ในกรณีของ 'ทีน่า แอนด์เชอร์รี่' นิยายมักให้พื้นที่กับภายในจิตใจตัวละคร บทบรรยายเชื่อมโยงอดีตกับปัจจุบันอย่างค่อยเป็นค่อยไป มีฉากยาวๆ ที่เล่าโมเมนต์เล็กๆ เช่น กลิ่นกาแฟในตอนเช้า หรือความคิดที่วนซ้ำ ซึ่งในหน้าจอถ้าจะใส่ทั้งหมดคงจะยาวเกินไปและทำให้จังหวะของอนิเมะสะดุด ดังนั้นผู้สร้างมักต้องเลือกเฉพาะส่วนที่เป็นแกนหลักของพล็อตและปรับจังหวะให้เร็วขึ้น

การนำเสนอเชิงประสาทสัมผัสเป็นอีกจุดที่ต่างกันชัดเจน: นิยายใช้คำพูดและจินตนาการของผู้อ่านสร้างภาพ แต่อนิเมะมีพลังจากงานศิลป์ สี เสียง และนักพากย์ เราจำฉากหนึ่งในนิยาย 'ทีน่า แอนด์เชอร์รี่' ที่บรรยายความเหงาแบบละเอียดลออ ซึ่งถ้าแปลงเป็นอนิเมะ ผู้กำกับอาจเลือกใช้ฉากเงียบๆ กับเพลงพื้นหลังอ่อนๆ เพื่อส่งอารมณ์แทนบรรยายยาวๆ นี่เป็นเทคนิคเดียวกับที่เคยเห็นในงานอย่าง 'Mushishi' ที่ภาพกับซาวด์สเคปทำให้ความเงียบมีน้ำหนักมากกว่าคำบรรยาย พอกลายเป็นภาพก็มีส่วนที่ชัดขึ้น — ลักษณะบ้าน ท่าทางตัวละคร สีผม — แต่ก็แลกมาด้วยการสูญเสียช่องว่างให้จินตนาการของผู้อ่าน

อีกเรื่องที่ต้องพูดถึงคือข้อจำกัดด้านเวลากับการตลาด: อนิเมะมีจำนวนตอนจำกัดและต้องคำนึงถึงผู้ชมกว้างกว่า นิยายต้นฉบับอาจมีซับพล็อตหรือฉากย่อยที่แฟนเดนตายรัก แต่อนิเมะอาจตัดหรือย่อให้กระชับ บางครั้งก็เพิ่มฉากใหม่เพื่อให้เนื้อเรื่องต่อเนื่องหรือเพิ่มความตื่นเต้น ความเปลี่ยนแปลงเหล่านี้ไม่ได้แปลว่าเวอร์ชันไหนดีกว่าเสมอไป — เรามักจะชื่นชมทั้งสองแบบต่างกัน ถ้าอยากดื่มด่ำกับโลกและความคิดภายใน เล่มจะให้ความพึงพอใจมากกว่า แต่ถาต้องการแรงกระแทกทางอารมณ์แบบทันทีพร้อมเพลงประกอบ อนิเมะมีพลังมาก จบด้วยความรู้สึกว่า ทั้งนิยายและอนิเมะต่างเติมเต็มกัน แล้วแต่คนจะเลือกว่าอยากได้สัมผัสแบบไหนในตอนนั้น

เพลงประกอบของ 'ทีน่า แอนด์เชอร์รี่' ทำให้ฉากเรียบง่ายหลายฉากกลายเป็นความทรงจำที่ติดตาในทันที ฉันชอบที่ทีมดนตรีไม่เลือกแค่ใช้ธีมเดียวซ้ำไปมา แต่กลับถ่ายเทโทนและเครื่องดนตรีให้เข้ากับอารมณ์ของฉากอย่างละเอียด หนึ่งในช่วงที่ฉันรู้สึกว่า OST สะกดคนดูได้มากที่สุดคือฉากเปิดตัวของทีน่า—ไม่ได้หมายถึงเปิดซีรีส์แต่อย่างใด แต่เป็นช่วงที่ตัวละครเปิดเผยด้านที่อ่อนแอสุดของตัวเอง ดนตรีปูแบ็กกราวด์ด้วยเปียโนเบา ๆ แล้วค่อย ๆ เพิ่มสายไวโอลิน ทำให้ความเงียบระหว่างบทพูดมีน้ำหนักจนคำพูดหนึ่งประโยคกลายเป็นจังหวะดนตรีไปด้วย

อีกฉากที่ฉันชื่นชมคือการเผชิญหน้าครั้งสุดท้ายของสองตัวละครหลัก เสียงออเคสตราที่มาพร้อมคอร์ดต่ำ ๆ กับจังหวะสแนร์ที่ค่อย ๆ แผ่วลงในตอนจุดพีก ทำให้ความตึงเครียดทางอารมณ์ถูกกระตุ้นโดยไม่ต้องพึ่งบทพูดมากนัก ในฉากแบบนี้ เพลงแบ็กกราวด์ทำหน้าที่เหมือนตัวบอกทิศทางอารมณ์—บอกคนดูให้เตรียมรับความเจ็บปวดหรือการปลดปล่อย และฉันรู้สึกว่าทีมคอมโพสเซอร์ของ 'ทีน่า แอนด์เชอร์รี่' มีความลึกพอจะเลือกช่วงเสียงและเครื่องดนตรีที่ตรงกับสีของซีนได้อย่างน่าทึ่ง

ฉากเงียบ ๆ ที่เป็นแฟลชแบ็กของแอนเชอร์รี่ก็เป็นอีกโมเมนต์หนึ่งที่เพลงเป็นฮีโร่แท้ ๆ การใช้เมโลดี้เรียบง่ายของกีตาร์คลีนผสมเสียงแซ็กโซโฟนเล็กน้อย สร้างความรู้สึกพ่วงความคิดถึงโดยไม่ดูหวือหวา ฉันชอบรายละเอียดเล็ก ๆ อย่างการนำธีมเดิมกลับมาในคีย์ที่ต่างกัน ซึ่งทำให้ผู้ฟังเชื่อมโยงเหตุการณ์ปัจจุบันกับอดีตได้ทันที โดยไม่ต้องมีคำบรรยายเยอะ นั่นทำให้ฉากนั้นค้างอยู่ในใจฉันนานกว่าส่วนอื่น ๆ ของตอน และกลายเป็นหนึ่งใน OST ที่ฉันมักข้ามไปฟังซ้ำเวลาต้องการช่วงเวลานั่งคิดชิล ๆ

ความสัมพันธ์ของตระกูลฟาร์มิกาเป็นเรื่องที่ฉันมักจะนึกถึงเมื่อพูดถึงวงการภาพยนตร์

ฉันมองว่าความผูกพันระหว่างไทส์ซ่าและเวร่าเป็นแบบพี่น้องที่ชัดเจน: ไทส์ซ่าเป็นน้องสาวของเวร่า โดยทั้งสองมาจากครอบครัวเดียวกันและมีสายสัมพันธ์ทางเลือดที่แน่นแฟ้น อายุห่างกันประมาณยี่สิบปี ทำให้เส้นทางชีวิตและการเติบโตของทั้งคู่ต่างกันแต่ยังมีจุดเชื่อมโยงอยู่เสมอ

ในแง่งานแสดง ความต่างของทั้งคู่เห็นชัด—เวร่ามีชื่อเสียงในบทที่มีน้ำหนักทางอารมณ์และงานภาพยนตร์แนวดราม่า-สยอง เช่นใน 'The Conjuring' ซึ่งทำให้เธอเป็นที่รู้จักมากขึ้น ส่วนไทส์ซ่าเลือกเส้นทางที่เข้มข้นกับงานโทรทัศน์และหนังสยองขวัญรุ่นใหม่ ซึ่งทำให้เธอมีฐานแฟนคลับคนรุ่นใหม่มากขึ้น แม้ไม่ร่วมงานกันบ่อย แต่ฉันเห็นภาพความเป็นพี่เลี้ยงและการให้กำลังใจที่อ่อนโยนจากเวร่าอยู่บ่อยครั้ง

สรุปสั้น ๆ ว่าความสัมพันธ์ของพวกเธอคือพี่น้องที่ทั้งใกล้ชิดและแยกตัวออกไปตามเส้นทางอาชีพ แต่ยังคงมีสายสัมพันธ์ส่วนตัวที่เป็นพื้นฐานของความเข้าใจกันแบบเฉพาะตัว

แฟนๆ 'เซนต์เซย่า' น่าจะรู้ดีว่าสินค้าแฟนมีร์ชของอาธีน่านั้นมีให้เลือกหลากหลายมากๆ เริ่มจากฟิกเกอร์สุดคลาสสิกที่ทำออกมาได้ละเอียดทุกเส้นผม ชุดโรมโบร่าที่พลิ้วไหวเหมือนจริง แถมยังมีแบบพิเศษที่เรืองแสงในที่มืดได้ด้วย

นอกจากนี้ยังมีเสื้อผ้าสไตล์คอสเพลย์ทั้งชุดเต็มและชิ้นเด็ดๆ เช่น ผ้าคลุมไหล่ลายพิเศษ ถุงมือปัก紋章 ของพวกนี้ทำออกมาได้ใกล้เคียงต้นฉบับมาก จนบางทีใส่ไปงานอีเวนต์แล้วมีคนถ่ายรูปตลอด

ของใช้ในชีวิตประจำวันก็มีเยอะนะ ตั้งแต่แก้วน้ำลายดวงดาว ไปจนถึงปลอกหมอนลาย Sanctuary แม้แต่ที่ปิดตาแบบใช้จริงก็ยังมีลายเทพธิดาอยู่เลย ของพวกนี้มักจะขายดิบขายดีในงานคอมเก็ตต่างๆ

ในมุมมองของเรา สินค้าลิขสิทธิ์ของเซเรนาที่ควรค่าแก่การซื้อคือฟิกเกอร์ขนาดกะทัดรัดแบบน่ารัก เช่น 'Nendoroid' ที่ออกแบบหน้าตาและท่าโพสของเธอจากซีรีส์ 'Pokémon XY' ได้ดี

ส่วนตัวเราเป็นคนชอบแต่งชั้นวางของเล่นให้มีเรื่องราว ฟิกเกอร์น่ารักแบบนี้วางคู่กับฟิกเกอร์พ็อกเก็ตมอนสเตอร์อย่าง 'Fennekin' แล้วดูมีเคมีมาก อีกข้อดีคือนอกจากฟิกเกอร์หลักแล้วยังมีอะไหล่เพิ่มท่าโพสหรือหน้าแสดงอารมณ์ ทำให้ได้ความหลากหลายโดยไม่ต้องซื้อหลายตัว

ถ้าคุณอยากได้ของที่ใช้ง่ายและเก็บรักษาสะดวก ฟิกเกอร์นีโรโดรอยด์พร้อมกล่องลิขสิทธิ์แท้เป็นตัวเลือกที่คุ้มค่า ลงทุนน้อยกว่าฟิกเกอร์สเกลใหญ่ แต่ได้ความน่ารักและความเป็นเซเรนาแบบครบ ๆ เหมาะสำหรับวางบนโต๊ะหรือเป็นของขวัญให้เพื่อนที่ชอบงานสไตล์มุ้งมิ้งแบบฉากประกวดของเธอ

สินค้าที่ออกอย่างเป็นทางการของ 'เซบริน่า เฉิน' มักจะกว้างและหลากหลายมากจนแฟนๆ มีอะไรให้สะสมตลอดทั้งปี

รายการหลักๆ ที่ฉันเจอบ่อยสุดคือ photobook ขนาดพิเศษที่มาพร้อมภาพถ่ายคอนเซ็ปต์ต่างๆ กับโปสเตอร์ขนาดเต็มภาพเดียวหรือชุดโปสเตอร์หลายใบสำหรับการแต่งห้อง นอกจากนี้ยังมีของที่ระลึกจากทัวร์คอนเสิร์ต เช่น ไฟสติ๊ก (lightstick) เสื้อทัวร์และผ้าพันคอที่ออกแบบเฉพาะทัวร์นั้นๆ ซึ่งชอบมากเพราะแต่ละทัวร์จะมีธีมแตกต่างกัน

อีกกลุ่มที่ฉันมักซื้อคือของตั้งโชว์เล็กๆ อย่างอะคริลิคสแตนด์และพิน หรือแม้แต่ตุ๊กตาแบบมินิที่ทำเป็นคาแรกเตอร์น่ารัก เหล่านี้มักทำเป็นล็อตจำนวนจำกัดและขายเฉพาะงานอีเวนต์ เหมาะสำหรับคนที่ชอบจัดมุมแฟนคลับในห้อง และบางครั้งก็มีเซ็ตพิเศษที่รวมหลายอย่างไว้ในกล่องเดียว ทำให้ความรู้สึกได้ครอบครองผลงานของศิลปินแบบพิเศษขึ้นอีกขั้น