นายกิตติศักดิ์

“กลางวันแสกๆ ไม่อายฟ้าอายดิน” พันศักดิ์เบือนหน้าหนีจากภาพตรงหน้า เด็กสาวใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตา ตัวสั่นเทาสะบัดมือหนีมองเขาด้วยสายตาตัดพ้อ ก่อนจะเดินกระเผลกๆ ออกจากกระท่อม หนุ่มใหญ่สบถยาวเหยียดเมื่อหันไปเห็นก้นขาวๆ ของเด็กสาววัยสิบแปด เธอเอาเสื้อผ้าขาดๆ ปิดบังเนื้อตัว ร้องไห้สะอึกสะอื้นเดินหนีด้วยเนื้อตัวสั่นเทา “จะไปไหน” ร่างสูงใหญ่เกือบร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตรตามมากระชากแขนเล็กของเด็กสาว เธอสะดุ้งสุดตัวยังร้องไห้ไม่ขาดสาย “มังคุดจะกลับบ้าน” มังคุดตอบเสียงสั่นๆ สะอื้นจนตัวโยน “เดินแก้ผ้าไปแบบนี้น่ะเหรอ” ขาเอ่ยถามอย่างหงุดหงิดใจไม่น้อย “แล้วจะให้มังคุดทำยังไง” เด็กสาวถามเสียงสะอื้น “เอาใบกล้วยปิดไหมกันอุจาดตา” เขาประชดแต่เธอกัดปากตัวเองแล้วสะบัดมือหนี “โกรธรึที่มาขัดจังหวะ” พันศักดิ์เลิกคิ้วขึ้นถาม “ปากร้าย มังคุดไม่เคยคิดจะมีผัวทีเดียวสิบคนหรอกนะ” “อ้อ... นึกว่าอยาก” “ลุงศักดิ์!” เธอเสียงดังใส่เขายังร้องไห้สะอึกสะอื้นน้ำตาเปรอะเปื้อน กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด!

พี่ชื่อภูริทัตนะครับ ยินดีที่ได้รู้จัก...สวัสดีค่ะ ภัตธาราค่ะ หลังจากนี้ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ

หิรัญญิการ์ สาวมาดมั่นที่ประกาศลั่นว่าไม่คิดคบเด็ก แต่กลับไปก่อวีรกรรมเด็ดจนต้องคอยหลบหน้าคู่กรณีซึ่งไม่ใช่ใครที่ไหน ทักษกร ชายหนุ่มรูปหล่อมาดเนี้ยบที่เธอไม่เคยชอบเลยสักนิด แต่ไม่รู้ว่าฟ้าแกล้งหรือใครลิขิต ให้เธอกับเขาต้องเวียนมาพบกันอยู่รำ่ไป ในขณะที่เธอคอยหลบ อีกฝ่ายกลับเร่งตามหาสาวปริศนาที่เพียงพบกันคราแรก ก็ประทับอยู่ในใจเขาไม่ลืม ไปพร้อมๆ กับแอบพึงใจมัณฑนากรสาว โดยหารู้ไม่ว่าแท้จริงแล้วเธอคือคนเดียวกัน จากที่เคยตั้งใจไว้ว่าจะไม่คบผู้หญิงอายุมากกว่า แต่มาคราวนี้ต้องยอมเปลี่ยนความตั้งใจ หลบได้หลบไปสิ ให้รู้ไปว่าเมื่อเข้ามาอยู่ในหัวใจรักของทักษกรคนนี้เเล้ว ก็ยากที่จะหนีเขาไปง่ายๆ

เมยรักของภีมภัทร โปรย การแก้ปัญหามีมากมาย ไม่จำเป็นต้องใช้วิธีการแต่งงานก็ได้ ไม่ใช่หรือ เขาบอกเธอด้วยรอยยิ้มเอื้อเอ็นดู และนั่นคือคำตอบของเหตุผลทั้งหมดที่เขาแต่งงานกับเธอ เมียรักของภัทรศักดิื โปรย เขาทิ้งเธอไป ในวันที่เธอมีลูกให้เขา อีกหลายปีต่อมาเธอก็กลับมาในชีวิตเธออีกครั้ง พร้อมกับความจริงที่ได้ถูกเปิดเผย ตัวอย่างบางช่วงบางตอน... “ที่ฉันไม่อยากยุ่งกับคุณไม่ใช่อะไรหรอก แต่เพราะฉัน... รังเกียจ!!!” ประโยคนั้นของอดีตแฟนเก่าที่เขาไม่เอาแล้วทำให้ภัทรศักดิ์ใบหน้ากระตุก เขากระชากเธอมาหาเต็มแรง ก่อนจะบดจูบอย่างดุเดือด เนตรดาวไม่ทันได้ตั้งตัว เธอเจ็บริมฝีปากไปหมด เบิกตากว้าง ได้สติก็รัวกำปั้นใส่เขาไม่ยั้ง “นี่คุณปล่อยนะ” เธอแหวใส่ เขาก็ผลักเธอออก เช็ดปากอย่างรังเกียจ “คนเลว” “อย่ามาปากดีกับฉันอีก” ประโยคของเขาไม่ได้ทำให้เธอกลัวเท่ากับไม่อยากยุ่งเกี่ยวด้วย เธอถอยหนีวิ่งเข้าบ้านไป

โบราณว่า “ยิ่งเกลียดยิ่งเจอ” ทำไมคนโบราณต้องพูดถูกด้วย! อย่างนี้ต้องหนี แต่เขาจะหนีไปที่ไหนได้ ในเมื่อเขาดันไปเตะตาต้องใจ "นายเอก" เข้าโดยไม่รู้ตัว (แนะนำให้ใส่แว่นกันแดดในการรับชม)

กริช สถาปนิกหนุ่มมาดเนี้ยบจากเมืองกรุง ผู้ที่มีชีวิตอยู่กับตัวเลข เลเซอร์วัดระยะ และคอนโดหรู ต้องตกกระไดพลอยโจนกลับสู่บ้านเกิดที่จังหวัดอุบลราชธานีตามคำสั่งประกาศิตของย่า เพื่อมาจัดการมรดกที่ดินผืนสุดท้ายที่เขาแทบจะไม่เคยกลับมาเหยียบเลยตั้งแต่ประถม กริชในวัยเกือบ 30 กลายเป็นเขาพูดอีสานไม่ได้ ฟังออกบ้างไม่ออกบ้าง และที่สำคัญ... เขาเป็นโรคกลัวโคลนขั้นสุด แต่การกลับมาครั้งนี้ทำให้เขาได้พบกับ ปิยะฉัตร หรือที่ชาวบ้านเรียกติดปากว่า "อิปิ๊" ลูกสาวผู้ใหญ่บ้านสุดแสบที่เป็นเพื่อนเล่นกันมาในวัยเด็ก จากเด็กหญิงน้ำมูกยืดในวันนั้น กลายเป็นสาวแกร่งเกินร้อยที่เป็นหัวเรี่ยวหัวแรงของชุมชน ปิยะฉัตรไม่ได้มีดีแค่หน้าตาสวยคมแบบสาวที่ราบสูง แต่เธอยังพ่วงตำแหน่ง "เจ้าแม่เกษตรอินทรีย์" ที่พร้อมจะปกป้องผืนดินบ้านเกิดจากพวกนายทุน