บ้านสลิธีริน

‘เพราะความรักมีอยู่จริง หัวใจจึงโบยบินกลับมา’ ‘บ้านสีรุ้ง’ ร้านชาดอกไม้ ท่ามกลางหุบเขา จากที่หนีไปสุดหล้า แต่วันนี้เธอกลับมาเพื่อกอบเก็บความทรงจำที่เหลืออยู่ สานฝันบนเส้นทางที่พ่อแม่ขีดไว้ เรียนรู้การอยู่เพื่อผู้อื่น ซึมซับความสุขที่เกิดจากการให้ เพราะสุขนั้นคือยั่งยืน ‘หฤหรรษ์’ เชื่อมาตลอดว่าความรักมีอยู่จริง แต่เธอกลับไม่เชื่อว่าตัวเองจะได้รักนั้นจากใคร เพราะตั้งแต่เกิด ชีวิตเหมือนต้องคำสาป เธอจึง ‘รักไม่ยุ่งมุ่งแต่งาน’ ทุ่มเททุกอย่างเพื่อพลิกฟื้นไร่ชาของครอบครัว แต่เมื่อความรักที่ชื่อว่า ‘พฤกษ์’ เยี่ยมหน้ามาทักทาย เธอจะหนีใจตัวเองพ้นได้อย่างไร เมื่อเขาเดินหน้าท้าชนเธอไม่เลิก เขาแสนดี ใส่ใจ และเข้าใจทุกอย่างที่เป็นเธอ ทว่า... เหรียญมีสองด้านเสมอ และมนุษย์ก็มีสิ่งที่ต้องปกปิด ‘ความลับ’ เป็นเหมือนจุดด่างในชีวิตที่หฤหรรษ์ไม่อยากให้ใครรู้ แต่ความรักไม่มีความลับ หฤหรรษ์จะทำอย่างไรจึงจะรักษาความรักไว้ได้ เช่นเดียวกับพฤกษ์ เมื่อสิ่งที่เรียกว่า ‘รัก’ อาจไม่ใช่

เพียงฤดี นักบัญชีสาวแสนขยันผู้ต้องการหลีกหนีจากสภาพคนหาเช้ากินค่ำในเมืองหลวงและครอบครัวที่เต็มไปด้วยปัญหา จึงตัดสินใจซื้อที่ดินในต่างจังหวัดแปลงหนึ่ง หวังว่าจะใช้เป็นสถานที่เขียนนิยายออนไลน์และทำช่องยูทูป หลังจากที่ทำเป็นอาชีพเสริมมานาน เพื่อจะสร้างความมั่นคงให้กับทุกคนในครอบครัวที่จากมา พวกเขาจะได้รู้สักทีว่า เธอไม่ได้คิดจะทิ้งมาเพื่อหาความสบายตามลำพังอย่างที่มารดาปรามาสไว้ แม้ตอนนี้จะต้องอาศัยอยู่ในบ้านร้างตามลำพังเธอก็ยอม! ขณะที่คีรินสถาปนิกหนุ่มมากความสามารถ เดินทางกลับบ้านที่ทิ้งร้างไว้เกือบสิบปีเพื่อตั้งหลัก หลังจากผิดหวังเรื่องความรัก คำว่า ‘ห่างกันสักพัก’ ของคนรักที่กำลังจะแต่งงานกัน ทำให้เขาต้องตัดสินใจเดินทางกลับมายังบ้านเกิด แต่เมื่อกลับมาถึงบ้านในค่ำคืนที่ฝนตกหนัก กลับพบว่ามีหญิงสาวคนหนึ่งอาศัยอยู่ในบ้านของเขา แล้วเขาจะไล่ผู้หญิงไร้บ้านคนนี้ออกไปได้อย่างไร นอกจากรับไว้ให้อยู่ช่วยงานบ้านระหว่างที่เขารีโนเวทบ้านก็ยังดี ทว่าบรรยากาศอันงดงามของพะโต๊ะ เมืองในหมอกของภาคใต้ที่สวยงามดั่งเมืองเหนือ กับความขยันใสซื่อของเธอ ก็ค่อย ๆ ร้อยรัดหัวใจของเขาเอาไว้อย่างเงียบ ๆ ท่ามกลางกำแพงของคำว่า ‘ห่างกันสักพัก’ ซึ่งคอยก่อกวนอยู่ในหัวใจ

"ถอยไป ฉันจะพาลูกกลับบ้าน" "ไม่! วิวต้องรักษาคำพูดสิ" "เหอะ! ที่นี้มาทวง หน้าด้าน" "เออ! หมอกหน้าด้าน หน้าทน หน้าหมา หน้าแมว หน้าอะไรอีกด่ามาเลย หมอกยอมหมดแหละ" "ไม่ต้องมาพูดดี ฉันเกลียดคุณ"เมื่อเจอไม้นี้ ภัทรทิราก็ไปไม่เป็น สินธรทำแบบนี้อีกแล้ว ออดอ้อน แล้วก็ไล่ต้อนให้เธอจนมุม "ย้ำอีกแล้ว ไม่เหนื่อยเหรอ ที่ต้องโกหกหัวใจตัวเอง วิวไม่เคยเกลียดหมอก หมอกรู้" "อย่ามารู้ดี พูดมาก รำคาญ!"พูดพร้อมกับเบี่ยงหลบ ทำท่าจะเดินไปที่ประตู "วิว...หกปีแล้วนะ ที่เราเป็นแบบนี้"ร่างบางชะงักเท้า ที่กำลังจะก้าวต่อ "หกปีที่เรา ต้องคอยหลอกตัวเอง ว่าเราเกลียดกัน"หัวใจดวงน้อยเต้นแรงขึ้น หยุดฟังว่าสินธรจะพูดอะไรต่อ "วิวรู้ไหม ว่าหมอกทรมานแค่ไหน ที่ต้องบอกตัวเองว่าอย่าคิดถึง ใจวิวทำด้วยอะไร ทำไมมันถึงได้แข็งแบบนี้ บอกหน่อยได้ไหม ว่าหมอกต้องทำยังไง ถึงจะได้หัวใจของวิวคืนมา" ภัทรทิรายกมือขึ้นปาดน้ำตา ที่อยู่ๆมันก็ไหลออกมา

ลายศิลา บริบูรณ์รักษ์ หรือ หิน ผู้ชายสองบุคลิกภาพ ในที่ทำงานดูเชยและเงียบขรึม แต่ตัวจริงที่ใครไม่รู้จัก เขาคือ Play Boy ตัวพ่อ หินเป็นหุ้นส่วนกับบริษัท Thailand Research and Poll Co., Ltd. รับทำวิจัยการตลาด สำรวจความคิดเห็นของผู้บริโภคให้แก่บริษัทต่าง ๆ และรับทำโพล ตอนนี้เขากำลังตัดสินใจที่จะซื้อกิจการเป็นของตัวเองทั้งหมดอยู่แล้ว สุกฤษตา ทวิพงพันธ์ หรือ ขิง หญิงสาวผู้ช้ำรัก โดนคนรักที่คบกันมาตั้งเจ็ดปี แอบไปมีอะไรกับสาวจอมยั่วยวนในออฟฟิต ทำให้ต้องร้างลากัน เธอทำทุกอย่างแค่เพียงประชดเขา แล้วมันเป็นความผิดพลาดครั้งใหญ่หลวงที่เธอตัดสินใจรับปากไปพักร้อนกับพี่หิน ชีวิตของเธอก็เปลี่ยนไปนับตั้งแต่วันนั้น มาติดตามกันต่อได้ รับประกันว่า สนุกจนหยุดไม่ได้ ฟินเลือดกำเดาไหลกันเลยทีเดียว

รสิตา เด็กสาวกำพร้าที่โตมากับยาย เธอย้ายที่อยู่มาสามครั้งแล้วเพราะถูกผู้มีอิทธิพลในเมืองบ้านเกิดสั่งเก็บ ลำพังเธอคนเดียวไม่เท่าไหร่ แต่เนื่องจากเธอต้องดูแลยายวัย 60 ปี เธอจึงต้องทำทุกอย่างเพื่อความอยู่รอด และตอนนี้ที่ที่ปลอดถัยที่สุดสำหรับเธอคือบ่อนคาสิโนของมาเฟียผู้มีอิทธิพลในแถบนั้น เพราะคาสิโนแห่งนี้มีห้องพักสำหรับพนักงาน ซึ่งบุคคลภายนอกห้ามเข้าเด็ดขาด รสิตาจึงตัดสินใจสมัครเป็นพนักงานเสิร์ฟที่คาสิโนแห่งนี้ ในคืนหนึ่ง รณกร มาเฟียหนุ่มได้รับบาดเจ็บมา แต่ไม่ยอมไปโรงพยาบาล ความลำบากใจเลยตกอยู่ที่บรรดาลูกน้อง เพราะรณกรเป็นคนที่เวลาโดนทำแผลถ้าเจ็บเขาจะจัดการคนที่ทำแผลให้ ความซวยเลยไปตกที่รสิตา ที่เพิ่งเลิกงานและกำลังเดินกลับที่พักทางหลังร้านพอดี ตั้งแต่คืนนั้นมาก็รสิตาก็เหมือนคนที่หนีเสือปะจระเข้ มาร่วมลุ้นกันว่าเธอจะอยู่รอดปลอดภัยได้อย่างไร

ตำหนักหลิงหลานอันลึกลับไม่มีใครรู้ว่ามีสิ่งใดซุกซ่อนอยู่ เสี่ยวมี่ เสี่ยวอวี่ เสี่ยวเหม่ย หญิงสาวสามคนถูกส่งเข้าไปบูชายัญโดยไม่รู้ตัว ภายในตำหนักหลิงหลานอันเย็นเยียบนั้น กลิ่นหอมของดอกหลิงหลานปลุกเร้าความปรารถนาที่ไร้จุดสิ้นสุด ภาพฝันอันรัญจวนซ้อนทับกับความเป็นจริงอันเลือนราง หญิงสาวทั้งสามซึ่งหลงวนอยู่ในวังวนของความต้องการที่รอวันเติมเต็ม สัมผัสอันเร่าร้อน เรือนกายเย้ายวน บุรุษหล่อเหลาในความฝันที่ทำให้ไม่อยากลืมตาตื่นขึ้นมา... ********** อุบัติเหตุทำให้ดวงตาของ หลี่อวี๋ บอดทั้งสองข้าง กระทั่งเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้หญิงสาวตัดสินใจ รับตำแหน่งเจ้าบ้านเคหาสน์เยี่ยนเหยาต่อจากน้าสาว ที่เคหาสน์เยี่ยนเหยาภาพของหลี่เหยาผู้เป็นน้า กำลังกอดก่ายคลอเคลียกับบุรุษผู้มีเส้นผมสีเงินยวง ภาพที่เหมือนความฝันแต่ก็ไม่ใช่ความฝัน ทำให้หญิงสาวกระหายที่จะพิสูจน์ความจริง กระทั่งนำมาซึ่งการพบพานระหว่างเจ้าบ้านคนใหม่ กับจิตวิญญาณแห่งขุนเขาอย่าง ไป๋เทียน บุรุษผู้ซึ่งมีเส้นผมสีเงินยวง ความลับซึ่งซุกซ่อนอยู่เบื้องหลังกำแพงเคหาสน์เยี่ยนเหยา ผลักดันให้หญิงสาวก้าวออกมาเพื่อหาคำตอบ แท้ที่จริงแล้วเขาผู้นั้นคือใครกันแน่ เหตุใดจึงทำให้เธอสามารถมองเห็นทั้งที่ตามืดบอดทั้งสองข้าง และจำเพาะเจาะจงว่าต้องมองเห็นในช่วงที่เขาอยู่ข้างกายเท่านั้น