ผี ป่าดงดิบ

ดาราฉายาดาวพิฆาต ตกอับรับช่วงต่ออารามบนเขา ทั้งรก ทั้งโทรมจึงหาทางบูรณะด้วยการดูดวงและปราบผี!!

'เจ้าจอม' เจ้าตระกูลคนถัดไป แต่อาคมที่ใช้กลับเป็นสายมืดไม่วายที่เจ้าตระกูลจะหาคนมาแทน ซ้ำร้ายยังแอบขโมยคาถามหาเสน่ห์ไปใช้กับ 'เดินดิน' ความซวยเพิ่มทวีคูณเมื่อตัวพ่อหลุดเข้ามาอยู่ในร่างของนายแบบคนสวยขา

เบื้องหลังรอยยิ้มอันแสนหวาน ซ่อนเร้นความมืดมิดที่น่าสะพรึงกลัว เมื่อความรักกลายเป็นอาวุธ และเวทมนตร์ดำเข้าครอบงำทุกสิ่ง เสน่ห์มรณะที่พันธนาการหัวใจ เมื่อความรักและความแค้นปะทะกัน เกิดเป็นเกมอันตรายที่ไม่มีใครรอด ในโลกที่ความสวยงามคือหน้ากาก ความลับดำมืดกำลังจะถูกเปิดเผย และความรักที่แท้จริงจะยังคงอยู่หรือไม่? ชัญญา เลขาสาวสวยผู้ใฝ่สูง ญาณวดี เซลล์สาวผู้หลงตัวเอง กานต์รวี สาวเลสเบี้ยนผู้แอบรัก และอาคิรา หญิงสาวผู้บริสุทธิ์ ต่างต้องเผชิญหน้ากับความลับที่ซ่อนอยู่ภายในใจ เมื่อความรัก ความอิจฉาริษยา และความโลภมาบรรจบกัน พวกเขาจะต้องเลือกเส้นทางของตัวเอง และเผชิญหน้ากับผลลัพธ์ที่ตามมา ความรักที่บิดเบี้ยว ความสัมพันธ์ที่ซับซ้อน และการทรยศหักหลัง เมื่อความลับถูกเปิดเผย ใครจะเป็นผู้เสียใจที่สุด? ในโลกที่เต็มไปด้วยการแข่งขันเพื่อความสำเร็จ ความรักที่แท้จริงยังคงมีอยู่หรือไม่? หรือมันถูกกลืนกินไปด้วยความอิจฉาริษยาและความโลภ เมื่อความรักกลายเป็นยาพิษ ความริษยาคือดาบสองคม และเสน่ห์ยาแฝดคืออาวุธสังหาร ใครกันแน่ที่อยู่เบื้องหลังเกมการล้างแค้นอันโหดร้าย? ค้นหาคำตอบได้ในนิยาย "รัก ลวง ร้าย เสน่ห์มรณะ”

หลังแต่งงานได้สามปี หลี่เกอไม่ได้แตะต้องฮั่วจิ้นเฉิงแม้แต่ปลายเล็บด้วยซ้ำ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการให้กำเนิดลูกชายหรือลูกสาวเลย หลังเหตุเครื่องบินตก เธอในฐานะผู้รอดชีวิตกลับได้พบฮั่วจิ้นเฉิงกำลังฝากครรภ์เคียงข้างผู้หญิงคนอื่นในโรงพยาบาล เธอถึงได้ตระหนักว่าเธอไม่เคยได้เข้าไปอยู่ในห้องหัวใจของผู้ชายคนนี้เลย นาทีนั้นเธอตัดสินใจปล่อยมือ ผันตัวไปเป็นหลานสาวของเศรษฐีผู้ร่ำรวยที่สุดในโลก ในเมื่อเป็นคุณหญิงตระกูลฮั่วไม่ได้ ก็ขอเป็นศัตรูคู่อาฆาตของตระกูลฮั่ว ทำให้เขาเป็นกระต่ายหมายจันทร์ไปเสียเลย!

โรซาลีนเสียชีวิต ฌอนส่งเจนเข้าคุก “ดูแลเธอด้วย” —เขากล่าวทำให้เจนต้องใช้ชีวิตสามปีของเธอ เยี่ยงตกนรกและทรมานอยู่ในเรือนจำ ไม่เพียงแค่ร่างกาย เธอยังบอบช้ำทางจิตใจกับคำพูดของณอน ก่อนที่เธอจะเข้าคุก เจนได้พยายามอธิบายทุกอย่าง “ฉันไม่ได้ฆ่าเธอ”แต่ฌอนกลับนิ่งเฉยและเย็นชาราวกับคำพูดของเธอเป็นเพียงอากาศสามปีหลังจากที่เธอพ้นโทษเธอกลับมายอมรับ “ใช่ ฉันฆ่าโรซาลีนเอง ฉันมันผิดและบาป!” ฌอนสีหน้าเปลี่ยนไป พร้อมทั้งตะโกนใส่เธอ

"ฮึ่ย เจ็บจัง~" ภายใต้แสงไฟจากด้านบนที่สว่างจ้า ชายคนนั้นให้ฉันนอนคว่ำหน้าบนเตียง จากด้านหลัง เขาค่อยๆ ออกแรงกดเอว ในขณะที่กำลังมองหาจุดที่เหมาะสมที่สุด แต่ฉันรู้สึกผิดปกติมาก อดไม่ได้ที่จะอุทานและขอให้เขาหยุด แต่ที่น่าประหลาดใจคือ เขาไม่ได้หยุด แต่ยังคว้าเข็มขัดของฉันอย่างแรงอีกด้วย