ผีหวงลูก

ลองคิดดูว่าคนในชุมชนรอบตัวพูดถึงผีหวงลูกอย่างไรแล้วคุณจะเข้าใจภาพรวมได้ชัดขึ้น: ผีประเภทนี้มักเป็นวิญญาณของผู้ปกครองหรือญาติที่จากไปแต่ยังผูกพันกับเด็กไม่ยอมปล่อย บ่อยครั้งสัญญาณเริ่มจากพฤติกรรมเด็กที่เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน เช่น กลัวคนแปลกหน้าเกินปกติ กอดหรือยึดติดกับของบางชิ้นอย่างเข้มงวด หรือแสดงอาการโศกเศร้าโดยไม่มีสาเหตุชัดเจน เด็กอาจฝันเห็นคนที่คล้ายพ่อแม่หรือญาติที่ตายไป และในฝันนั้นมีการบอกให้เด็กอยู่ใกล้หรือห้ามไปไกล มีบางกรณีที่ญาติผู้ใหญ่สังเกตเห็นสิ่งผิดปกติในบ้าน เช่นของเล่นย้ายตำแหน่งเอง เสียงร้องไห้ตอนกลางคืน สภาพอากาศในมุมหนึ่งของบ้านเย็นเฉียบ หรือกลิ่นดอกไม้และธูปที่ปรากฏโดยไม่มีสาเหตุ เหล่านี้เป็นลักษณะที่คนไทยมักตีความว่าเป็นการหวงลูกของวิญญาณ

มีเรื่องเล่าของแม่ผีที่หวงลูกกระจัดกระจายอยู่ทั่วโลก แต่ละท้องถิ่นมีโทนและรายละเอียดที่ต่างกัน จังหวะที่ชอบคือพวกนิทานแบบที่คนเล่ากันข้างไฟ—บางเรื่องเป็นภาพแม่ที่ตายท้องแล้วกลับมาคล้องอกลูก บางเรื่องเป็นแม่ที่หวงจนจะทำร้ายคนแปลกหน้าเพราะคิดว่าเขาจะเอาลูกไป ฉันชอบเอาเรื่องพวกนี้มาเทียบกันเพราะมันสะท้อนความกลัวและความรักในแบบเดียวกัน

ยกตัวอย่างคลาสสิกจากญี่ปุ่นอย่าง 'Ubume' ซึ่งเป็นผีแม่ที่ตายขณะตั้งครรภ์หรือเพิ่งให้กำเนิด นิทานเกี่ยวกับ 'Ubume' บอกว่าเธอมักปรากฏตัวพร้อมลูกในอ้อมกอด บางตำนานให้เธอขอให้คนแปลกหน้าช่วยอุ้มเด็กไปส่งให้พ่อหรือญาติ บทบาทของเธอไม่ใช่แค่รังควาน แต่เป็นภาพของแม่ที่ยังห่วงหาและพยายามปกป้องลูกในวิถีที่ผิดแปลก ด้านตะวันตกมีเรื่อง 'La Llorona' ของละตินอเมริกา เป็นแม่ที่จมน้ำลูกและกลายเป็นผีโหยหวน ซึ่งกลายเป็นการเตือนให้พ่อแม่ระวังลูกที่แหล่งน้ำ

ฝั่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้มีรูปแบบของผีแม่ที่หนักแน่นและรุนแรง เช่น 'Pontianak' ในมาเลเซีย/อินโดนีเซีย เป็นหญิงที่ตายระหว่างคลอดและกลับมาโกรธแค้น แต่ในบางเวอร์ชันเธอก็มีความหวงลูกที่ชัดเจน เช่น มีเสียงเด็กร้องหรือมีการทิ้งของเล่นไว้เป็นสัญลักษณ์ให้พ่อแม่ที่อยู่ใกล้ต้องระวัง สำหรับบ้านเราในไทยแนวคิด 'ผีตายทั้งกลม' หรือแม่ที่ตายขณะตั้งท้องก็มักเล่าในบริบทของความอาฆาตและการหวงลูก โดยสถานที่เล่าถึงมักเป็นวัดเล็ก ๆ ริมทุ่ง ริมคลอง หรือบ้านเก่าที่มีตำนานส่งต่อกันมาหลายรุ่น

สิ่งที่ผมเห็นจากเรื่องเหล่านี้คือไม่ว่าจะเป็น 'Ubume' หรือ 'La Llorona' เรื่องราวเหล่านี้ถูกใช้อธิบายความเสี่ยงของการคลอดในอดีต การต้องสูญเสีย และความหวาดกลัวว่าเด็กจะหลุดมือไป นั่นทำให้ตำนานพวกนี้ยังมีชีวิตอยู่ในพิธีกรรม ประเพณี และสถานที่ เช่นสุสานเก่า บ้านร้าง หรือจุดที่เคยมีเหตุการณ์น่าเศร้า ยิ่งไปกว่านั้น การไปเยือนสถานที่เหล่านี้หรือได้ฟังเล่าจากคนแก่ ๆ มันให้ความรู้สึกแบบใกล้ชิดกับประวัติความเป็นมนุษย์มากกว่าบทวิเคราะห์เพียว ๆ —เป็นการเฝ้ามองความรักและความสูญเสียผ่านเลนส์ของความเชื่อและความกลัว

การที่คนเชื่อเรื่องผีหวงลูกไม่ได้เกิดจากเหตุผลเดียว แต่มักเป็นการผสมผสานของประสบการณ์ส่วนตัวและรากวัฒนธรรมที่ฝังลึกอยู่ในสังคม

ในฐานะคนที่เติบโตมากับเรื่องเล่าปากต่อปากและพิธีกรรมเล็กๆ ในหมู่บ้าน ฉันเห็นได้ชัดว่าความเชื่อนั้นให้คำอธิบายแก่สิ่งที่ยากจะเข้าใจ เช่น การเกิดตายที่เร็วเกินไปหรือความสูญเสียของเด็ก ๆ เมื่อคนสูญเสียลูกอย่างกะทันหัน ความโศกเศร้าและความอยากคุ้มครองจะผสมกับภาพจำของวิญญาณ ทำให้จิตใจสร้างเรื่องราวว่าเด็กที่ตายยังคงอยู่และปกป้องหรือหวงแหนครอบครัว นี่ไม่ใช่แค่เรื่องไสยศาสตร์ แต่เป็นวิธีหนึ่งที่มนุษย์ใช้เติมช่องว่างของความไม่แน่นอนและความผิดหวัง

ถ้าลงลึกในแง่จิตวิทยา เราจะเจอกลไกหลายอย่างที่ทำให้ความเชื่อพวกนี้แข็งแรงขึ้น เช่น การยึดติด (attachment) กับสมาชิกครอบครัวที่สูญเสีย ทำให้สมองพยายามรักษาการสื่อสารแม้จะเป็นแค่ภาพลวงตา และภาวะเศร้าซึมที่ซับซ้อนบางครั้งจะแปรเป็นความเชื่อเชิงพิสูจน์ตัวเอง คนที่ตกอยู่ในภาวะเครียดตลอดเวลาอาจตีความเสียงหรือเหตุการณ์ไม่ปกติเป็นสัญญาณของวิญญาณ อีกมุมหนึ่งคือการเข้าร่วมของสังคม: การที่คนรอบตัวพูดคุยย้ำเตือนหรือมีพิธีกรรมร่วม ทำให้ความเชื่อกลายเป็นบรรทัดฐานและถูกส่งต่อเป็นคำยืนยันทางสังคม ผมอยากหลีกเลี่ยงคำว่า 'ผม' แต่ต้องขอเน้นว่าสิ่งนี้เกิดขึ้นได้ทั้งในครอบครัวที่มีความเชื่อดั้งเดิมและในสังคมสมัยใหม่ที่ยังขาดการยอมรับในความโศกเศร้า

ยกตัวอย่างจากงานศิลปะอย่างหนังสยองขวัญบางเรื่องที่เล่าเรื่องผีปกป้องลูก เช่นในฉากบางฉากของ 'A Tale of Two Sisters' จะเห็นการผสมของความเสียใจและความต้องการคุ้มครองจนกลายเป็นความเชื่อที่ผิดเพี้ยน แต่ในชีวิตจริง สิ่งที่ควรใส่ใจคือการมองเห็นอาการของการสูญเสียอย่างละเอียดและให้การสนับสนุนทางอารมณ์ การเปิดพื้นที่ให้คนเล่าเรื่อง การยอมรับความเศร้า และการดูแลจิตใจจะช่วยลดความกลัวและความเชื่อที่อาจนำไปสู่การแยกตัวหรือพฤติกรรมเสี่ยง สรุปไม่ได้จะลบความเชื่อโบราณเหล่านี้ แต่เลือกที่จะเข้าใจที่มาของมัน และคอยยืนอยู่ข้างคนที่ต้องการความอบอุ่นนั้นแทนการตัดสิน

ตำนานแม่นาคเป็นเรื่องที่ฉันกลับไปย้อนไปมาบ่อยครั้ง เพราะมันคือภาพจำของผีหวงลูกในวัฒนธรรมไทยที่ชัดที่สุดเท่าที่เคยเจอ

'แม่นาคพระโขนง' ถูกเล่าซ้ำในสื่อหลากยุค ทั้งเวอร์ชันภาพยนตร์พื้นบ้าน หนังเงียบสมัยก่อน และการตีความสมัยใหม่ที่ผสมความตลกร้ายอย่าง 'พี่มาก..พระโขนง' ซึ่งทำให้บทแม่ผู้รักลูกจนสุดขั้วมีมิติใหม่—บางฉากทำให้หัวใจบีบคั้นเพราะเห็นความรักที่บิดเบี้ยวเพราะความตาย ขณะที่ฉากอื่นบันเทิงจนคนดูหัวเราะน้ำตาไหล ฉากการยืนรอหน้าบ้าน ท่อนไม้ที่ฝังศพเด็ก และการอธิบายความผูกพันหลังความตาย คือองค์ประกอบที่ทำให้แม่ผีแบบนี้ฝังอยู่ในความทรงจำของคนไทย

การรับรู้เรื่องผีหวงลูกไม่ได้จำกัดอยู่แค่หนังคนเดียวเท่านั้น สิ่งที่ทำให้เรื่องราวนี้หลากหลายคือการนำไปลงในรูปแบบอื่น เช่น ภาพยนตร์เวอร์ชันดั้งเดิม ละครเวที เอกสารท้องถิ่น และแม้แต่การ์ตูนพื้นเมือง ทุกรูปแบบจะเติมมุมมองใหม่ ๆ ให้แม่ผี—บางครั้งถือเป็นโศกนาฏกรรม บางครั้งเป็นคอมเมดี้ความรักล้น การที่ฉันยังคุยกับเพื่อน ๆ ได้ยาว ๆ เกี่ยวกับฉากใดฉากหนึ่งใน 'พี่มาก..พระโขนง' ก็เพราะการนำเสนอความหวงแหนของผีแม่ถูกทำให้เข้าใจง่ายและเข้าถึงได้จากหลายมิติ นั่นทำให้หัวข้อนี้ยังถูกหยิบยกมาเล่าและตีความอยู่เรื่อย ๆ

ความเชื่อเรื่องผีที่หวงลูกเป็นเรื่องที่ฉันได้สัมผัสมาตั้งแต่ยังเด็กในชุมชนชนบทหนึ่ง — ผู้ใหญ่ในบ้านมักพูดถึงวิธีปฏิบัติที่ทำให้บ้านเย็นลงและให้เด็กปลอดภัย ทั้งพิธีทางพระพุทธศาสนาและพิธีพื้นบ้านมีบทบาทต่างกันไป ฉันเติบโตมากับภาพพระสงฆ์สวดมนต์แล้วรดน้ำมนต์ให้บ้าน กับการเรียกญาติผู้ใหญ่มา 'ทำขวัญ' ให้เด็กเพื่อให้จิตใจของครอบครัวสงบลง พิธีพวกนี้ไม่ได้แค่เป็นการไล่วิญญาณตามความเชื่อเฉยๆ แต่ยังเป็นการรวมชุมชนเข้าด้วยกัน ทำให้มีคนคอยสังเกต ดูแล และช่วยกันเฝ้าระวังความปลอดภัยของเด็กด้วย

ในมุมการปฏิบัติจริงๆ ที่ผู้คนมักใช้คือ การเชิญพระสวดมนต์ สวดพระอภิธรรมหรือสวดนำฤกษ์ แล้วถวายสังฆทานเพื่ออุทิศกุศลให้วิญญาณที่อาจค้างคาใจ บางบ้านทำพิธีขอขมาหรือเซ่นไหว้เจ้าบ้าน เจ้าที่ เพื่อบอกกล่าวให้วิญญาณรับรู้ว่าลูกจะอยู่ในความดูแล นอกจากนี้ยังมีวิธีที่ใช้ร่วมกับความเชื่อหลากหลาย เช่น การผูกด้ายมงคล ปัดรังควานด้วยน้ำมนต์ จุดธูปเทียนถวายดอกไม้ หรือเรียกหมอพื้นบ้าน/หมอผีมาทำพิธีเฉพาะ บางครอบครัวยังผสมผสานการสวดของศาสนาอื่นๆ หากครอบครัวนั้นนับถือหลายศาสนา การทำแบบนี้มักช่วยให้บรรยากาศในบ้านสงบลงจริงๆ

แม้ว่าพิธีการต่างๆ จะช่วยให้จิตใจสงบและสร้างความเป็นหนึ่งเดียวในครอบครัว แต่ฉันก็เห็นว่าการแก้ปัญหาอย่างรอบด้านจะได้ผลดีที่สุด หากมีสัญญาณว่ามีอันตรายต่อเด็ก ควรผสานพิธีความเชื่อกับมาตรการทางกายภาพและทางการแพทย์ เช่น ตรวจสุขภาพจิตของผู้ใหญ่ในบ้าน ปรับสิ่งแวดล้อมให้ปลอดภัย ติดตั้งมาตรการเฝ้าระวัง และเมื่อสถานการณ์มีความรุนแรงหรือเป็นการคุกคามทางกาย ควรติดต่อหน่วยงานที่เกี่ยวข้องด้วย พูดง่ายๆ ว่า พิธีทางศาสนาอาจเป็นเครื่องมือปลอบประโลมและสร้างเกราะใจให้ครอบครัว แต่ถ้าจะให้ลูกปลอดภัยในระยะยาว ต้องมีทั้งการดูแลทางจิตใจ สังคม และการป้องกันทางกายควบคู่กัน — นี่คือสิ่งที่ฉันยึดในชีวิตประจำวันเมื่อต้องช่วยญาติหรือเพื่อนที่เผชิญเรื่องแบบนี้

บรรยากาศเงียบกริบในบ้านที่มีสัญญาณเตือนแปลกๆ มักจะทำให้เราสังเกตได้ถ้าตั้งใจฟังและสังเกตสิ่งเล็กๆ รอบตัว เด็กที่พูดคุยกับเพื่อนที่มองไม่เห็นหรือยิ้มกับอากาศเป็นเรื่องหนึ่ง แต่ถ้าพฤติกรรมแบบนั้นมาพร้อมกับของเล่นที่ถูกวางเรียงเป็นวงรอบเตียง ตุ๊กตาที่หันหน้าไปทางเดียวกันซ้ำๆ หรือเปลไกวเองโดยไม่มีลมพัด นั่นคือสัญญาณที่ทำให้ต้องจับตามองมากขึ้น สัญญาณทางกายภาพอื่นๆ เช่น จุดที่เย็นผิดปกติเพียงจุดเดียวในห้อง กลิ่นหอมบางอย่างที่โผล่มาเฉพาะเวลาเด็กหลับ หรือเสียงกล่อมเบาๆ ที่ดังขึ้นเฉพาะคืนหนึ่งคืนใด ก็เป็นสิ่งที่ไม่ควรมองข้าม เพราะมันบอกได้ว่ามีพลังบางอย่างอยู่ใกล้พื้นที่ของเด็กจริงๆ

เมื่อเหตุการณ์เหล่านี้เกิดขึ้นบ่อยครั้ง ฉันมักจะเริ่มจากการสังเกตรายละเอียดแบบเป็นระบบและให้ความสำคัญกับความรู้สึกปลอดภัยของเด็กก่อนเสมอ การจดบันทึกเวลาที่เหตุการณ์เกิดขึ้น ลักษณะของสิ่งที่เปลี่ยนแปลง และปฏิกิริยาของเด็กช่วยให้เห็นรูปแบบชัดขึ้น สัญญาณที่บอกว่าผีอาจมีท่าทีหวงลูกในทางปกป้องมากกว่ารุนแรง คือการปรากฏตัวที่มาเฉพาะในบริเวณรอบๆ เด็กเท่านั้น การวางของเพื่อปกป้องเด็ก เช่น วางผ้าห่มคลุมมุมเล็กๆ ให้เด็กสบาย หรือเสียงเบาๆ ที่พูดปลอบโยน แต่มิได้แสดงพฤติกรรมก้าวร้าวต่อผู้อื่น นอกจากนี้สัตว์เลี้ยงมักเป็นเครื่องชี้ตำแหน่งที่ดี ถ้าหมาแมวเฝ้ามุมหนึ่งเป็นพิเศษหรือสงบเมื่อมีใครเข้าใกล้เตียงเด็ก นั่นเป็นสัญญาณที่ควรเอาใจใส่ การสังเกตจากกล้องวงจรปิดหรือบันทึกเสียงแบบไม่รบกวนก็ช่วยเก็บหลักฐานเพื่อพิจารณาได้โดยไม่ต้องตื่นตระหนก

ท้ายที่สุด การแยกแยะว่าความวุ่นวายในบ้านเป็นการปกป้องจากวิญญาณหรือเป็นอันตรายจริงๆ ขึ้นอยู่กับบริบทและผลกระทบต่อเด็กเป็นหลัก การตั้งขอบเขตแบบอ่อนโยน เช่น กำหนดพื้นที่ปลอดภัยให้เด็ก วางเครื่องรางตามความเชื่อของครอบครัวหรือสวดมนต์ในแบบที่คุ้นเคย และขอคำแนะนำจากผู้ใหญ่ที่ไว้ใจได้ เป็นแนวทางที่ฉันเห็นว่าใช้ได้ผลดี ตัวอย่างในวัฒนธรรมป๊อปอย่างฉากเด็กคุยกับคนที่ผู้ใหญ่ไม่เห็นใน 'The Sixth Sense' ช่วยให้เรามองภาพว่าเหตุการณ์แบบนี้อาจมีทั้งมุมอบอุ่นและมุมชวนหวั่นใจพร้อมกัน สิ่งสำคัญคืออย่าทิ้งความปลอดภัยของเด็กไว้ข้างหลัง ถ้าเด็กแสดงอาการกลัวมากหรือมีบาดแผลทางกาย จำเป็นต้องจัดการทันที แต่ถ้าเป็นการปกป้องที่อ่อนโยน การรักษาความเคารพและขอบเขตจะทำให้บ้านยังคงอบอุ่นและปลอดภัยไปพร้อมกัน เรื่องแบบนี้ทำให้ฉันรู้สึกทั้งอุ่นใจและระวังตัวไปพร้อมกัน — เป็นประสบการณ์ที่สอนให้เห็นความเปราะบางและความอ่อนโยนของความผูกพันระหว่างคนกับสิ่งที่มองไม่เห็นในบ้านเดียวกัน

บทบาทนำใน 'Mama' ที่หลายคนจะนึกถึงทันทีคือเจสสิก้า แชสเทน ผู้รับบทเป็น Annabel ซึ่งเป็นแกนกลางของเรื่องราวทั้งหมด

ผมชื่นชอบวิธีที่เธอถูกวางให้เป็นคนกลางระหว่างความเป็นมนุษย์กับความสยดสยอง: Annabel เข้ามาเป็นผู้ดูแลเด็กสองคนที่ถูกแม่ผีติดตาม แล้วค่อย ๆ ต้องเรียนรู้บทบาทของการเป็นแม่จริง ๆ ทั้งที่ตัวเองก็มีบาดแผลและความไม่มั่นคง เธอพาเราเดินผ่านความหวังและความกลัวในเวลาเดียวกัน ทำให้ฉากเผชิญหน้ากับ 'Mama' มีน้ำหนักทางอารมณ์มากกว่าแค่ฉากช็อก

นอกจากเจสสิก้าแล้ว นักแสดงอย่าง Nikolaj Coster-Waldau ก็สำคัญในฐานะ Lucas พ่อของเด็ก ทั้งสองช่วยเติมเต็มไดนามิกครอบครัวที่เป็นจุดศูนย์กลางของหนัง ทำให้เรื่องผีไม่ได้เป็นแค่ผีเหยียบจังหวะ แต่เป็นเรื่องของความสัมพันธ์และการปกป้องที่บิดเบี้ยวไปจนกลายเป็นโศกนาฏกรรมเล็ก ๆ ในบ้านฉันยังรู้สึกว่า Annabel คือเหตุผลที่เรื่องยังคงติดอยู่ในหัวหลังจากดูจบ

หนึ่งในรายละเอียดที่ทำให้ 'mama' ตราตรึงคือการให้ผีแม่เป็นทั้งผู้คุ้มครองและผู้ครอบงำพร้อมกัน

ฉากที่แม่ยังคงวางผ้า ผูกผ้าคลุมหัวพะเน้าพะนอ เหมือนยังเตรียมของให้ลูก ทำให้ผมรู้สึกว่าความเป็นแม่ไม่จางหายเมื่อความตายเข้ามา แต่นี่ไม่ใช่ภาพความรักบริสุทธิ์เพียงอย่างเดียว บทประพันธ์ใช้สัญลักษณ์ของการให้นม การคล้องข้อมือ และเสียงกล่อมให้กลายเป็นสัญลักษณ์เชิงครอบครอง จังหวะประโยคสั้น ๆ และคำซ้ำทำให้บรรยากาศกดทับ เหมือนหัวใจแม่ยังเต้นอยู่แม้เนื้อหนังไม่ตอบสนอง

การวางพื้นที่ภายในบ้านเป็นสิ่งสำคัญมาก ผู้เขียนเล่าโดยเน้นมุมมองจากของใช้และมุมเล็ก ๆ ในครัว ห้องนอนเด็ก เป็นการสื่อว่าพรมแดนระหว่างโลกยังมีช่องว่างเล็ก ๆ ให้ผีแม่กลับมาทับซ้อนกับชีวิตประจำวันของลูกได้ นอกจากนี้ฉากที่ญาติพี่น้องทำพิธีหรือวางอาหารบนโต๊ะยังถูกเขียนให้มีเสียงสะท้อนและเงา จึงไม่แปลกที่ผมจะเห็นภาพความเชื่อเรื่องผีหวงลูกใน 'mama' เป็นการสะท้อนทั้งความรักและความกลัวควบคู่กันอย่างเจ็บปวด

เรื่อง 'Mama' ที่หลายคนพูดถึงจริง ๆ แล้วเป็นผลงานภาพยนตร์ที่ต่อยอดมาจากหนังสั้น ไม่ใช่เหตุการณ์จริง

เรื่องนี้มีรากมาจากหนังสั้นชื่อ 'Mamá' ของผู้กำกับคนเดิม ซึ่งต่อมาเขาขยายเป็นฟีเจอร์ยาวและได้รับการหนุนโดยผู้สร้างชื่อดังอย่างกีเยร์โม เดล โตโร การรณรงค์การตลาดก็เน้นความลึกลับและบรรยากาศสยอง แต่ตัวเนื้อเรื่องไม่ได้อ้างอิงเอกสารประวัติศาสตร์หรือคดีจริงใด ๆ ที่เป็นที่รู้จัก

ในฐานะแฟนหนังสยองขวัญ ผมคิดว่าเสน่ห์ของเรื่องมาจากการหยิบเอาธีมแม่ที่หวงลูกและความยึดติดทางจิตใจมาขยายเป็นผีรูปแบบหนึ่ง ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ที่พบได้ในนิทานพื้นบ้านทั่วโลกมากกว่าจะเป็นการเล่าเรื่องจากเหตุการณ์ชีวิตจริง ผลลัพธ์คือภาพยนตร์ที่เล่นกับอารมณ์ผู้ชม—ทั้งความสงสารและความหวาดกลัว—มากกว่าการเล่าขานเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริง

เรื่องราวของปอบ ผีเจ้าในความเชื่อไทยเป็นตำนานที่น่าสนใจมาก มันถูกเล่าขานกันว่ามีลักษณะเป็นผีผู้หญิงที่ตายโหง หรือตายทั้งกลม แล้ววิญญาณไม่ไปผุดไปเกิด แต่แปรสภาพเป็นปอบที่คอยเข้าสิงคน

ความน่ากลัวของปอบอยู่ที่พฤติกรรมที่ชอบกินของสกปรกและมีกลิ่นเหม็น เช่น ขยะหรือซากสัตว์ พอเข้าสิงใครแล้วจะทำให้คนๆ นั้นมีพฤติกรรมแปลกๆ แถมยังมีพลังอำนาจบางอย่างที่ทำให้ควบคุมยาก เวลาโดนปอบสิงมักจะต้องหาหมอผีมาทำพิธีขับไล่ ซึ่งบางครั้งก็ใช้เวลานานและทรมานทั้งคนป่วยและครอบครัว