พระยาพิชัยดาบหัก

จุดพลิกผันในชีวิตที่ทำเอาผู้หญิงคนหนึ่งแทบกระอักเลือด!! บิดาป่วย...ความเป็นความตายมากวักมือเรียก... พี่ชายทำเรื่องร้ายแรง...มีใครบางคนตามคร่าชีวิต... พะแพงยอมแลก...ยอมเป็นเชลย เพื่อต่อลมหายให้พี่ชาย แม้จะเป็นหนทางที่ดูไร้ศักดิ์ศรี!! หนึ่งชีวิตที่ดูเหมือนจะไร้ค่าในสายตาฝั่งตรงข้าม...เขาเหยียบย่ำหล่อนโดยไม่ยั้งคิด!! ฉีก!! กระชากสิ่งหวงแหนของเพศหญิง...และเหยียบหล่อนซ้ำด้วยถ้วยคำดูแคลน ‘ถ้าเธอท้อง...อย่าคิดว่าฉันจะรับผิดชอบ’ ไงล่ะ...ถ้อยคำที่เป็นเหมือนดั่งน้ำกรดรินรดหัวใจ แต่เธอก็ท้องจริงๆ ท้องเหมือนที่เขาค่อนว่า... แต่...จะให้ก้มหัวยอมศิโรราบ...ไม่ใช่พะแพง เมื่อเธอเองก็มีศักดิ์ศรีเช่นกัน!!

“อย่าปฏิเสธสิ่งที่ฉันต้องการเลยนาง เธอก็รู้ว่าเธอไม่มีทางขัดขืนฉันได้...” “คุณไม่มีสิทธิ์ คุณทำแบบนี้ไม่ได้ คุณกำลังจะลักพาตัวฉัน...” หญิงสาวพยายามพูดให้เขาตระหนักในสิ่งที่ทำว่ามันไม่ถูกต้อง แต่ปฐวิน กลับยักไหล่ไม่สนใจซ้ำยังพูดให้เธอได้เจ็บและอาย... “เดี๋ยวเธอก็รู้ว่าฉันมีสิทธิ์อะไรในตัวเธอ อย่าครางเสียงดังก็แล้วกันเวลาที่ฉันอยู่ในตัวเธอ...” “หยาบคาย...” อังศณากัดกรามแล้วต่อว่าเขาลอดไรฟันอย่างเจ็บใจที่ไม่สามารถเอาชนะเขาได้เลย...

นิยายชุดนี้จะเป็นชุดสุดฟินนะคะ ได้แก่ 1. ศึกสามแคว้น ข้าจะฟาดให้เรียบ นางต้องห้ามศึกสามแคว้นครั้งนี้ให้ได้มิเช่นนั้นจะไม่อาจกลับบ้าน แต่พวกเขาไม่พูดพร่ำเอาแต่สลับกันสอบสวนนางอย่างเร่าร้อน สุดท้ายนางจะฟาดพวกเขาให้เรียบหรือผู้นำแต่ละทัพจะหลั่งน้ำจนหมดกายก่อนกัน หลินปินอิน สาวงามล่มเมืองผู้โผล่ขึ้นกลางสนามรบของศึกสามแคว้นซึ่งกำลังต่อสู้กัน ภารกิจของนางคือทำให้ทัพของทั้งสามแคว้นหยุดการรบพุ่งกันให้ได้ นางจะทำอย่างไรเล่าด้วยอยู่ในร่างของหญิงสาวอ่อนแอไร้ทางสู้ แล้วยังปรากฎกายอย่างไร้ที่มาจนเป็นที่หวาดระแวง ผู้นำทัพทั้งสามแคว้นต่างวนเวียนสอบสวนนางทุกค่ำคืนต่อเนื่องกันถึง7วัน สุดท้ายนางจะสามารถฟาดพวกเขาให้เรียบได้จนสมดั่งใจหรือพวกเขาจะหลั่งน้ำจนหมดกายก่อนกันแน่ 2. ศึกลูกหนังพาเสียวเกี่ยวสัมพันธ์ แข่งขันลูกหนังเชื่อมสัมพันธ์แคว้นหรือ ได้ พวกเราเหล่าองค์ชายองค์หญิงย่อมต้องเข้าร่วมศึกครานี้แน่ แต่เหตุใดแข่งกันไปแข่งกันมาจึงกลายเป็นเรื่องเชื่อมกายใจนอกการแข่งแล้วเล่า หรือความสัมพันธ์ระหว่างแคว้นจะเหนียวแน่นด้วยการสอดประสานเช่นนี้ แล้วสุดท้ายแคว้นใดจะเป็นผู้ชนะในศึกครานี้ โดยจะมีตอนพิเศษซึ่งรวมตัวละครของทั้งสองเรื่องเข้าไว้ด้วยกันด้วยค่ะ

ศาสตรา ภูวเดชาธร คือผู้ชายที่ ภัคธีมา บอกตัวเองว่าเขาช่างร้ายกาจสมกับชื่อ ผู้ชายคนนี้พร้อมจะฟาดฟันให้เธอย่อยยับแหลกละเอียดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ทั้งๆ ที่เธอคือว่าที่น้องสะใภ้ หรือเขารังเกียจว่าเธอจน ไม่คู่ควรกับคนในตระกูลภูวเดชธรเจ้าของไร่ที่ใหญ่ที่สุดในเชียงใหม่ เขาจึงกีดกันเธอกับน้องชายเขาทุกวิถีทาง แม้ภัคธีมาพยายามจะไม่ข้องแวะกับเขา หากทว่าในที่สุด โชคชะตาก็กลั่นแกล้ง ให้ต้องตกไปอยู่ในบ่วงพันธนาการของเขาอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง ภัคธีมาจึงได้แต่นับวันรอ… รอวันที่กริชผู้แข็งกร้าวอย่างเขาจะปลดปล่อยเธอให้เป็นอิสระ แต่ครั้นเมื่อถึงเวลาจริงๆ มันกลับไม่ง่ายเลย เพราะหัวใจที่แสนอ่อนไหวถูกบ่วงเสน่หาร้อยรัดเอาไว้อย่างแน่นหนา

ในโลกเบื้องหลังที่อาบด้วยแสงสีนีออนและกลิ่นคาวเลือด กุหลาบสีดำ คือนามกรที่ปลุกความหวาดผวาให้แก่เหล่าทรชน นางคือเครื่องจักรสังหารที่สมบูรณ์แบบไร้หัวใจและไร้ซึ่งพันธะ จนกระทั่งลมหายใจสุดท้ายถูกพรากไป ทว่าความตายกลับเป็นเพียงจุดเริ่มต้น เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้งวิญญาณเพชฌฆาตสาวกลับต้องมาอยู่ในร่างของ    หรงเชียนเสวี่ย บุตรสาวของแม่ทัพใหญ่ผู้เกรียงไกร สตรีที่มีรูปโฉมงดงามปานหยาดฟ้า แต่กลับมีชื่อเสียงเน่าเฟะประหนึ่งเศษขยะ นางคือ นางแพศยาแห่งเมืองหลวง ผู้ลุ่มหลงในตัณหาและชื่นชอบการทารุณบ่าวไพร่เป็นนิจ ภายใต้จวนที่ดูสูงศักดิ์กลับซ่อนไว้ด้วยความวิปริตเกินทน บิดาคือจอมทัพอำมหิตที่มองชีวิตคนเป็นผักปลา มารดาคืออดีตนางคณิกาที่หมกมุ่นในการชิงดีชิงเด่น และพี่ชายเสเพลที่วันๆ เอาแต่ซุกหัวอยู่ในไหน้ำจัณฑ์  

เป็นเซียนอยู่ดีๆ ดันไปเปลี่ยนชะตาชีวิตของมนุษย์จนเกิดเภทภัย บุรุษที่ช่วยเหลือกลายเป็นทรราชเข่นฆ่าผู้คน นางจึงถูกส่งมาแก้ไขเรื่องที่ตนเองทำผิด เรื่องย่อ : เพราะความสงสารที่เห็นหวงหยางจิ้ง องค์ชายใหญ่ของแคว้นหวง ถูกปฏิบัติอย่างไม่เป็นธรรม ทำให้เซียนสาวที่ทำหน้าที่ตรวจตราดูความเรียบร้อยบนโลกมนุษย์ กระทำการเปลี่ยนชะตาชีวิตอันน่าสงสารนั้น ให้ถูกชินอ๋องต่างแคว้นรับไปเป็นบุตรบุญธรรม แต่ผู้ใดจะรู้ว่านั่นเป็นจุดกำเนิดของทรราช ชายหนุ่มผู้น่าสงสารเปลี่ยนเป็นบุรุษชั่วร้ายอำมหิต เข่นฆ่าผู้คนอย่างกับผักปลา เมื่อมหาเทพได้รับรู้เรื่องราวที่เซียนสาวก่อขึ้น จึงลงโทษให้ย้อนกลับมาจุติเป็นมนุษย์และแก้ไขสิ่งที่ทำผิด แต่เหมือนถูกมหาเทพกลั่นแกล้ง เซียนสาวถูกส่งมาเกิดเป็นเกาเยี่ยนฟาง ชายาชังของหวงหยางจิ้ง ที่เขาฆ่าทิ้งทันทีหลังจากที่มีอำนาจในมือ หวงหยางจิ้ง X เกาเยี่ยนฟาง “ออก! ไป!” “หม่อมฉันไม่ไปที่ใดทั้งนั้น” ร่างเล็กกลัวจะถูกลากออกไปจากจวน จึงรีบคลานไปกอดเสาศาลา หวงหยางจิ้งมองซ้ายมองขวา หันไปเห็นกิ่งไม้ข้างๆ ศาลาจึงหยิบมางัดแงะแขนขาของสตรีหน้าไม่อายคนนี้ออกจากจวน “เฮอะ ถึงขนาดใช้ไม้เขี่ยหม่อมฉันเลยหรือเพคะ” “เนื้อตัวสกปรกของเจ้า ข้าไม่คิดจะแตะให้เสียมือ”