พีชเมกเกอร์ Dc

มาดูกันว่าตัวละครหลักของ 'Peacemaker' มีใครบ้างและแต่ละคนทำหน้าที่อย่างไรในเรื่องนี้ — ผมจะสรุปแบบชัด ๆ เพื่อให้ภาพครบถ้วน

เริ่มจากคนที่ทุกคนรู้จักก่อนเลย Christopher Smith หรือ 'Peacemaker' คือแกนกลางของเรื่อง เป็นตัวเอกที่มีคอนเซ็ปต์ชัดเจนว่าเชื่อในสันติภาพแม้มันจะต้องแลกด้วยความรุนแรง เขาเป็นทั้งนักสู้ มีฝีมือ และมีภาระทางจิตใจจากอดีต ครอบครัวกับอุดมการณ์ของเขาคือแรงขับสำคัญของพล็อต

Leota Adebayo ทำหน้าที่เป็นเสียงของเหตุผลและมุมมองทางศีลธรรม เธอเป็นเจ้าหน้าที่วิเคราะห์ข้อมูลที่ต้องต่อสู้กับความเชื่อมโยงส่วนตัวกับองค์กรใหญ่ เหตุผลที่เธอขัดแย้งภายในช่วยสร้างความลึกให้กับเรื่องและเป็นตัวกลางระหว่างตัวเอกกับองค์กร

ทีมงานที่เหลือก็สำคัญไม่แพ้กัน: Emilia Harcourt เป็นสายปฏิบัติการที่เย็นชาแต่มีทักษะสูง John Economos เป็นคนที่คอยเติมมุขและความนุ่มนวลให้ฉากเทคโนโลยี/การสืบสวน Adrian Chase หรือ 'Vigilante' คือตัวละครที่นำความรุนแรงอีกมิติเข้ามา และ Clemson Murn เป็นหัวหน้าที่มอบภารกิจและคุมจังหวะเรื่อง ส่วน Auggie Smith เป็นตัวละครจากอดีตของ Christopher ที่จุดชนวนปมครอบครัว สุดท้ายอย่าลืม Eagly นกอินทรีที่กลายเป็นองค์ประกอบอารมณ์ของเรื่องด้วย

ภาพรวมคือตัวละครแต่ละคนถูกวางให้เติมช่องว่างทางอารมณ์และธีม: มีทั้งคนที่สะท้อนอดีต คนที่เป็นกระบวนการปัจจุบัน และคนที่ผลักดันแนวคิดเรื่องสันติภาพด้วยวิธีของตัวเอง — นี่แหละเสน่ห์ของ 'Peacemaker'

ฉันชอบเวอร์ชันจอห์น ซีน่าที่สุดเพราะมันทำให้ตัวละครซับซ้อนขึ้นมากกว่าที่เคยเห็นในสื่อต้นฉบับ

เวอร์ชันจากภาพยนตร์ 'The Suicide Squad' และซีรีส์ 'Peacemaker' ของเจมส์ กันน์เน้นการตีความที่ผสมทั้งความรุนแรงแบบตลกขบขันและการสำรวจจิตใจของตัวละคร คนที่รับบทดูแข็งแกร่งและเถรตรง แต่ภายในเต็มไปด้วยบาดแผลจากครอบครัวและอุดมการณ์สุดโต่ง ซึ่งกันน์ทำให้เราเห็นทั้งด้านน่าเกลียดและน่าสงสารพร้อมกัน นอกจากโทนที่เป็นมุกล้อและเซอร์ไพรส์แล้ว การเพิ่มฉากที่เน้นมิตรภาพและการเติบโตของตัวละครทำให้คนดูเริ่มเห็นเขาเป็นมากกว่าตัวละครที่พร้อมจะฆ่าเพื่อสันติภาพ

ในแง่ภาพลักษณ์ ดีไซน์ชุดและหมวกที่ดูโอเวอร์คือหนึ่งในจุดเด่นของเวอร์ชันนี้ หมวกที่มีฟังก์ชันแปลก ๆ ถูกใช้เป็นทั้งมุกและเครื่องมือเล่าเรื่อง ขณะที่การแสดงโดยนักแสดงทำให้บทมีการแกว่งระหว่างตลกและดราม่าได้อย่างลงตัว เมื่อเทียบกับเวอร์ชันที่ออกมาในสื่ออื่น ๆ เวอร์ชันนี้ตั้งใจปั้นให้คนดูเอาใจช่วยแม้จะรู้ว่านโยบายของเขาโหดร้ายและผิดจริยธรรม ซึ่งถือเป็นการรีชาร์จตัวละครให้ทันสมัยและเข้ากับรสนิยมของผู้ชมยุคนี้มากขึ้น

พีซเมคเกอร์คือ Christopher Smith ชายชุดขาวที่ดูเหมือนจะยืนหยัดเพื่อตัวอย่างของคำว่า 'สันติภาพ' แต่กลับใช้ความรุนแรงเป็นเครื่องมือหลักของเขา ความขัดแย้งตรงนี้คือแก่นของตัวละครตั้งแต่สมัยต้นกำเนิดในคอมิกของ Charlton ซึ่งถูกนำเข้ามาในจักรวาล DC ภายหลัง: เขาเป็นฮีโร่ที่มีตรรกะย้อนแย้ง—เชื่อว่าการทำสงครามเล็กๆ เพื่อให้เกิดสันติภาพในวงกว้างนั้นจำเป็น ถึงจะดูโหดร้ายก็ตาม ฉบับเอาจริงของยุคใหม่เติมมิติให้เขามากขึ้น คนดูได้เห็นด้านตลกร้าย ความเก้อเขินทางสังคม ความท้าทายทางศีลธรรม และอดีตที่ทำให้เขาซับซ้อนกว่าฮีโร่ปกติ

เวอร์ชันบนจอที่คนไทยคุ้นเคยคือการแสดงบทโดย John Cena ซึ่งทำให้ภาพของพีซเมคเกอร์เป็นทั้งตลกและสะเทือนใจไปพร้อมกัน ชุดสีขาว หมวกเหล็ก และคำขวัญว่า 'สันติภาพต้องมาก่อน ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไร' ถูกเล่นเป็นทั้งมุขและปมภายใน ซีรีส์สปินออฟที่ขยายเบื้องหลังตัวละครทำให้เราได้เห็นต้นตอของความรุนแรงในครอบครัว ความสัมพันธ์ที่พัง และการพยายามตามหาความหมายของการเป็นคนดีในโลกที่เต็มไปด้วยความเลว นอกจากบุคลิก การต่อสู้ และอุปกรณ์แล้ว สิ่งที่น่าสนใจคือการตั้งคำถามทางจริยธรรม: ใครมีสิทธิ์ตัดสินว่า 'สันติภาพ' ควรมาในราคาเท่าไร

ในมุมมองของแฟน ผมชอบที่พีซเมคเกอร์ไม่ถูกทำให้เป็นฮีโร่บริสุทธิ์หรือวายร้ายเต็มขั้น เขาเป็นบทเรียนว่าการเชื่อในอุดมคติแบบสุดโต่งสามารถกลายเป็นอันตรายได้ แต่ก็ยังมีพื้นที่ให้การไถ่บาปและการเติบโต การเขียนบทสมัยใหม่ฉลาดพอที่จะเล่นกับความขัดแย้งนี้ ทั้งยังใช้ยูโมร์สีดำเพื่อให้คนดูยอมรับปมหนักๆ ได้ง่ายขึ้น เมื่อปิดตอนหนึ่งลง เหลือความคิดวนเวียนอยู่กับคำถามที่ว่า: การทำให้โลกสงบด้วยมือเปื้อนเลือดนั้นคุ้มหรือไม่—และนั่นแหละที่ทำให้ตัวละครนี้ค้างคาใจผมไปอีกนาน

บอกตามตรง ผมรู้สึกว่าการเล่าเรื่องในเวอร์ชันทีวีของ 'Peacemaker' ถูกเขย่าและเติมเต็มจนกลายเป็นอะไรที่ไกลจากต้นฉบับแบบที่คาดไว้มาก

การเปลี่ยนที่ชัดที่สุดคือการขยับโฟกัสจากแค่ฮีโร่/วายร้ายที่ยึดมั่นในแนวคิดสุดโต่งเรื่องสันติภาพ ไปเป็นเรื่องของคนคนหนึ่งที่ต้องเผชิญกับอดีต ความผิด และการเยียวยา ซีรีส์ขยายตัวละครให้มีมิติทางอารมณ์มากขึ้น เช่น การเผชิญหน้ากับพ่อ การไปบำบัด และความสัมพันธ์กับเพื่อนร่วมทีม ซึ่งแทบไม่มีในคอมิกส์ต้นฉบับที่มักเล่าแบบภารกิจต่อภารกิจ

อีกอย่างที่ต่างชัดคือพล็อตหลักของซีรีส์เองไม่ยึดติดกับเนื้อหาในคอมิกส์เดิม แต่สร้างคอนสปิเรซีใหม่ๆ ที่เกี่ยวข้องกับองค์กรลับ สิ่งมีชีวิตต่างดาวแบบพาสต้าที่กลายเป็นตัวขับเคลื่อนเรื่อง (อธิบายเชิงสัญลักษณ์มากกว่าตรงตัว) และเน้นการเป็นซีรีส์การ์ตูนสำหรับผู้ใหญ่ที่ผสมตลกร้ายกับความรุนแรง เป็นการนำคาแรกเตอร์จากภาพยนตร์ 'The Suicide Squad' มาต่อยอดในทิศทางที่คนดูได้เห็นความเปราะบางและการเติบโตมากขึ้นของตัวเอก ซึ่งทำให้เรื่องราวทั้งหมดยืนได้ด้วยธีมการไถ่บาป มากกว่าการเป็นแค่ตัวละครโหดๆ ในโลกคอมิกส์จบแบบนั้นแหละ

ฉากเปิดที่ใช้ดนตรีประกอบเข้ากับจังหวะความรุนแรงคือฉากหนึ่งที่แฟนๆ พูดถึงกันเยอะมากใน 'พีชเมกเกอร์ dc'

ฉันชอบวิธีที่ฉากนั้นทำให้ความขัดแย้งภายในของตัวละครเด่นชัดโดยไม่ต้องอธิบายยืดยาว ดนตรีจังหวะสดใสชวนร้องตาม แต่ภาพเป็นความโหดร้าย ความขบขันมักมาในจังหวะที่ไม่คาดคิด ฉากเปิดเลยกลายเป็นเหมือนคำนำที่บอกเราว่าต้องเตรียมรับทั้งความฮาและความช็อกพร้อมกัน

การเล่าเรื่องด้วยภาพสั้น ๆ ผสานกับเพลงทำให้ได้โทนที่เป็นเอกลักษณ์ ฉันรู้สึกว่าทุกครั้งที่เห็นซีนเปิดแบบนี้ มันเตือนว่า 'พีชเมกเกอร์' ไม่ใช่แค่ซีรีส์ฮีโร่ปกติ แต่เป็นการเล่นกับความคาดหวังของผู้ชม ตัวละครหลักถูกนำเสนอทั้งในมุมตลกและมืดมนอย่างรวดเร็ว ทำให้คนจดจำและเอาไปพูดต่อกันในโซเชียลได้ง่าย ยิ่งถ้าดูต่อเนื่องจนถึงฉากที่เปลี่ยนอารมณ์อย่างฉับพลัน ความตัดกันตรงนี้ยิ่งคมและติดตา

ฉากเปิดแบบนี้ยังเป็นวัสดุให้แฟนๆ ทำมส์ ทำรีแอคชั่น หรือแม้แต่ตัดต่อเพลงเองได้ง่าย ซึ่งช่วยขยายวงการพูดถึงออกไปอีก นี่แหละเหตุผลว่าทำไมฉากเปิดของ 'พีชเมกเกอร์ dc' ถึงถูกหยิบมาพูดถึงบ่อย ๆ

แนะนำให้เริ่มอ่านจากต้นกำเนิดของตัวละครในฉบับเก่า ๆ ที่มาจากสำนัก Charlton ก่อนแล้วค่อยไล่ดูการปรับเปลี่ยนของ DC ในภายหลังก็เป็นวิธีที่ทำให้ภาพรวมชัดเจนขึ้น

เมื่ออยากเข้าใจว่า 'Peacemaker' เกิดมาแบบไหน ความเป็นมาในฉบับ Charlton จะให้ความรู้สึกดิบ ๆ และบริบทของยุคนั้น ซึ่งช่วยอธิบายว่าทำไมตัวละครถึงมีคอนเซ็ปต์แบบนี้ ถ้ามีรวมเล่มหรือออมนิบบุสที่รวบรวมตอนเก่า ๆ ให้เริ่มจากชุดนั้นก่อน เพราะมันจะให้กรอบประวัติของตัวละครได้ดีที่สุด หลังจากนั้นค่อยย้ายมาดูฉบับที่ DC หยิบตัวละครไปใช้อีกครั้ง เพื่อเห็นความต่างของโทนและการตีความในแต่ละยุค

ถ้าจุดประสงค์คืออยากตามเวอร์ชันที่คนสมัยใหม่คุ้นเคย ให้ข้ามมาดูการปรากฏตัวใหม่ ๆ ของเขาในคอนเทนต์ร่วมสมัยและการตีความของผู้สร้างยุคหลัง ซึ่งมักจะมีการขยายมิติตัวละครทั้งด้านจิตวิทยาและความขัดแย้งภายใน การอ่านครบทั้งต้นฉบับกับงานยุคใหม่จะทำให้การอ่านสนุกขึ้นและไม่รู้สึกขาดข้อมูลเท่ากับการเริ่มตรงกลางทันที ตอนจบของเส้นทางการอ่านแบบนี้จะทำให้เข้าใจที่มาที่ไปและความเป็นไปได้ของตัวละครในอนาคตได้ดีขึ้น

เพลงเปิดของ 'Peacemaker' ติดหูและเป็นสิ่งที่ฉันนึกถึงทันทีเมื่อพูดถึงซาวด์แทร็กของซีรีส์นี้ — มันทำหน้าที่เหมือนน็อตยึดโทนของเรื่องไว้ทั้งเรื่องและพาเข้าสู่จังหวะที่ไม่เหมือนหนังฮีโร่ปกติ

พอเพลงเปิดเริ่มขึ้น ฉากแอ็กชันกับท่วงทำนองร็อก-ป็อปผสมกลิ่นวินเทจทำให้ความตลกร้ายของตัวละครโดดเด่นขึ้นไปอีก ผมชอบรายละเอียดเล็กๆ อย่างการใช้กีตาร์ไฟฟ้าที่ตัดกับซินธ์แบบฉาบบางจังหวะ เพราะมันช่วยเน้นความขัดแย้งภายในตัวเอกได้ดี นอกจากเพลงเปิดแล้ว ยังมีธีมเปียโนเรียบแต่เศร้าซ่อนอยู่ในหลายฉากที่เกี่ยวกับอดีตของตัวละคร ซึ่งฉากที่เปิดเผยความหลังกลับรู้สึกหนักขึ้นเพราะมู้ดดนตรีแบบนั้น

ตอนท้ายของแต่ละตอน เพลงปิดมักเลือกท่อนที่ต่างโทนจากฉากหลัก — บางทีก็ใช้เพลงจังหวะช้าๆ ที่ทำให้ฉากหลังจากการต่อสู้เงียบลงและให้เวลาคนดูได้สะท้อนตาม ผมมองว่าการเลือกเพลงประกอบแบบนี้ช่วยให้ตัวละครมีมิติขึ้นและทำให้ฉากตลกร้ายกับฉากซึ้งเชื่อมกันได้อย่างลงตัว

บรรยากาศของ 'Peach Maker' ทำให้ผมอยากดูซ้ำทุกฉาก ดังนั้นการรู้ว่าดูได้ที่ไหนในไทยเลยสำคัญสำหรับคนที่อยากตามแบบถูกลิขสิทธิ์

โดยส่วนตัวผมมักเริ่มจากแพลตฟอร์มสตรีมมิงที่มีการซื้อลิขสิทธิ์อย่างเป็นทางการ เช่น บริการสตรีมมิงต่างประเทศที่เข้ามาทำตลาดในไทย หรือช่องทางอย่างเป็นทางการของผู้ผลิตบน YouTube ซึ่งบางเรื่องจะปล่อยตอนเต็มให้ดูฟรีพร้อมซับไทย แต่บางเรื่องจะอยู่หลังเพย์วอลล์ การเปรียบเทียบง่าย ๆ ก็เหมือนกับตอนที่ผมตามดู 'Sotus' — บางแพลตฟอร์มมีครบ บางแพลตฟอร์มต้องเป็นสมาชิก

ถ้าอยากได้คำแนะนำแบบตรงไปตรงมา ให้หาชื่อ 'Peach Maker' บนแอปยอดนิยมที่ใช้ในไทย เช่น แอปดูซีรีส์ที่มีเมนูภาษาไทยหรือมีสัญลักษณ์ลิขสิทธิ์ และเลือกช่องทางที่ขึ้นว่าเป็นแหล่งทางการ จะได้ภาพและซับที่ถูกต้อง เรื่องนี้ดูแล้วผมรู้สึกว่าคุณค่าของการดูแบบถูกลิขสิทธิ์มันต่างจริง ๆ เก็บอรรถรสครบกว่าได้ยืนยันจากเสียงพากย์และซับที่เรียบร้อย

ข่าวดีสำหรับแฟนๆ 'Peacemaker': ซีซันใหม่ได้รับการยืนยันแล้วแต่ยังไม่มีปีฉายที่แน่นอนจากผู้สร้างหรือสตูดิโอ ทาง HBO Max/Max และทีมงานประกาศต่อสาธารณะว่ามีแผนทำต่อหลังจากที่ซีซันแรกออกอากาศและได้รับเสียงตอบรับดี แต่การระบุปีฉายที่แน่ชัดยังไม่เกิดขึ้นเพราะต้องรอขั้นตอนการเขียนบท การเตรียมกองถ่าย และตารางงานของนักแสดงหลักซึ่งมีงานอื่นๆ คาบเกี่ยวอยู่ เห็นได้ชัดว่าการรับประกันว่าซีซันสองจะเกิดขึ้นมีแล้ว แต่เรื่องเวลายังเป็นตัวแปรสำคัญที่แฟนๆ ต้องติดตามข่าวจากแหล่งทางการ

ย้อนกลับไปดูบริบทเล็กน้อย: ซีรีส์ต้นตออย่าง 'Peacemaker' เป็นการขยายจักรวาลจากภาพยนตร์ 'The Suicide Squad' ซึ่งทำให้ตัวละครหลักมีฐานแฟนคลับค่อนข้างแน่น ผลงานของผู้สร้างและผู้กำกับที่มีบทบาทสำคัญในเรื่องนี้ทำให้การตัดสินใจต่อซีซันค่อนข้างเป็นไปได้สูง แต่การผลิตซีรีส์สมัยใหม่มักมีขั้นตอนเยอะ ตั้งแต่การเขียนบทที่ต้องปรับให้สอดคล้องกับทิศทางของจักรวาล ไปจนถึงการถ่ายทำและงานหลังการผลิตที่อาจกินเวลานาน ดังนั้นแม้จะมีการยืนยันซีซันใหม่ การที่เราจะเห็นวันฉายจริงๆ อาจพ้นอีกหนึ่งปีหรือนานกว่านั้น ขึ้นอยู่กับปัจจัยหลายอย่าง เช่น ตารางงานนักแสดงหลัก การเงินของสตูดิโอ และแผนการปล่อยของแพลตฟอร์มสตรีมมิง

ส่วนตัวแล้วคิดว่าแฟนๆ ควรเตรียมตัวแบบค่อยเป็นค่อยไป—ตื่นเต้นแต่ไม่คาดหวังว่าจะได้ปีฉายที่แน่นอนทันที เพราะประสบการณ์จากซีรีส์และภาพยนตร์หลายเรื่องที่ต่อคิวผลิตมักมีการเลื่อนหรือยืดเวลามากกว่าที่คาด บางครั้งการรอคอยก็แลกมาด้วยงานที่มีคุณภาพมากขึ้นและเนื้อเรื่องที่เข้มข้นขึ้น แต่ก็เข้าใจดีว่าการรอนานทำให้ใจหายหลายรอบ สำหรับใครที่อยากติดตาม ควรเฝ้าดูประกาศจากทางทีมงานและช่องทางทางการของซีรีส์เป็นหลัก ส่วนความรู้สึกส่วนตัวก็คือยังคงตื่นเต้นและคาดหวังว่าเมื่อถึงเวลาซีซันใหม่ของ 'Peacemaker' จะมอบทั้งมุขตลกที่เฉพาะตัวฉบับตัวละครและฉากแอ็กชันที่จัดเต็มจนคุ้มค่ากับการรอคอย

ใครจะคิดว่าตัวละครที่ใส่หมวกเหล็กและพูดจาตรงไปตรงมาจะกลายเป็นหนึ่งในตัวละครที่ชวนให้คนรักได้ง่ายขนาดนี้ — ตัวเอกของเรื่องก็คือ คริสโตเฟอร์ สมิธ หรือที่รู้จักกันในนาม 'Peacemaker' ซึ่งถูกนำเสนอทั้งในภาพยนตร์ 'The Suicide Squad' และได้รับการขยายบทบาทอย่างเต็มรูปแบบในซีรีส์ 'Peacemaker' ที่เล่าเรื่องราวเบื้องหลังความคิด ความเชื่อ และแผลในใจของเขา. ตัวละครนี้นิยามตัวเองว่าเป็นคนที่อยากให้โลกสงบสุข แต่ใช้วิธีการสุดโต่งจนขัดแย้งกับค่านิยมปกติ ทำให้ภาพลักษณ์ของเขาเป็นทั้งตลก น่ากลัว และน่าสงสารในเวลาเดียวกัน.

การที่คนชอบ 'Peacemaker' ส่วนหนึ่งมาจากการแสดงที่เต็มไปด้วยพลังของตัวละครและการเขียนบทที่ไม่ยอมให้เขาเป็นแค่คาร์ตูนโง่ ๆ ชัดเจน — เขามีมุกตลกวาจาเข้มข้น แม้ว่าจะทำเรื่องโหดร้าย แต่ก็มีช็อตที่เผยความเปราะบางและความกลัวภายในใจอย่างชัดเจน ทำให้ผู้ชมเห็นมิติของคนที่โตขึ้นมาจากบาดแผลครอบครัวและอุดมการณ์ที่ผิดเพี้ยนไป นอกจากนี้ บทสนทนาในหลายตอนยังกล้าเล่นกับขำขันมืดและการวิพากษ์สังคม จนคนรู้สึกว่ากำลังดูตัวละครที่ทั้งเสียดสีและจริงจังในเวลาเดียวกัน. ทีมตัวละครรองอย่างเพื่อนร่วมทีมและคนใกล้ชิดก็ช่วยเปิดมุมใหม่ ๆ ของเขาออกมา ไม่ว่าจะเป็นการทะเลาะ การสนับสนุน หรือการตอกย้ำบาดแผล ทำให้การเติบโตของเขาดูน่าเชื่อและจับต้องได้.

ยังมีเหตุผลทางเทคนิคและอารมณ์ที่ทำให้คนหลงรักตัวละครนี้อีกเยอะ เช่น ความสามารถของซีรีส์ในการผสมฉากแอ็กชั่นแบบบ้าระห่ำกับโมเมนต์ซึ้ง ๆ การใส่เพลงประกอบที่เรียกอารมณ์ และการกำกับที่ฉลาดจัดจังหวะโทนให้ขึ้น-ลงได้อย่างลงตัว เรื่องราวสะท้อนปัญหาอย่าง toxic masculinity, ความรุนแรงที่ถูกอ้างชื่อว่าเพื่อความสงบ และการค้นหาตัวตน ทำให้บทของ 'Peacemaker' เกิดความลึกมากกว่าคำว่า 'ฮีโร่สุดโต่ง' คนจึงอยากติดตามว่าคนแบบนี้จะเปลี่ยนแปลงหรือไม่ แล้วการเปลี่ยนแปลงนั้นมีราคาที่ต้องจ่ายอย่างไร. อีกส่วนที่สำคัญคือความขัดแย้งภายในตัวเองของเขาทำให้ทั้งน่าตลกและน่าเห็นใจไปพร้อมกัน จนคนสามารถหัวเราะกับมุกและร้องไห้กับความพ่ายแพ้ได้ในตอนเดียวกัน.

ท้ายที่สุด ความชอบที่คนมีต่อ 'Peacemaker' ไม่ได้มาจากความเท่หรือความแข็งแรงเพียงอย่างเดียว แต่เป็นเพราะการได้เห็นตัวละครที่เต็มไปด้วยความขัดแย้ง ถูกวาดให้ทั้งโหดและอ่อนแอ มีพัฒนาการที่จับต้องได้ และยังกล้าสะท้อนปัญหาสังคมแบบตรงไปตรงมา — ส่วนตัวแล้วฉันชอบเพราะมันทำให้หัวเราะและคิดตามในเวลาเดียวกัน รู้สึกเหมือนกำลังดูคนที่พยายามเปลี่ยนแปลงตัวเองทั้ง ๆ ที่ยังถือหมวกเหล็กติดหัวไว้อยู่