ภาพยนตร์ที่มี The Rock

ชัดเจนว่าสิ่งแรกที่ควรพูดถึงเมื่อถามถึงหนังของ Dwayne 'The Rock' Johnson บน Netflix ไทยก็คือ 'Red Notice' — นี่คือผลงานที่เป็นของ Netflix โดยตรง จึงมีให้ดูในหลายประเทศรวมถึงไทยในช่วงกลางปี 2024 ซึ่งเรื่องนี้เป็นมิกซ์ระหว่างแอ็กชันและคอมเมดี้แบบพล็อตเขย่าๆ ที่ได้เห็นมุมตลกกับมุมฮีโร่ของเขาพร้อมกับการแสดงของเพื่อนร่วมงานที่เล่นเป็นคู่หู/คู่แข่ง ทำให้มันดูเพลินและเบาสมองเมื่ออยากหาอะไรดูแบบไม่ต้องคิดเยอะ

นอกจาก 'Red Notice' ยังมีหนังที่แสดงพลังการเป็นพระเอกแอ็กชันของเขาอีกหลายเรื่องที่เคยปรากฏบน Netflix ไทยเป็นช่วง ๆ เช่น 'Skyscraper' ที่ให้ความรู้สึกเป็นหนังคลาสสิกแบบหนีตายจากตึกระฟ้า กับ 'Rampage' ที่ดัดแปลงมาจากเกมและเน้นความนัวเนียของ CG และสเกลใหญ่ ๆ แต่สองเรื่องหลังนี้มักจะสลับเข้าออกตามสัญญาใบอนุญาตของสตูดิโอ ดังนั้นบางช่วงอาจหาได้ บางช่วงก็หายไป

ส่วนการเลือกดูจริง ๆ ฉันมักดูจากอารมณ์: ถ้าอยากหัวเราะไปกับการเล่นมุกและแอ็กชันแบบไม่จริงจัง เลือก 'Red Notice' ได้เลย แต่ถ้าอยากจุกระตุกหัวใจแบบหนังภัยพิบัติหรือหนีตาย ลองหาชื่ออย่าง 'Skyscraper' หรือ 'Rampage' ตอนที่มันมีในไลบรารีก็สนุกไปอีกแบบ เรื่องของคอนเทนต์บนแพลตฟอร์มสตรีมมิ่งคือมันหมุนเร็ว แต่การได้เห็นหน้าของเขาบนหน้าปก Netflix นี่ให้ความรู้สึกเหมือนกำลังได้ชมงานบันเทิงแบบบล็อกบัสเตอร์บ้าน ๆ เลยล่ะ

เริ่มจากการดูผลงานของเขาตามปีวางจำหน่ายเป็นวิธีที่ช่วยให้เห็นภาพการเติบโตของความเป็นนักแสดงและการเลือกบทต่าง ๆ ได้ชัดเจนขึ้น

ลำดับที่ฉันแนะนำคือเริ่มจากยุคแรก ๆ ที่ยังเน้นบทฮีโร่ค่อนข้างตรงไปตรงมา เช่น 'The Mummy Returns' (2001) ที่เป็นจุดเชื่อมโยงสำคัญก่อนจะมีบทนำใน 'The Scorpion King' (2002) หลังจากนั้นจะเห็นการทดลองโทนจากแอ็กชันผสมคอมเมดี้ใน 'The Rundown' (2003) ต่อด้วยบทที่พยายามถ่ายทอดความเป็นมนุษย์มากขึ้นใน 'Walking Tall' (2004) และผลงานที่พยายามเล่นกับแฟนตาซีไซไฟอย่าง 'Doom' (2005)

พอเข้าไปสู่กลางทศวรรษที่แล้ว ฉันคิดว่าควรดูผลงานที่แสดงความหลากหลายมากขึ้น เช่น 'Gridiron Gang' (2006) ที่เน้นอารมณ์และความเป็นจริงของเรื่องราว ต่อด้วยการลองบทคอมเมดี้ร่วมกับนักแสดงคนอื่นใน 'Get Smart' (2008) ซึ่งจะช่วยให้เห็นมุกและเคมีต่อผู้ร่วมงาน แล้วมาปิดท้ายด้วยผลงานที่ทำให้เขากลายเป็นซูเปอร์สตาร์บล็อกบัสเตอร์สมัยใหม่ในทศวรรษหลัง เช่น 'Faster' (2010) ซึ่งแสดงให้เห็นการตั้งใจคืนสู่จริตแอ็กชันบริสุทธิ์

การดูแบบนี้ทำให้ติดตามพัฒนาการจากการเป็นนักกีฬาที่เข้ามาเล่นบทบู๊ แล้วค่อย ๆ ขยายมิติทางอารมณ์และคอมมิดี้ได้ชัดเจนกว่าแค่ดูเฉพาะภาพยนตร์ฮิตเท่านั้น ส่วนใครที่อยากเน้นความต่อเนื่องของเรื่องราวมากกว่าการดูวิวัฒนาการของตัวนักแสดง แนะนำให้จัดแยกเป็นชุด ๆ แล้วค่อยดูทีละประเภท แต่สำหรับคนอยากเห็นเส้นทางอาชีพของเขาแบบเต็ม ๆ วิธีดูตามปีวางจำหน่ายที่ว่านี้ให้ความพึงพอใจและความเข้าใจในตัวตนของเขาได้ดีทีเดียว

บอกตามตรง ฉันคิดว่าใครเป็นแฟนแอ็กชันแล้วอยากดูหนังของ 'The Rock' ต้องเริ่มจากงานที่เน้นความดิบเถื่อนและคิวแอ็กชันที่หนักแน่นก่อน

'Fast Five' คือคำตอบแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวเสมอสำหรับฉัน—มันไม่ใช่แค่หนังซิ่ง แต่เป็นการรวมกลุ่มตัวละครและฉากบู๊ที่กล้าครั้งใหญ่ ฉากไล่ล่ารถผสมกับแผนปล้นที่อึ้งไปพร้อมกันทำให้หัวใจเต้นเร็ว ถ้าคุณชอบพวกฉากเอฟเฟกต์ที่มวลชนและความรู้สึกว่าโลกทั้งเมืองกำลังพังทลาย นี่แหละตรงใจ เหมาะกับคนอยากดูแอ็กชันที่ทั้งตึงและสนุก

ต่อด้วย 'Fast & Furious Presents: Hobbs & Shaw' ที่ฉันชอบเพราะเป็นแอ็กชันแบบคูณสอง—มีมุกตลกพอประมาณแต่คิวบู๊ฉับไวและฉากต่อสู้ตัวต่อตัวที่รู้สึกมีแรงกระแทกมากกว่าหนังฟอร์มยักษ์ทั่วไป การเป็นหนังสปินออฟช่วยให้โทนแตกต่างจากแฟรนไชส์หลัก ถ้าคุณชอบสารพัดฉากที่สลับกันระหว่างการต่อสู้บนถนนกับมุกแพรวพราว หนังเรื่องนี้ตอบโจทย์ได้ดี

อยากได้แนวเสียวๆ หน่อยก็ลอง 'Skyscraper' ฉันชอบที่มันย้ายฉากบู๊มาอยู่ในตึกสูงอย่างชาญฉลาด การปีนไต่ ติดไฟ และการแก้สถานการณ์เฉพาะหน้าในพื้นที่จำกัดช่วยเพิ่มความตึงเครียด อีกเรื่องที่ควรดูก็เป็น 'San Andreas'—ถ้าชอบแอ็กชันแบบ Catastrophe คือเอาสเกลใหญ่ใส่อารมณ์ความสัมพันธ์ของตัวละครเข้าไปด้วย ทำให้การช่วยเหลือเอาตัวรอดมีน้ำหนักทั้งฉากและความรู้สึก สุดท้ายถ้าวัดตามความคุ้มค่าของฉากบู๊และอารมณ์ร่วมทั้งสี่เรื่องนี้จะครอบคลุมตั้งแต่ไล่ล่า สเกลใหญ่ ไปจนถึงแอ็กชันเชิงสตั๊นท์ที่เห็นชัดๆ

ถ้าจะให้เลือกจากใจจริง ฉันมักจะลงเอยที่ 'Fast Five' ก่อนแล้วค่อยตะลุยไปหา 'Hobbs & Shaw' กับ 'Skyscraper' ตามลำดับ เพราะแต่ละเรื่องให้ความมันคนละแบบ—แล้วแต่ว่าคืนนี้อยากจะตื่นเต้นระดับไหน

ไม่มีอะไรจะสมน้ำสมเนื้อกับฉากต่อสู้ที่ใช้ทั้งความเร็ว ความฮา และการออกแบบฉากอย่างฉลาดเท่ากับฉากใน 'The Rundown' สำหรับผมแล้วฉากต่อสู้ในหนังเรื่องนี้เป็นตัวอย่างของการบาลานซ์ระหว่างคอเมดีแอ็คชั่นกับบทบู๊ที่จับต้องได้จริง ไม่ได้เน้น CGI เยอะ แต่เน้นการใช้สิ่งแวดล้อมเป็นอาวุธ—โต๊ะบาร์, บันได, และของวางพื้นกลายเป็นส่วนหนึ่งของคอมโพสิตการต่อสู้ ทำให้ทุกหมัดทุกการโถมตัวมีเหตุผลและฮุกทางสายตา ผมชอบที่จังหวะการต่อสู้สลับกับจังหวะตลกอย่างเป็นธรรมชาติ ทำให้ผู้ชมได้หายใจได้บ้างแต่ยังคงความตึงเครียดเอาไว้

อีกเหตุผลที่ฉากเหล่านั้นโดดเด่นคือการเล่นมุมกล้องและจังหวะการตัดต่อ—ไม่ใช่แค่ถ่ายคนสองคนต่อยกันไปเรื่อย ๆ แต่กล้องเลือกมุมที่โชว์พลังของคู่ต่อสู้หรือเปิดเผยการใช้สิ่งของรอบตัวในจังหวะพีค นอกจากนี้ท่วงท่าของตัวเอกยังมีคาแรคเตอร์ชัดเจน เขาไม่ได้เป็นนักสู้เทคนิคขั้นสูง แต่เป็นคนที่ใช้พละกำลัง, สมองชั่วคราว และความเฉลียวฉลาดของร่างกาย ซึ่งทำให้ฉากต่อสู้น่าติดตามกว่าการโชว์ท่าเทคนิคเพียว ๆ ผมมักจะจำการใช้เสียงประกอบและเสียงแอ็กชันที่ทำให้แต่ละหมัดมีน้ำหนัก—เสียงกระแทกของสิ่งของกระทบพื้น หรือเสียงร้องของฝูงชนรอบ ๆ—รายละเอียดพวกนี้ช่วยยกระดับฉากให้รู้สึกจริง

สุดท้ายแล้วความประทับใจที่ผมมีต่อฉากต่อสู้ใน 'The Rundown' มาจากความเป็นมนุษย์ของตัวละครที่อยู่เบื้องหลังการต่อสู้ ทุกคอมโบไม่ได้ดูเหมือนถูกสคริปต์มาเพื่อโชว์ แต่ดูเหมือนการตอบสนองตามสถานการณ์จริง ๆ นั่นทำให้ผมเชื่อได้ว่าตัวละครคนนี้จะเอาชีวิตรอดได้จริงในโลกของหนัง ส่วนความสนุก—มันคือการได้เห็นนักแสดงใส่เต็มทั้งร่างกายและเสน่ห์ในการเล่นบทบู๊ ซึ่งสำหรับผมแล้ว นั่นคือสาเหตุที่ทำให้ฉากในเรื่องนี้ยังคงนึกถึงได้เสมอเมื่อพูดถึงฉากต่อสู้ที่ดีที่สุดของเขา

นี่คือหนึ่งในหนังแอ็กชันยุค 90 ที่ผมมองว่ายังดูสนุกได้ทุกครั้งเมื่ออยากหาอะไรระเบิดสมองนิดหน่อย

'The Rock' เล่าเรื่องการยึดเกาะบริเวณอ่าวซานฟรานซิสโกโดยกลุ่มอดีตทหารที่ถืออาวุธเคมีเป็นตัวประกัน ผู้บัญชาการกลุ่มนั้นเรียกร้องความรับผิดชอบจากรัฐบาล และยื่นคำขู่จะปล่อยแก๊สพิษลงกลางเมือง เพื่อต่อรอง FBI จึงต้องส่งทีมพิเศษที่ประกอบด้วยผู้เชี่ยวชาญด้านสารพิษและชายผู้เคยถูกคุมขังในคุกอัลคาทราซเข้าไปเจรจาและหยุดยั้งภารกิจนี้

ผมชอบจังหวะของหนังตรงที่มันบาลานซ์ระหว่างแอ็กชันหนัก ๆ กับมุขตลกเบา ๆ ของคู่หูนำ นิโคลัส เคจเล่นเป็นคนประหลาดทางวิชาการที่วิเคราะห์สารพิษจนหัวหมุน ขณะที่ฌอน คอนเนอรี่เป็นคนที่โลกได้เคยเจอมาเยอะแล้วและพูดน้อยแต่หนักแน่น ส่วนฉากบู๊ที่อัลคาทราซกับการยิงจรวดคือความตึงเครียดที่ทำให้หัวใจเต้นตามได้ง่าย แน่นอนว่าแฟนหนังแบบไม่ซีเรียสเรื่องตรรกะสุดโต่งจะได้ฟีลเหมือนดู 'Die Hard' เวอร์ชันเรือรบแห่งอ่าว — สนุกแบบไม่ต้องคิดมาก

รายการหนังของเขาที่โผล่บนแพลตฟอร์มไทยมีหลายเรื่องให้ตามหา และถ้าต้องแนะนำเรื่องที่คนนิยมมาดูเป็นอันดับต้น ๆ ผมมักจะพูดถึง 'Jumanji: Welcome to the Jungle' เสมอ

ผมชอบเวอร์ชันนี้เพราะมันผสมความสนุกของหนังผจญภัยกับมุกตลกที่ได้ผลจริง ๆ ตัวหนังเคยเข้าและออกจากบริการสตรีมต่าง ๆ บ่อยครั้ง — บางช่วงอยู่บน Netflix ประเทศไทย บางช่วงหาดูได้จากบริการเช่า/ซื้อดิจิทัลอย่าง Apple TV หรือ Google Play ส่วนการชมทางแพลตฟอร์มไทยเชิงพรีเมียมก็มีเป็นครั้งคราว ดังนั้นถ้าอยากดูผมแนะนำเช็กช่องทางสตรีมหลัก ๆ ก่อน แต่ถ้าต้องการจังหวะฮา ๆ กับทีมตัวละครที่แปลงร่างเป็นอวตารในเกม นี่คือเรื่องที่ส่งมอบความบันเทิงได้เต็ม ๆ และผมมักยกมาเป็นหนังดูย้ำเวลาต้องการหัวเราะแบบไม่เครียด

ยังมีภาพยนตร์แอ็กชันยุค 90 เรื่องหนึ่งที่ผมมักจะแนะนำเมื่อมีคนพูดถึงฉากระเบิดและความตึงเครียดแบบคลาสสิก

เรื่องนี้ชื่อ 'The Rock' ออกฉายในปี 1996 นำแสดงโดยนักแสดงรุ่นดึกที่ชื่อคุ้นหูและนักแสดงหนุ่มที่ซัดบทบู๊ได้ดุเดือด ภาพรวมของหนังคือทีมทหารรับจ้างบุกเข้าเกาะที่มีสถานะเป็นเขตทหารเพื่อหยุดเหตุการณ์นิวเคลียร์ที่ใกล้จะเกิดขึ้น การเล่าเรื่องทั้งสนุกและตึงเครียด เสียงระเบิดกับฉากแอ็กชันจัดเต็มจนยังดูได้สนุกในยุคนี้

ถาถามถึงการเรียงลำดับการดู ตรงนี้ง่ายมากเพราะมีเพียงหนึ่งเรื่องเท่านั้น — ดู 'The Rock' ตามลำดับฉายเลย แล้วค่อยตามด้วยเบื้องหลังหรือคอมเมนทารีถ้าสนใจเห็นวิธีทำงานของฉากระเบิดและสไตล์การกำกับ แม้ว่าจะไม่มีภาคต่อแบบตรง ๆ แต่การดูหนังเรื่องนี้ก่อนหนังแอ็กชันสมัยใหม่ช่วยให้เห็นวิวัฒนาการเทคนิคและทอนโทนของหนังแอ็กชันได้ชัดเจน ผมมักจะจบการดูด้วยความคึกคักและคิดถึงซีนโหด ๆ ที่ยังคงทำได้ดีจนถึงทุกวันนี้

ฉันมักจะแนะนำหนังของดเวย์น จอห์นสันให้เป็นกิจกรรมดูร่วมกันภายในครอบครัว เพราะเขามีทั้งบทฮาๆ และบทที่อบอุ่นใจซึ่งเด็กๆ มักจะชอบ เริ่มจากแนะนำ 'Moana' ก่อนเลย — หนังแอนิเมชันที่เขาให้เสียงพากย์เป็นมาวี เหมาะมากสำหรับเด็กเล็กถึงวัยประถมต้น เพลงเพราะ ตัวละครทรงพลัง และเนื้อหาส่งเสริมความกล้าในการเผชิญหน้ากับความท้าทาย ไม่มีความรุนแรงเลือดสาด แต่บางฉากอาจตึงเครียดเล็กน้อย เช่น การเผชิญหน้ากับสัตว์ทะเลหรือความมืดกลางทะเล จึงควรเลือกตามความสามารถรับชมของเด็กแต่ละคน

อีกเรื่องที่ฉันคิดว่าเหมาะคือ 'The Game Plan' ซึ่งเป็นคอเมดีครอบครัวที่ดเวย์นรับบทเป็นนักกีฬาอเมริกันฟุตบอลที่ต้องปรับตัวเมื่อพบว่ามีลูกสาวตัวน้อยเข้ามาในชีวิต หนังเบาสบาย มีมุกฮาและฉากซึ้งๆ เยอะ เหมาะกับเด็กประมาณ 6-12 ปี เนื้อหาให้ค่านิยมเรื่องความรับผิดชอบและความรักในครอบครัว แต่มีฉากกีฬาที่อาจเสียงดังหรือมีการบาดเจ็บเล็กน้อย จึงแนะนำให้ผู้ปกครองดูร่วมและเตรียมอธิบายถ้ามีคำถาม

ถ้าต้องการความแฟนตาซีแบบง่ายๆ ให้ลอง 'Tooth Fairy' — หนังครอบครัวที่แทรกมุกขำขันและบทเรียนเกี่ยวกับการเคารพเด็กๆ กับหน้าที่ รับชมได้สบายๆ สำหรับเด็กอนุบาลถึงประถมต้น เนื้อหาไม่ซับซ้อน และจังหวะไม่เร็วเกินไป แต่อาจมีฉากที่ตัวละครตกใจหรือถูกลงโทษในเชิงตลกเล็กน้อย สรุปคือ เลือกจากความชอบของเด็กว่าอยากได้เพลงผจญภัย ตัวละครตลก หรือตัวบทอบอุ่นใจ แล้วดูร่วมกันเพื่อคอยตอบคำถามและเล่าเรื่องหลังดู — แบบนี้จะได้ทั้งความบันเทิงและบทเรียนที่มีค่า