รอคุณออนไลน์

นางมองเขาทั้งรักและโหยหา ในใจมีแต่ภาพยามที่พวกเราพบหน้าสนทนาอย่างหวานชื่น ทว่า...บัดนี้มิอาจทำแบบเดิมได้อีก "จำไว้ พบแล้วพรากในวันวานไม่เป็นไร แต่จากกันวันนี้ย่อมได้เจอกันใหม่ ข้าพร้อมเฝ้ารออย่างเชื่อใจ" นี่อาจเป็นพลังแห่งศรัทธา

จู่ ๆ แฟนออนไลน์ของฉันก็ส่งรูปมื้อเที่ยงมาให้ ในรูปคือสเต๊กเนื้อที่เพิ่งทำเสร็จใหม่ ๆ และยังคงมีควันร้อนลอยกรุ่นอยู่ [ที่รัก ผมกินมื้อเที่ยงอย่างว่าง่ายแล้วนะ ขอคำชมหน่อยสิ~] ฉันกำลังเตรียมจะตอบกลับไปว่า "เก่งมาก" แต่สายตากลับเหลือบไปเห็นตัวหนังสือสีแดงสะดุดตาสองสามบรรทัดพิมพ์อยู่ตรงขอบจานเข้าเสียก่อน— ไมค์เทคโนโลยี ภายในใจของฉันก็กระตุกวูบขึ้นมาทันที มันช่างบังเอิญจนน่าเหลือเชื่อเพราะบริษัทที่ฉันทำงานอยู่ก็ใช้ชื่อนี้เหมือนกัน ฉันอึ้งอยู่กับที่ สมองขาวโพลนไปหมด ไม่จริงน่า แฟนออนไลน์ที่ฉันคบมาปีกว่าดันอยู่ข้าง ๆ ฉันงั้นเหรอ

“นายไม่ใช่เด็กคนนั้นจริง ๆ เหรอ” เลออนถามด้วยเสียงสั่นเครือ “ไม่ใช่ครับ พวกเราเพิ่งเจอกันครั้งแรกนะครับ” โนอาห์ตอบด้วยแววตามั่นคง ราวกับไม่ได้โกหก เลออนเลือกจะเชื่อคำพูดนั้น แต่หัวใจกลับไม่ยอมเชื่อ ‘ฉันไม่เชื่อหรอก… ว่าเด็กคนนั้นไม่ใช่นาย’ เลออนเก็บความสงสัยนั้นไว้ในใจ ‘ได้โปรด… รู้ตัวว่าผมคือเด็กคนนั้นทีเถอะ’ โนอาห์เองก็ปรารถนาให้ฝ่ายรู้ว่าเขาเป็นใครเช่นกัน

"เมื่อยามมีลมหายใจ...ข้าไร้ซึ่งคนรัก แต่น่าแปลกนักที่วิญญาณข้า กลับมีแต่คนแย่งชิง....."

‘พี่ครับ ใกล้เสร็จหรือยัง?’ ‘ใกล้เสร็จแล้ว..’ ‘แฮ่กๆๆ พะ พี่ครับ ใกล้เสร็จหรือยัง?’ ‘อีกนิดเดียวก็จะเสร็จแล้ว’ ‘พี่ครับใกล้เสร็จหรือยัง!?’ ‘จะเสร็จแล้ว’ ‘พี่ ผมไม่ไหวแล้วใกล้เสร็จหรือยัง!?’ ‘อีกนิดเดียวรอก่อน’ ‘พี่เสร็จช้าอ่ะ’ ‘นายก็อย่าเร่งสิ!’

เมื่อผีสาวออกอาละวาดตามหาผู้ชายโสดไปเป็นผัว เดือดร้อนมาถึงพ่อหมอหนุ่มที่ต้องออกโรงเพื่อปราบผีร้ายตนนี้ แต่ปราบผีอีท่าไหนทำไมถึงได้กลายเป็นผัวยายผีหน้าไม่อายนั้นเสียเอง ศรัณย์ พ่อหมอผีหนุ่มซึ่งสืบทอดวิชาอาคมมาจากผู้เป็นพ่อวันหนึ่งเขาต้องปราบผีสาว ================= ผีสาวนั่งเหม่อลอยไม่รับรู้การมาของคุณศรัณย์แม้แต่น้อย หล่อนกำลังเสียใจ "อะแฮ่ม!" ศรัณย์กระแอมกระไอหวังให้ผีสาวได้ยิน "คุณพี่" ผีสาวหันหน้ามองเจ้าของเสียง เรียกขานเขาอย่างที่หล่อนคิดว่าน่าจะต้องเรียกเช่นนี้ หมอผีหนุ่มถึงกับชะงักเมื่อเห็นใบหน้าสดสวยกระจ่างตาของผีสาวตนนี้ ขมวดคิ้วกับความงามของหล่อน เขาพบเจอผีสางมาหลายร้อยตน บอกได้คำเดียวว่าผีตนนี้งามยิ่งกว่าตนใดในโลกผี น่าเสียดายยิ่งนักที่ตายก่อนเวลาอันควร "ทำไมหล่อนไม่ยอมไป มาหลอกหลอนชาวบ้านทำไม" เสียงของศรัณย์เข้มขึ้นกว่าปกติเพราะต้องการขับไล่อาการบางอย่างในอก "ดิฉันอยากมีผัว ฮือ" คำบอกเล่าของผีสาวพร้อมกับอาการสะอื้นและน้ำตานองทำเขาสะดุ้งเล็กน้อย แต่เพียงเล็กน้อยเท่านั้น เขาแค่ไม่ชินกับน้ำตาของผี "หล่อนคิดถึงผัวหล่อนรึ"