รอเบิร์ต เดอ นิโร

ชีวิตส่วนตัวของรอเบิร์ต เดอ นิโรเต็มไปด้วยสีสันและเรื่องเล่าที่ไม่ค่อยเปิดเผยต่อสาธารณะ

ผมมองว่าเสน่ห์ของเขาไม่ได้มาจากภาพลักษณ์บนจอเท่านั้น แต่ยังเกิดจากความซับซ้อนในชีวิตจริง — ลูกหลาน ศิลปินในบ้าน และความสัมพันธ์ที่มีทั้งความสุขและความท้าทาย เดอ นิโรมาจากครอบครัวศิลปิน:แม่เป็นนักวาดและนักเขียน ส่วนพ่อเป็นจิตรกร การเติบโตท่ามกลางศิลปะทำให้เขามีความละเอียดอ่อนต่อบทบาทและการแสดง แม้จะโด่งดัง เขาก็พยายามปกป้องความเป็นส่วนตัวของลูก ๆ อย่างเข้มงวด

ความเป็นพ่อของเขาแผ่ผ่านเรื่องเล่าเกี่ยวกับลูก ๆ หลายคน — Drena (ลูกบุญธรรมจากความสัมพันธ์ของภรรยาคนก่อน), Raphael, ฝาแฝด Julian และ Aaron ที่เกิดจากความสัมพันธ์กับนางแบบ Toukie Smith และลูก ๆ กับ Grace Hightower อีกคนหนึ่งหรือสองคน ชื่อเสียงของเขาทำให้ชีวิตครอบครัวถูกสปอตไลท์บ่อยครั้ง แต่ฉันสังเกตว่าเขาพยายามสร้างสมดุลระหว่างการเป็นพ่อและการรักษาอาชีพนักแสดงที่เข้มข้น

ท้ายที่สุดแล้ว คนที่ติดตามผลงานอย่าง 'Taxi Driver' อาจจะเห็นคนที่แตกต่างจากชีวิตจริง แต่การเป็นพ่อและการรักษาความเป็นส่วนตัวของครอบครัวคือด้านที่ฉันคิดว่า สำคัญที่สุดต่อนิสัยและการตัดสินใจของเขา

เมื่อพูดถึงนักแสดงที่กล้าทำลายภาพลักษณ์ตัวเองจนแทบจำไม่ได้ นักแสดงคนนั้นต้องมีชื่อของโรเบิร์ต เดอ นิโรอยู่ในลิสต์แรกเสมอ

ผมจะเริ่มจากงานที่รู้สึกว่าเป็นการแสดงที่ท้าทายทั้งทางกายและจิตใจ นั่นคือ 'Raging Bull' — ในบทของ Jake LaMotta เขาไม่ได้แค่ชกมวย แต่เขาเผาผลาญตัวเองเพื่อแสดงความโหดร้าย ความอิจฉา และความล้มเหลวในชีวิตครอบครัว การเปลี่ยนรูปร่างทั้งการลดน้ำหนักและการเพิ่มน้ำหนักสำหรับฉากต่าง ๆ ทำให้ทุกเฟรมมีความหนักแน่น ฉากในยิมและบนสังเวียนไม่ใช่แค่การจำลองกีฬา แต่เป็นการถ่ายทอดสภาพจิตของตัวละครผ่านการเคลื่อนไหว กล้อง และการตัดต่อ

อีกสิ่งที่ทำให้ผมหลงใหลคือความสัมพันธ์ระหว่างเขากับผู้กำกับในงานชุดนี้ การแสดงของเดอ นิโรรวมกับมุมกล้องที่โหดและเสียงดนตรีที่คัดสรรมาอย่างมืดมน ผลลัพธ์คือหนังที่ดูทรมานและจับใจในเวลาเดียวกัน หนังเรื่องนี้ไม่ได้ให้ความสบายแต่บังคับให้คนดูเผชิญหน้ากับความเป็นมนุษย์ที่ผิดพลาดได้อย่างตรงไปตรงมา การได้ดูฉากที่เขาปะทะกับคนรอบข้างหรือเผชิญหน้ากับเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกยังทำให้ผมคิดถึงการเสียสละของนักแสดง และทำให้เข้าใจว่าทำไมงานชิ้นนี้จึงถูกพูดถึงมายาวนาน

รายชื่อภาพยนตร์ที่ทั้งคู่ร่วมงานกันตั้งแต่ต้นจนกลายเป็นไอคอนของวงการมีหลายเรื่องที่เด่นชัดและเปลี่ยนแปลงทิศทางทั้งชีวิตการแสดงและการกำกับไปพร้อมกัน โดยเฉพาะงานยุคแรกที่ให้ความรู้สึกดิบและเป็นตัวของตัวเอง: 'Mean Streets' นั้นเป็นจุดเริ่มต้นที่เห็นเคมีระหว่างนักแสดงกับผู้กำกับอย่างชัดเจน เพราะฉากเล็กๆ หลายฉากแสดงให้เห็นการอ่านจังหวะของกันและกันได้ดี ฉากความขัดแย้งและความรุนแรงเล็กๆ ในชีวิตประจำวันถูกถ่ายทอดออกมาจริงใจและไม่ปรุงแต่ง ซึ่งทำให้ทั้งคู่มีพื้นฐานความไว้ใจร่วมกัน

ต่อมา 'Taxi Driver' ทำให้ผมเข้าใจความสามารถในการสร้างตัวละครที่เป็นตำนานของทั้งสองคน Travis Bickle กลายเป็นภาพที่ติดตาเพราะการแสดงที่จิกกัดความมืดมนภายในจิตใจมนุษย์ ส่วนใน 'Raging Bull' การเปลี่ยนแปลงรูปลักษณ์และการสังเกตละเอียดระดับไมโครของการชกและการล่มสลายส่วนตัวของ Jake LaMotta เป็นบทพิสูจน์ว่าความร่วมมือของพวกเขาไปไกลกว่าฉากอลังการ มันคือการสำรวจจิตวิญญาณนักแสดง

'The King of Comedy' อีกหนึ่งงานที่ชวนให้คิดถึงเรื่องความโดดเดี่ยวและความหลงตัวเองในวงการบันเทิง ก็แสดงให้เห็นว่าพวกเขาพร้อมจะเสี่ยงกับโทนที่แปลกและเฉียบคมมากกว่าจะเลือกทางปลอดภัย การร่วมงานชุดนี้ทำให้ผมรู้สึกเหมือนได้ติดตามบทสนทนาที่ยาวนานระหว่างผู้กำกับและนักแสดง ที่เติบโตไปด้วยกันจนกลายเป็นส่วนหนึ่งของประวัติภาพยนตร์สากล

อยากแนะนำให้เริ่มจากงานยักษ์ที่พอจะเรียกได้ว่าเป็นผลงานร่วมสมัยของ รอเบิร์ต เดอ นิโร กับผู้กำกับคู่บุญ

'The Irishman' เป็นหนึ่งในเรื่องที่ชัดเจนว่าจะเจอบนแพลตฟอร์มของเน็ตฟลิกซ์เพราะเป็นโปรดักชันของพวกเขาเอง — นิโรเล่นเป็นตัวละครที่เติบโตในโลกมาเฟียและบทเล่าชีวิตที่ยาวและชวนให้คิดมากกว่าฉากแอ็กชันล้วน ๆ ผมชอบมุมที่หนังจับโทนเสียดสีและความเหงาของตัวละครมากกว่าแค่เรื่องอาชญากรรม ลำดับภาพยนตร์ยาว ๆ ทำให้ต้องปรับจังหวะการดู ถาวรหรือไม่ขึ้นกับรสนิยม แต่ถาจะมองหาผลงานที่แสดงพลังทางการแสดงและการร่วมงานกับผู้กำกับระดับมาสเตอร์นี่แหละคือคำตอบที่ดี

ปี 2023 เป็นปีที่เห็นผลงานใหม่ของเขากลับมาบนจอใหญ่ให้พูดถึงกันอีกครั้ง

ผมยังชอบความหลากหลายที่เขาแสดงให้เห็นในช่วงนี้ — ปีนั้นโรเบิร์ต เดอ นิโรมีภาพยนตร์ใหม่เข้าฉายในโรงหนังหลายเรื่อง ตั้งแต่บทที่หนักแน่นในงานร่วมกับผู้กำกับระดับตำนาน ไปจนถึงบทบาทที่เบาและขำขันมากกว่าเดิม ในด้านการร่วมงานกับผู้กำกับชื่อดัง ผมประทับใจการกลับมาทำงานกับผู้กำกับที่มีวิสัยทัศน์ ทำให้การปรากฏตัวของเขาในปี 2023 รู้สึกสำคัญทั้งทางศิลปะและการตลาด

มองในมุมของแฟนผู้ติดตามมานาน เหตุผลที่ปี 2023 ถูกพูดถึงมากไม่ใช่แค่เพราะเป็นปีที่มีหนังใหม่ แต่เพราะการเลือกบทของเขายังแสดงให้เห็นถึงความอยากลองสิ่งใหม่และความคงเส้นคงวาทางคุณภาพ ใครที่ชอบเห็นนักแสดงรุ่นใหญ่ยังพลิกรูปแบบการแสดงบ่อยๆ จะรู้สึกว่าปีนี้เป็นปีที่น่าจดจำในเส้นทางอาชีพของเขา

ไม่มีทางปฏิเสธได้เลยว่าบทที่แฟนหนังไทยพูดถึงกันมากที่สุดคือบทของทราวิส บิกเกิลใน 'Taxi Driver' — ภาพลักษณ์คนขับแท็กซี่ที่แตกสลายทางจิตใจกลายเป็นไอคอนที่ฝังลึกในวัฒนธรรมป๊อปบ้านเรา

สาเหตุหนึ่งมาจากเส้นประโยคและท่าทางที่ติดตา คนไทยจำนวนมากหยิบฉากที่เขาแม้เพียงยืนหน้ากระจกและพูดว่า 'You talkin' to me?' ไปทำมุก รีแคป หรือมุกเมมส์บนโซเชียลมีเดีย ผมเห็นการ์ตูนล้อ การรีเมคฉากในงานคอสเพลย์ และการพูดคุยในกลุ่มดูหนังว่าเหตุผลที่ทราวิสน่ากลัวคือการแสดงที่เข้มข้นและการเล่าเรื่องที่ทำให้เราไม่สบายใจแบบตั้งคำถามได้

นอกจากบททราวิสแล้ว บทของเจค ลาม็อตใน 'Raging Bull' ก็ถูกยกให้เป็นอีกหนึ่งเหตุผลที่คนไทยยอมรับฝีมือของเดอ นิโร เพราะการแสดงในฉากชกมวยหรือการถ่ายทอดความขมขื่นในชีวิตแต่งงาน ทำให้หลายคนเอาไปเปรียบเทียบเวลาอยากพูดถึงการพลิกบทบาทของนักแสดงรุ่นเก๋า สรุปคือถ้าพูดถึงความโดดเด่นซึ่งคนไทยหยิบยกมาพูดซ้ำ ๆ บททราวิสจาก 'Taxi Driver' มักเป็นชื่อแรกที่ถูกยกขึ้นมาเสมอ

เราเชื่อเลยว่าฉากกระจกจาก 'Taxi Driver' ยังคงเป็นฉากที่ทุกคนพูดถึงมากที่สุด เมื่อ Travis Bickle หันมาพูดกับเงาตัวเองด้วยประโยคสั้นๆ ที่กลายเป็นวาทกรรม 'You talkin' to me?' มันไม่ใช่แค่การแสดงสตั้นท์หรือท่าทางที่ติดหู แต่มันเป็นหน้าต่างสู่ความเหงา ความบิดเบี้ยว และความโมโหที่ก่อตัวอยู่ภายในตัวละคร ฉากนั้นสั้น แต่เต็มไปด้วยจังหวะและการคุมโทนเสียงของเดอ นิโร ซึ่งทำให้เรารู้สึกร่วมและขนลุกไปพร้อมกัน

การวางมุมกล้องและความเงียบก่อนจะระเบิดออกมา ทำให้ฉากนี้สามารถยืนแยกจากหนังทั้งเรื่องได้ คนมักเลียนแบบท่า เด็กเรียนภาพยนตร์เอาไปวิเคราะห์ว่าทำไมคำพูดสั้น ๆ ถึงทรงพลัง และนักแสดงรุ่นหลังยกเป็นแบบอย่างในการสร้างตัวละครที่หลุดจากกรอบสังคม สำหรับฉัน ฉากนี้ยังคงเป็นเครื่องเตือนว่าการแสดงที่ดีไม่จำเป็นต้องพูดเยอะ แค่เลือกที่จะเงียบให้เป็นก็เพียงพอ

แนะนำให้เริ่มจากหนังที่สะท้อนฝีมือการแสดงแบบจัดจ้านของเขา: 'Taxi Driver' เป็นจุดเริ่มต้นที่ดีมาก หนังเรื่องนี้ช่วยให้เห็นด้านมืด ความเหงา และความเข้มข้นของรอเบิร์ต เดอ นิโร ในบทของทราเวลเลอร์ที่ค่อย ๆ หลุดออกจากความเป็นจริง การแสดงของเขาเต็มไปด้วยรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ทั้งท่าทาง น้ำเสียง และการจ้องมองที่ทำให้ตัวละครมีชีวิตขึ้นมาอย่างน่ากลัว หนังเรื่องนี้ยังให้ภาพรวมของสไตล์การกำกับและบรรยากาศยุค 70s ซึ่งถ้าใครอยากเข้าใจว่าทำไมเดอ นิโรถึงถูกยกย่อง ก็เริ่มจากตรงนี้ได้เลย

สำหรับคนที่อยากเห็นการเปลี่ยนแปลงทางกายภาพและความทุ่มเทแบบสุดโต่ง ควรตามมาด้วย 'Raging Bull' งานชิ้นนี้ทำให้เห็นอีกมิติของเขาในบทนักมวยที่มีทั้งความอ่อนแอและความโหดร้าย พร้อมทั้งการเปลี่ยนแปลงรูปลักษณ์ที่น่าทึ่ง นั่นแสดงให้เห็นว่าเดอ นิโรไม่ได้แค่แสดง แต่ใช้ชีวิตอยู่กับตัวละคร หนังเรื่องนี้เป็นตัวอย่างคลาสสิกของการแสดงแบบ Method ที่ทำให้ผู้ชมเข้าใจความเป็นมนุษย์ที่ซับซ้อน เมื่อดูคู่กับ 'Taxi Driver' จะเห็นความหลากหลายของวิธีการแสดงที่เขาใช้ และเข้าใจว่าทำไมเขาถึงได้รับการยกย่องจากทั้งนักวิจารณ์และแฟนหนัง

อีกหนึ่งมุมที่อยากให้ลองคืองานที่แสดงให้เห็นความสามารถในการเป็นตัวประกอบที่ทรงพลังและการเล่นร่วมกับนักแสดงชุดใหญ่ เช่น 'The Godfather Part II' ซึ่งเป็นผลงานคลาสสิกที่ทำให้เดอ นิโรได้รับรางวัลออสการ์จากบทวิโต้ คอร์เลโอเนในวัยหนุ่ม นอกจากนี้ 'Goodfellas' และ 'Casino' จะช่วยให้เห็นเขาในบริบทวงการอาชญากรรมร่วมกับผู้กำกับและนักแสดงที่แตกต่าง ทำให้เห็นว่าเดอ นิโรสามารถปรับตัวไปกับโทนหนังต่าง ๆ ได้อย่างไร ไม่ว่าจะเป็นความรุนแรง สำนึกผิด หรือความเยือกเย็นที่เต็มไปด้วยอันตราย แล้วถ้าอยากเห็นอีกมุมที่ต่างไปจากบทดาร์ก ลองดู 'Meet the Parents' เพื่อชมฝีมือการเล่นคอมเมดี้ที่ทำให้เขาดูเป็นมนุษย์ธรรมดา ๆ มากขึ้น

ท้ายสุดผมแนะนำลำดับการดูแบบยืดหยุ่น: เริ่มจาก 'Taxi Driver' เพื่อซึมซับอารมณ์ ตามด้วย 'Raging Bull' เพื่อชมการพลิกแปลงทางกายภาพ แล้วขยับไปที่ 'The Godfather Part II' และ 'Goodfellas' เพื่อเข้าใจบริบทและการทำงานร่วมกับผู้กำกับรุ่นคลาสสิก สุดท้ายเติมด้วย 'Heat' หรือ 'Casino' และปิดท้ายด้วย 'Meet the Parents' เพื่อชื่นชมความหลากหลายของเขา การได้ดูผลงานในมุมต่าง ๆ แบบนี้ทำให้เห็นพัฒนาการของนักแสดงคนหนึ่งอย่างชัดเจน และให้ความรู้สึกเหมือนได้รู้จักคนคนหนึ่งมากขึ้นผ่านภาพยนตร์

รายชื่อภาพยนตร์ที่มี รอเบิร์ต เดอ นิโร ร่วมงานกับ มาร์ติน สกอร์เซซี่ ได้แก่ 'Mean Streets' (1973), 'Taxi Driver' (1976), 'New York, New York' (1977), 'Raging Bull' (1980), 'The King of Comedy' (1982), 'Cape Fear' (1991), 'Casino' (1995), 'The Audition' (2015) ซึ่งเป็นหนังสั้นโปรโมต และ 'The Irishman' (2019). ทั้งหมดนี้แสดงให้เห็นความสัมพันธ์ที่ต่อเนื่องระหว่างนักแสดงและผู้กำกับที่พัฒนาไปตลอดหลายทศวรรษ ตั้งแต่ผลงานอินดี้ยุคแรกจนถึงผลงานยิ่งใหญ่ในยุคหลังการสร้างภาพยนตร์ระดับพรีเมียม

การร่วมงานใน 'Mean Streets' เป็นจุดเริ่มที่ทำให้ทั้งคู่ค้นพบเคมีร่วมกัน โดยฉากที่เดอ นิโรเล่นเป็น Johnny Boy เต็มไปด้วยพลังและความไม่มั่นคงเหมือนคนเมืองเล็กๆ ในขณะที่ 'Taxi Driver' กลายเป็นบทคลาสสิกที่สะท้อนโลกภายในของตัวละคร Travis Bickle อย่างเข้มข้น เป็นผลงานที่พูดถึงความเหงา ความแปลกแยก และความรุนแรงอย่างไม่ปรานี ส่วน 'Raging Bull' นั้นเป็นการแสดงที่ทุ่มเทจนเข้าถึงกายภาพและจิตใจของนักมวย Jake LaMotta ซึ่งทำให้เดอ นิโรได้รับการยกย่องอย่างกว้างขวาง 'The King of Comedy' เปลี่ยนโทนไปสู่การเสียดสีวงการบันเทิงและคนคลั่งไคล้ตำนาน ในขณะที่ 'New York, New York' แสดงให้เห็นด้านที่โรแมนติกและดนตรีของนิวยอร์กผ่านสายตาของสกอร์เซซี่

การกลับมาร่วมงานในช่วงปลายยุค 80s และ 90s อย่าง 'Cape Fear' และ 'Casino' แสดงให้เห็นว่าทั้งคู่ไม่กลัวจะเปลี่ยนโหมด: จากภาพยนตร์แนวจิตวิทยาเป็นหนังระทึกขวัญที่เต็มไปด้วยเทคนิคการเล่าเรื่องและการเดินกล้องที่เฉียบคม ส่วน 'The Audition' แม้จะเป็นหนังสั้นโปรโมตแต่ก็มีเสน่ห์จากการที่สกอร์เซซี่พาเดอ นิโรมาพบกับลีโอนาร์โด ดิคาปริโอในกรอบการแสดงที่ไม่เป็นทางการ ก่อนที่จะมาถึง 'The Irishman' ซึ่งเป็นความร่วมมือฉบับยาวที่รวบรวมการสะท้อนอดีต อาชีพ และความผิดบาปในชีวิตของตัวละคร Frank Sheeran ผ่านเทคนิค de-aging และบทที่เรียบแต่หนักแน่น

ความสัมพันธ์ทางศิลปะระหว่างทั้งคู่ให้ความรู้สึกเหมือนคนสองคนที่เข้าใจกันดีในเรื่องจังหวะและโทนของหนัง ผลงานแต่ละชิ้นมีความโดดเด่นในแบบของมันเองและเมื่อนำมาดูรวมหรือย้อนไปทีละเรื่องก็จะเห็นพัฒนาการทั้งในสไตล์การกำกับและการแสดง มันยังทำให้ผมตื่นเต้นเมื่อคิดถึงการกลับมาร่วมงานในอนาคต เพราะรู้สึกว่าทุกครั้งที่ทั้งสองคนอยู่ด้วยกัน มักจะมีหนังที่ท้าทายและน่าจดจำเกิดขึ้นอยู่เสมอ

ชื่อของรอเบิร์ต เดอ นิโรมักจะถูกยกขึ้นเมื่อพูดถึงการแสดงที่เปลี่ยนแปลงตัวละครจนคนดูลืมหายใจไปชั่วคราว และรางวัลออสการ์ของเขาก็สะท้อนจุดนั้นชัดเจน

ผมจำได้ว่าความสำเร็จครั้งแรกที่ใคร ๆ มักพูดถึงคือรางวัลนักแสดงสมทบยอดเยี่ยมจากบท 'Vito Corleone' รุ่นหนุ่มใน 'The Godfather Part II' ซึ่งเกิดขึ้นในการประกาศรางวัลออสการ์ครั้งที่ 47 เมื่อปี 1975 (หนังฉายในปี 1974) แม้จะเป็นบทสั้นเมื่อเทียบกับบทหลัก แต่การแสดงของเขา—ทั้งน้ำเสียง การเคลื่อนไหว และการสร้างชีวิตให้ตัวละครรุ่นเยาว์ของวิโต้—ทำให้ผู้ชมเชื่อในการต่อเนื่องของตระกูลคอร์เลโอเน

อีกครั้งที่สัมผัสได้ถึงพลังของเขาคือรางวัลนักแสดงนำยอดเยี่ยมจากบท 'Jake LaMotta' ใน 'Raging Bull' ซึ่งได้รับรางวัลในงานประกาศรางวัลออสการ์ครั้งที่ 53 เมื่อปี 1981 (หนังฉายในปี 1980) การเปลี่ยนแปลงทางร่างกาย เทคนิคการชก และความเป็นคนที่ขัดแย้งภายในตัวละคร ทำให้การแสดงนั้นกลายเป็นหนึ่งในบทที่ถูกยกย่องมากที่สุดของยุคสมัย ความตั้งใจในการฝึกซ้อมและการทุ่มเททำให้ชัยชนะครั้งนี้สมเหตุสมผล และจนถึงวันนี้ฉากบางฉากยังคงตราตรึงผมอยู่เสมอ