วอค

ความทรงจำเกี่ยวกับมิวสิกวิดีโอ 'วอค' เริ่มที่ภาพถนนที่ว่างเปล่าแล้วมีการเดินช้า ๆ ของตัวเอกผ่านแสงเช้าที่บางลง ๆ จังหวะภาพเปิดแบบนี้ตั้งใจมาก เพราะมันปูโทนทั้งเรื่องได้ทันทีว่าการเดินไม่ใช่แค่การเคลื่อนที่ แต่เป็นการเดินทางภายในของตัวละคร ผมชอบรายละเอียดเล็ก ๆ เช่นแสงที่ตกบนพื้นเปียกและเงาของคนเดิน ที่ทำให้ความรู้สึกเหงาและหวังผสมกันได้อย่างกลมกลืน

พอเข้าช่วงกลางมิวสิกวิดีโอก็จะเป็นฉากเต้นหรือการเคลื่อนไหวพร้อมเพลง ที่นี่กล้องตัดสั้นและมีมุมมองใกล้ ๆ กับเท้าและมือ ทำให้รู้สึกว่าเราเดินไปด้วยกัน อีกฉากสำคัญคือการย้อนความทรงจำเป็นภาพแฟลชแบ็กสั้น ๆ ที่วางซ้อนกับฉากปัจจุบัน ทำหน้าที่เชื่อมอารมณ์ก่อนจะพาไปสู่ฉากไคลแม็กซ์บนดาดฟ้า ตรงนี้แสงนีออนฉาบหน้าและแอ็กชั่นของตัวละครทำให้ความตึงเครียดพุ่งขึ้นทันที

ท้ายสุดงานภาพแบบช็อตยาวในฉากปิดที่กล้องโคจรไปรอบตัวเอกก่อนจะละลายเป็นเงาทิ้งไว้ ทำให้ผมคิดถึงการเล่าเรื่องแบบภาพนิ่งที่สื่อความเปลี่ยนแปลงด้านในได้มากกว่าคำพูด ฉากพวกนี้ทั้งภาพและจังหวะตัดต่อช่วยทำให้เพลงและเนื้อหาเชื่อมกันจนรู้สึกว่า MV เป็นเรื่องสั้นสั้น ๆ หนึ่งเรื่องในตัวมันเอง เหมือนกับฉากเงียบ ๆ ในหนังเรื่อง 'Lost in Translation' ที่ใช้ภาพบรรยากาศแทนบทสนทนา

คงพูดได้เต็มปากว่าคำว่า 'PWP' คือสัญลักษณ์สั้น ๆ ที่แฟนฟิคชั่นใช้บอกว่าเรื่องนั้นเน้นฉากเซ็กซ์มากกว่าพล็อตหรือการพัฒนาเรื่องราวโดยรวม

ในมุมมองของคนที่ชอบอ่านช็อตหรือ oneshot แบบตรงไปตรงมา ฉันมองว่า 'PWP' มักแปลได้ว่า 'Plot? What Plot?' หรือบางคนก็ขยายความเป็น 'Porn Without Plot' — คือเนื้อหาหนักไปทางเซ็กชวลและอาจเป็นฉากสั้นๆ ที่ตั้งใจมาเพื่อความฟินมากกว่าการสานเรื่อง ตัวละครอาจไม่มีพัฒนาการลึก หรือเหตุการณ์ในเรื่องไม่ถูกขยายจนเป็นโครงเรื่องหลัก

เวลาจะหาเรื่องแบบนี้ ฉันมักมองหาป้ายกำกับอย่าง 'PWP' บน Archive of Our Own (AO3) หรือคำเรียกใกล้เคียงอย่าง 'smut', 'lemon', 'explicit' และในแพลตฟอร์มอื่นๆ ผู้เขียนอาจใส่แฮชแท็ก #pwp หรือคำว่า 'porn without plot' ในทวิตเตอร์และทัมเบลอร์ ตัวอย่างที่เคยเห็นคือแฟนฟิคที่อ้างอิงตัวละครจาก 'Harry Potter' หลายชิ้นถูกแท็กว่า 'PWP' เพื่อเตือนว่าตั้งใจมาเป็นช็อตเซ็กซี่ ไม่ได้เน้นพล็อตยาวนัก

การเดินทางเข้าสู่โลกของวอคกิ้งมักจะเหมือนการเปิดประตูไปยังจักรวาลใหม่ที่เราสามารถสร้างกฎเกณฑ์ขึ้นเองทุกอย่าง ตั้งแต่ฉากหลังไปจนถึงตัวละคร ไม่มีกรอบจากเรื่องต้นฉบับมาจำกัดจินตนาการ ในขณะที่แฟนฟิคชั่นยังคงยึดโยงกับโลกเดิมแม้จะเพิ่มเติมพล็อตหรือความสัมพันธ์ใหม่

สิ่งที่ทำให้วอคกิ้งสนุกคือความ自由ที่แท้จริง เราเปลี่ยนจากผู้ชมมาเป็นผู้สร้างโลกอย่างเต็มตัว ลองนึกถึงการออกแบบสังคม futuristic ที่ไม่มีใน 'Star Trek' หรือจินตนาการถึงเวทมนตร์รูปแบบใหม่นอกเหนือจาก 'Harry Potter' มันคือการทดลองแนวคิดที่อาจไม่มีวันเกิดขึ้นในงานต้นฉบับ

แปลตรง ๆ ว่า 'วออี' คือคำที่แบ่งเป็นสองพยางค์: 'วอ' กับ 'อี' ซึ่งถ้าแปลงเป็นอักษรโรมันแบบเข้าใจง่าย ผมมักจะเขียนว่า 'waw-ee' หรือ 'wah-ee' เพื่อให้คนพูดภาษาอังกฤษเห็นรูปแบบสองพยางค์ชัดเจน

การออกเสียงที่ใกล้เคียงที่สุดสำหรับคนพูดภาษาอังกฤษคือ เริ่มด้วยเสียง 'วอ' ที่คล้ายคำว่า 'waw' (ให้เสียงเป็น /wɔː/ หรือเสียงคล้ายคำว่า 'law' แต่ขึ้นต้นด้วย w) แล้วตามด้วย 'อี' ยาวเป็นเสียง /iː/ เหมือนคำว่า 'see' รวมกันแล้วได้ประมาณ /wɔː.iː/ แต่ระวังการเขียนแบบ 'woi' เพราะคนอังกฤษอาจอ่านเป็น /wɔɪ/ เหมือน 'boy' ได้ ฉันมักแนะนำให้เว้นขีดกลางหรือใส่สระยาวเป็นตัวช่วย เช่น 'waw-ee' เพื่อสื่อความหมายได้ตรงที่สุด

เพลงชื่อ 'Walk' ที่คนในวงการร็อกบ้านเราพูดถึงบ่อย ๆ มักจะถูกนึกถึงในฐานะเพลงของวง 'Foo Fighters' โดยนักร้องนำ Dave Grohl เป็นคนที่คนส่วนใหญ่จะยกให้เป็นผู้ร้องหลักของเพลงนี้

ผมเป็นคนฟังร็อกมาตั้งแต่วัยรุ่น เลยจำได้ว่าพลังของเสียงร้องและท่อนคอรัสของ Dave ทำให้ 'Walk' กลายเป็นเพลงที่ถูกเอาไปใช้เป็นเพลงประกอบวิดีโอ สตอรี่อารมณ์ รวมถึงเพลย์ลิสต์ออกกำลังกายในไทย เพลงนี้มีทั้งความดุดันและความหวังในท่อนหลัง ที่ทำให้คนไทยหลายเจนฯ รู้สึกเชื่อมโยงได้ง่าย

มุมมองส่วนตัวคือเสียงของ Dave มีความเป็นผู้นำชัดเจน เวลาได้ยินท่อนฮุกก็อยากลุกขึ้นร้องตามไปด้วย นั่นแหละทำให้คนไทยจดจำผู้ร้องคนนี้ในฐานะคนที่เรียกความทรงจำทางดนตรีของคนรุ่นหนึ่งได้ดี

เสียงกีตาร์เปิดใน 'วอค' ให้ความรู้สึกเหมือนก้าวแรกที่ไม่แน่นอนก่อนจะเดินต่อไปได้จริง ๆ

ผมมองเพลงนี้เป็นบันทึกการเดินผ่านช่วงเปลี่ยนของชีวิต เพลงเล่าเรื่องคนที่พยายามถอนตัวจากสิ่งเดิม ๆ ไม่ว่าจะเป็นความสัมพันธ์ที่จบลง งานที่ไม่ตอบโจทย์ หรือนิสัยที่อยากเปลี่ยน ภาพที่ซ้ำในเนื้อเพลงคือการเดินกลางคืน ทางเท้าที่เปียกฝน และแสงไฟจากร้านกาแฟ — ทุกอย่างชวนให้คิดถึงความโดดเดี่ยวแต่ก็ตั้งใจจะไปต่อ

ในมุมภาษาเพลง คำเลือกใช้มักเรียบง่ายแต่เรียกอารมณ์ได้ตรง เสียงประสานหรือการเว้นวรรคในคอรัสทำหน้าที่เหมือนคำย้ำเตือนตัวเองซ้ำ ๆ ว่าต้องก้าวต่อ เพลงจบไม่ได้สวยงามแบบเทพนิยาย แต่มันให้ความหวังเป็นขั้น ๆ มากกว่า และนั่นแหละคือเสน่ห์ที่ทำให้ผมยังฟังซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เรื่องราวของ 'ฃ ว' พาเราลงไปในพื้นที่ที่เหมือนจะคุ้นเคยแต่มักจะเปลี่ยนรูปไปเมื่อมีคนเริ่มเล่าเรื่องเสียใหม่

ในมุมมองของผม นี่คือเรื่องเล่าที่รวมเอาธรรมดาเข้ากับเหนือธรรมชาติอย่างแนบเนียน ตัวละครหลักสองคนไม่ใช่ฮีโร่ในแบบที่เราเคยเห็น แต่เป็นคนธรรมดาที่พยายามรักษาความสัมพันธ์และความทรงจำของชุมชนไว้เมื่อประวัติศาสตร์ถูกกลืนหายไป

การดำเนินเรื่องเลือกใช้จังหวะช้าแต่หนักแน่น ให้รายละเอียดเล็กน้อยเป็นตัวเปิดเผยความลับทีละชิ้น ฉากที่ตัวละครพบวัตถุโบราณแล้วความทรงจำของผู้คนไหลออกมาเป็นภาพซ้อน ๆ ทำให้ผมนึกถึงบรรยากาศของ 'Spirited Away' ในแง่ของการเผชิญหน้ากับสิ่งที่ไม่อธิบายได้ เรื่องนี้สนุกตรงที่ปล่อยให้ผู้อ่านต่อเติมความหมายด้วยตัวเอง มากกว่าจะยัดคำตอบให้ครบถ้วน