วิน วิน Nct

เมื่อพูดถึงความสามารถของวินจาก NCT แล้ว มันช่างน่าทึ่งมากๆ เลยนะ! นอกจากการเต้นที่เป๊ะทุกจังหวะจนติดตาแล้ว เขายังโดดเด่นในฐานะนักร้องนำของ NCT 127 ด้วยน้ำเสียงที่มีเอกลักษณ์แบบผสมผสานระหว่างพลังและความอ่อนโยน

ใครที่เคยฟังเพลง 'Kick It' หรือ 'Sticker' จะสังเกตได้ว่าวินมักได้รับพาร์ทที่โชว์เทคนิคการร้องแบบวิบากๆ แต่ก็ทำออกมาได้อย่างราบรื่นเสมอ แถมตอนแสดงสดก็เสถียรสุดๆ ไม่มีหลุดเลยสักนิด นอกจากนี้เขายังมีทักษะด้านภาษาไม่ธรรมดา พูดได้ถึง 4 ภาษาเลยทีเดียว!

วินวิน หรือ Winwin เป็นสมาชิกคนสำคัญของ NCT ที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวทั้งในด้านการเต้นและการแสดง เขาเริ่มต้นจากหน่วยย่อย NCT 127 ก่อนที่จะย้ายไปอยู่กับ WayV ซึ่งเป็นกลุ่มย่อยที่เน้นตลาดจีน

ความสามารถด้านการเต้นแบบจีนดั้งเดิมของเขาทำให้เขามีสไตล์ไม่เหมือนใครในวง การเคลื่อนไหวที่อ่อนช้อยและแม่นยำช่วยเสริมภาพลักษณ์ของกลุ่มได้เป็นอย่างดี นอกจากบทบาทในฐานะนักเต้นหลักแล้ว เขายังค่อยๆ พัฒนาทักษะการร้องและแสดง จนได้ร่วมงานละครจีนอย่าง 'My Unicorn Girl' แสดงให้เห็นศักยภาพที่หลากหลาย

สิ่งที่สังเกตได้ชัดคือเขามีบุคลิกที่นุ่มนวลบนเวทีแต่คมคายในมิวสิกวิดีโอ เช่น เพลง 'Turn Back Time' ของ WayV ที่เขาโดดเด่นด้วยท่าเต้นอันทรงพลัง

มีหลายคนอาจจะไม่รู้ว่า วินของ NCT นั้นก็มีผลงานการแสดงด้วยนะ ถ้าใครติดตามวงนี้แบบจริงจังจะรู้ว่าเขามีบทบาทในซีรีส์ 'My Dear Loser - Monster Romance' ที่ออกอากาศทาง GMM25 เมื่อปี 2017 วินรับบทเป็นไอซ์ นักเรียนหนุ่มที่มีความลับซ่อนอยู่

นอกจากนี้ยังมีซีรีส์ 'Secret Moon Garden' ที่เขาเล่นคู่กับสมาชิกวงอื่นๆ โดยรับบทเป็นตัวละครหลักที่มีมิติทางอารมณ์ค่อนข้างลึก วินแสดงได้น่ารักมาก แถมยังมีเคมีกับนักแสดงคนอื่นๆ น่าดูชมเหมือนกัน ส่วนใหญ่แล้วบทบาทของเขาจะเป็นแนววัยรุ่นโรแมนติกที่เหมาะกับภาพลักษณ์ของเขา

รู้สึกตื่นเต้นทุกครั้งที่พูดถึงวินเอ็นซีที! เขาเกิดวันที่ 10 กรกฎาคม ค.ศ.1996 ถ้านับตามปฏิทินสากลก็เป็นราศีกรกฎตัวเปี๊ยวเลย ส่วนคนไทยที่นิยมดูราศีจันทรคติอาจคุ้นกับชื่อ 'ราศีกันย์' มากขึ้น

ความน่าสนใจของวินคือเขามีเอกลักษณ์ทั้งด้านเสียงร้องและลุคที่ดูอ่อนหวานแต่แฝงความแข็งแกร่ง เหมือนลักษณะของกรกฎที่ดูอ่อนไหวแต่ resilience สูง ส่วนราศีกันย์ก็อธิบายความละเอียดลออในการทำงานของเขาได้ดี ไม่แปลกใจที่ศิลปินคนนี้มีเสน่ห์แบบรอบด้าน

การที่วง NCT มีระบบซับยูนิตที่ซับซ้อนทำให้หลายคนสับสนว่าสมาชิกแต่ละคนเกี่ยวข้องกันยังไง แต่วิน NCT ไม่มีน้องชายในวงนะ!

จริงๆ แล้ววงนี้เป็นระบบที่แตกยูนิตออกไปหลายกลุ่ม เช่น NCT 127, NCT Dream, WayV แต่ละกลุ่มก็มีสมาชิกของตัวเอง แม้จะมีสมาชิกบางคนที่ย้ายไปมาระหว่างยูนิต แต่ก็ไม่ได้มีความสัมพันธ์แบบพี่น้องกัน สิ่งที่ทำให้คนเข้าใจผิดอาจเพราะความใกล้ชิดระหว่างสมาชิกที่ดูเหมือนพี่น้อง แต่จริงๆ แล้วพวกเขาเป็นเพื่อนร่วมวงมากกว่า

'วินใกล้ฉัน' คือเรื่องที่กดให้ฉันยิ้มแบบไม่ตั้งใจได้บ่อย ๆ ด้วยเคมีระหว่างตัวละครหลักที่อบอุ่นและไม่หวือหวาเกินไป ทำให้ฉากเล็ก ๆ ในชีวิตประจำวันกลายเป็นช่วงเวลาที่จับต้องได้ เสียงประกอบกับการใช้มุมกล้องช่วยเน้นอารมณ์ได้ดี ทำให้ฉากที่น่าจะธรรมดาดูมีน้ำหนักขึ้นอย่างที่ไม่รู้สึกว่าเป็นการยัดเยียดความเศร้า

ฉากที่ตัวเอกสารภาพต่ออีกฝ่ายท่ามกลางแสงไฟตอนกลางคืนเป็นฉากโปรดของฉัน เพราะมันใช้รายละเอียดเล็ก ๆ อย่างการสั่นของมือหรือสายตาแทนคำพูดได้อย่างละเมียด เรื่องราวไม่พึ่งพาเทคนิคหวือหวา แต่เลือกเดินทางด้วยบทสนทนาที่จริงใจและการแสดงที่นิ่ง ทำให้ความสัมพันธ์ของตัวละครมีความสมเหตุสมผลและเชื่อมโยงกับผู้ชมได้ง่าย

ถ้าเปรียบกับงานแนวความสัมพันธ์ที่เคยดู เช่น 'My Ambulance' ที่เน้นความดราม่าเข้มข้น เรื่องนี้กลับเป็นการเล่าแบบอ่อนโยนมากกว่า ฉันเลยชอบเวลาที่เรื่องเลือกจะปล่อยให้ความเงียบอธิบายสิ่งต่าง ๆ มากกว่าการอธิบายด้วยคำพูด เสร็จจากการดูแล้วรู้สึกอิ่มและอยากนึกย้อนโมเมนต์เล็ก ๆ ในชีวิตตัวเองบ้าง

แปลกใจอยู่นิดหน่อยที่ชื่อ 'วิน ธาวิน' ไม่ได้ติดอยู่ในรายการละครทีวีหรือซีรีส์ที่คนส่วนใหญ่พูดถึงบ่อย ๆ แต่ตอนที่ไล่คิดกลับรู้สึกได้ว่ามีหลายคนในวงการที่ใช้ชื่อเล่นหรือชื่อเวทีที่แตกต่างกันออกไป ทำให้การตามผลงานแบบรวดเร็วกลายเป็นเรื่องยากขึ้นได้

ในมุมของคนที่ติดตามวงการบันเทิงไทยมานาน ผมมองว่าสถานการณ์แบบนี้เกิดได้จากหลายสาเหตุ: เขาอาจเป็นนักแสดงหน้าใหม่ที่ยังรับงานในระดับอินดี้ เว็บซีรีส์สั้น หรืองานโฆษณาและมิวสิกวิดีโอมากกว่าละครหลังข่าวหรือซีรีส์ช่องใหญ่ อีกทางเป็นไปได้คือตัวจริงของคน ๆ นี้อาจใช้ชื่อเต็มหรือชื่ออื่นในเครดิต ทำให้ชื่อเล่นที่เรารู้จักไม่ปรากฏในฐานข้อมูลที่คนทั่วไปเข้าถึงง่ายๆ เหมือนนักแสดงจากซีรีส์ดังอย่าง 'Hormones' ที่หลายคนแจ้งเกิดจากเว็บซีรีส์ก่อนจะก้าวสู่จอใหญ่

ถ้าจะเล่าย้อนความรู้สึกสไตล์แฟน ๆ ผมมักคิดถึงนักแสดงที่เริ่มจากเวทีหรือมิวสิกวิดีโอแล้วค่อยเป็นที่รู้จักในละครทีวี — เส้นทางมันไม่ได้ตรงเสมอไป บางคนใช้เวลาปีนขึ้นจากงานประกาศ โฆษณา หรือละครสั้นบนแพลตฟอร์มออนไลน์หลายปี แต่ก็มีหลายรายที่เลือกหยุดรับงานหลักและโฟกัสงานเบื้องหลังหรือสายโฆษณาแทน ฉะนั้นการที่ชื่อหนึ่งจะไม่ค่อยโผล่ในรายการละครใหญ่อาจไม่ได้หมายความว่าเขาไม่มีผลงาน เพียงแต่ว่าเส้นทางและวิถีการแสดงของเขาแตกต่างจากภาพจำแบบเดิม ๆ ของวงการเท่านั้น

ท้ายสุดในฐานะแฟน ผมคิดว่าน่าสนใจถ้าได้รู้จักผลงานที่แท้จริงของเขา ไม่ว่าจะเป็นละครเวทีสั้น ๆ งานอินดี้ หรือมิวสิกวิดีโอเล็ก ๆ ผลงานเหล่านั้นมักเผยมุมที่เป็นตัวตนของนักแสดงชัดกว่าการปรากฏตัวเพียงชั่วครู่ในละครเช้าหรือรายการบันเทิง ซึ่งทำให้เราเห็นพัฒนาการและการเลือกที่จะเป็นผู้สร้างสรรค์งานในทางของเขาเอง — นี่แหละคือสิ่งที่ผมอยากเห็นจากชื่อที่ยังไม่ค่อยคุ้นหูแบบนี้

คนที่ชอบดูละครรักจะรู้สึกคุ้นกับเคมีของคู่พระนางใน 'วินใกล้ฉัน' ทันทีเมื่อเห็นพวกเขาเดินเข้าฉาก ฉันชอบวิธีที่เรื่องจัดบทให้โฟกัสที่สองตัวละครหลัก: วิน กับ ใกล้ — วินเป็นคนจริงจังแต่เก็บอารมณ์เก่ง ส่วนใกล้เป็นคนอบอุ่นแต่ซ่อนความไม่แน่นอนไว้อย่างละเอียด งานแสดงของนักแสดงนำทั้งสองทำให้ความสัมพันธ์ของตัวละครดูสมจริงและมีมิติ

มองในแง่ของรายชื่อนักแสดงหลัก จะเห็นว่าเรื่องให้ความสำคัญกับคาแรกเตอร์รอบข้างด้วย เช่นเพื่อนสนิทของวินที่เป็นตัวเชื่อมเหตุการณ์สำคัญๆ กับสมาชิกครอบครัวของใกล้ที่ผลักดันปมดราม่า ตัวละครรองหลายตัวมีบทที่ช่วยขยายมุมมองชีวิตของพระนาง ทำให้ฉากเล็กๆ หลายฉากยิ่งหนักแน่นและน่าจดจำ สรุปคือความแข็งแรงของการแสดงเป็นเหตุผลหลักที่ทำให้ฉันติดตามจนจบแบบไม่เบื่อ

คิดว่าสิ่งที่ทำให้เรื่องราวของวินนี่เข้ากับเด็กได้ง่าย คือจังหวะนิ่ง ๆ และอารมณ์อบอุ่นที่ไม่ซับซ้อนเลย

ฉันมักบอกว่าถ้าพูดแบบกว้าง ๆ วินนี่เหมาะกับเด็กตั้งแต่ทารกจนถึงประถมต้น แต่รูปแบบที่ให้เด็กเข้าถึงจะแตกต่างกันตามอายุ: สำหรับเบบี๋และเด็กเล็ก (0–3 ขวบ) เวอร์ชันหนังสือภาพหรือบอร์ดบุ๊กที่มีภาพใหญ่และประโยคสั้น ๆ จะดีที่สุด เพราะเด็กชอบสัมผัสภาพและได้ฟังเสียงผู้ใหญ่เล่า

เมื่อเด็กโตขึ้น (3–6 ขวบ) พวกเขาเริ่มเข้าใจมุกอ่อน ๆ และความสัมพันธ์ระหว่างตัวละคร ฉากแบบเพื่อนช่วยเพื่อนในเรื่องหลักของ 'Winnie-the-Pooh' จะสอนเรื่องมิตรภาพและการแก้ปัญหาได้ดี ส่วนเด็กโตประถม (6–9 ขวบ) จะเริ่มสนุกกับภาษาที่เล่นคำและบรรยากาศแฝงปรัชญาเล็ก ๆ ของต้นฉบับ ฉันมักชอบเห็นเด็กยิ้มตอนอ่านบรรทัดที่แสดงความไร้เดียงสาและความเอื้อเฟื้อ — นั่นแหละเสน่ห์ที่ทำให้วินนี่คุ้มค่าต่อการอ่านหลายวัย