หนังวิลล์ สมิธ

แฟนหนังที่ชอบดูการแสดงแบบเต็มอารมณ์จะได้เห็นมิติของวิลล์สมิธชัดเจนที่สุดในผลงานดราม่าและไบโอพิค

เราเห็นเขาใช้พลังทางอารมณ์แบบละเอียดใน 'The Pursuit of Happyness' —การแสดงที่ไม่ต้องพึ่งเอฟเฟกต์ แต่พึ่งความเป็นมนุษย์ที่เปราะบางและความหวังอย่างเงียบๆ ซึ่งทำให้ฉากพ่อ-ลูกในหนังมีน้ำหนักมาก แม้จะเคยผ่านมาแล้วหลายครั้ง แต่ทุกฉากยังคงทำให้ลมหายใจของตัวละครรู้สึกจริง การฝึกซ้อมและการสร้างความสัมพันธ์กับนักแสดงเด็กในกองถ่ายที่เห็นได้ชัดส่งผลต่อความน่าเชื่อถือของบท

มุมหนึ่งที่แฟนไม่ควรมองข้ามคือการลงทุนเรื่องร่างกายและการศึกษาบทสำหรับบทบาทอย่าง 'Ali' ที่ต้องรับน้ำหนักทั้งทางกายและจิตใจ เราตามดูการเปลี่ยนแปลงของน้ำเสียง การใช้ร่างกาย และวิธีที่เขารับมือกับบทประวัติศาสตร์นักกีฬาที่เป็นบุคคลสาธารณะ — นี่ไม่ใช่แค่การจำลองท่า แต่เป็นการเข้าใจแรงจูงใจของคนคนนั้นในระดับที่ลึกกว่าแฟนปกติจะคาดคิด

โดยสรุป มุมที่แฟนควรให้ความสำคัญคือความตั้งใจในการทำงานกับบท ไม่ว่าจะเป็นความเปราะบางหรือความดิบของการแสดง นั่นแหละที่ทำให้ผลงานดราม่าของเขายืนได้นานกว่าหนังบล็อกบัสเตอร์ทั่วไป และทำให้เราอยากกลับไปดูซ้ำเพื่อจับรายละเอียดเล็กๆ ที่เขาฝากไว้ในฉากต่างๆ

เราอยากพูดถึงตัวเลขที่คนมักถามถึงบ่อยที่สุดของคนดังคนนี้—มูลค่าสุทธิของวิลล์ สมิธ ในปีล่าสุดที่มีการประเมินโดยสื่อสาธารณะต่าง ๆ

ภาพรวมที่ได้ยินบ่อยจากแหล่งข่าวหลายแห่งคือประมาณ 300–400 ล้านดอลลาร์สหรัฐ โดยตัวเลขที่มักถูกอ้างถึงบ่อยที่สุดจะอยู่ราว ๆ 350 ล้านดอลลาร์ สหรัฐ นั่นแปลเป็นมูลค่าราว 11–12 พันล้านบาท ขึ้นกับอัตราแลกเปลี่ยน ณ เวลานั้น ผลรวมนี้มาจากรายได้ก้อนใหญ่ทั้งค่าตัวจากหนังอย่าง 'King Richard' และรายได้จากการมีส่วนร่วมในโครงการอย่างการรีเมกของ 'Aladdin' รวมถึงรายได้ค่าตอบแทนจากงานโปรดักชันและรายได้ย้อนหลัง

มุมมองส่วนตัวคือแม้ตัวเลขจะแตกต่างกันไปตามแหล่ง แต่จุดที่ชัดเจนคือเขามีสินทรัพย์ที่หลากหลาย—ทรัพย์สินทางอสังหาริมทรัพย์ งานผลิต และพอร์ตการลงทุน ซึ่งทำให้มูลค่าสุทธิค่อนข้างมั่นคงแม้บางช่วงจะมีข่าวคราวที่กระทบต่อภาพลักษณ์ ผลสรุปคล้าย ๆ นี้ทำให้ผมคิดว่าเลขประมาณกลาง ๆ ระหว่าง 300 ถึง 400 ล้านดอลลาร์เป็นภาพรวมที่สมเหตุสมผล และนั่นก็เพียงพอให้เห็นว่าอาชีพของเขาสร้างมูลค่าให้ได้มากขนาดไหน

เราโตมากับความบ้าคลั่งของรถไล่ล่า ดนตรีหนักๆ และมุขตลกคู่อีกคนหนึ่ง—นั่นแหละคือเสน่ห์ของแฟรนไชส์ 'Bad Boys' ที่มีภาคต่อจริงจังที่สุดในผลงานของวิลล์ สมิธ

'Bad Boys' เริ่มจากหนังปี 1995 ที่เปิดตัวความเข้ากันได้ของคู่หูสายตำรวจ ก่อนจะตามมาด้วย 'Bad Boys II' (2003) และภาคที่กลับมาสดๆ ร้อนๆ อย่าง 'Bad Boys for Life' (2020) ซึ่งแสดงให้เห็นทั้งการเติบโตของตัวละครและการปรับโทนจากหนังบู๊คอมเมดี้ไปสู่บทที่มีความจริงจังและอารมณ์สะเทือนใจมากขึ้น การเห็นไมค์ โลว์รีย์ (ตัวละครของวิลล์) ยังคงรักษาสไตล์การยิงมุกในสถานการณ์ตึงเครียดคือหนึ่งในเสน่ห์ที่ทำให้แฟนๆ ยึดติด

ในมุมมองของคนที่ชอบทั้งฉากแอ็กชันจัดเต็มและการเล่นเคมีระหว่างนักแสดง ภาคต่อของ 'Bad Boys' ทำหน้าที่ได้ดีทั้งการสานต่อมุกเก่าและเพิ่มชั้นของความสัมพันธ์ที่ลึกขึ้น ระหว่างดูฉากไล่ล่าทางถนนหรือการเผชิญหน้าที่มีจังหวะตลกร้าย ฉันมักจะยิ้มแล้วก็ลุ้นไปพร้อมกัน ถ้าชอบหนังที่ให้ความบันเทิงแบบไม่หยุดและยังมีหัวใจ แฟรนไชส์นี้เป็นหนึ่งในตัวเลือกลำดับต้นๆ

ในมุมมองของเรา เรื่องที่ทำรายได้สูงสุดตลอดกาลของวิลล์ สมิธคือ 'Aladdin' (2019) — เวอร์ชันคนแสดงจากดิสนีย์ที่ทำรายได้ทั่วโลกทะลุพันล้านดอลลาร์ โดยภาพรวมรายได้ประมาณ 1.05 พันล้านดอลลาร์ ซึ่งถือเป็นก้าวสำคัญในอาชีพของเขา

การที่หนังทำเงินได้ขนาดนี้ไม่ได้มาจากแค่ชื่อวิลล์ สมิธ คนเดียว แต่มาจากการผสมผสานหลายอย่างเข้าด้วยกัน: ความคิดถึงที่ผู้คนมีต่อแอนิเมชันต้นฉบับ ความเก๋าของโปรดักชัน และการตลาดระดับโลกที่ชนชั้นครอบครัวเข้าถึงได้ง่าย อีกปัจจัยคือการที่บทบาท 'จีนี่' ถูกออกแบบใหม่ให้มีสีสันและฮิวเมอร์ที่เข้ากับสไตล์วิลล์ ทำให้แฟนทั้งรุ่นเก่าและรุ่นใหม่อยากดูพร้อมกัน

เมื่อนำไปเทียบกับหนังที่เขาเล่นซึ่งทำเงินระดับสูงอื่น ๆ อย่าง 'I Am Legend' หรือแฟรนไชส์ 'Men in Black' จะเห็นว่า 'Aladdin' โดดเด่นในเชิงตัวเลขระดับโลกและความเป็นงานครอบครัวที่ดึงตลาดต่างประเทศได้มากขึ้น นี่ไม่ได้แปลว่าหนังเรื่องอื่นเลวร้าย แต่เป็นตัวอย่างที่ชัดว่าการจับคู่สตูดิโอใหญ่กับบทที่เป็นมิตรต่อผู้ชมทั่วโลกสามารถสร้างสถิติได้จริง — และสำหรับเรา นี่คือภาพยนตร์ที่สะท้อนพลังการเป็นสตาร์ของเขาได้ชัดที่สุด

เริ่มจากผลงานที่ทำให้หลายคนรู้สึกผูกพันกับเขาเลยคือ 'The Pursuit of Happyness' เพราะมันเป็นการเปิดประสบการณ์การรับชมแบบใกล้ชิดและเต็มไปด้วยอารมณ์ที่จริงจังและอบอุ่นใจ ผมคิดว่าเป็นจุดเริ่มต้นที่ดีถ้าอยากเข้าใจมิติด้านการแสดงที่ไม่ใช่แค่หน้าตาดีแล้วพูดคูล แต่เป็นการแสดงที่ต้องแบกรับความเศร้า ความยากลำบาก และความหวังไว้บนบ่าของตัวละคร หนังเรื่องนี้ทำให้เห็นความสามารถของวิลล์ในการสื่อสารความละเอียดอ่อนของตัวละครพ่อคนหนึ่งที่สู้ทุกอย่างเพื่ออนาคตลูก การดูเรื่องนี้ก่อนจะทำให้บทบาทอื่น ๆ ของเขารู้สึกมีน้ำหนักและเชื่อมโยงได้มากขึ้น

ต่อมาก็แนะนำให้ขยับไปทางคาแรกเตอร์ที่เบาสบายแต่เปี่ยมเสน่ห์อย่าง 'Men in Black' และชุด 'Bad Boys' ถ้าต้องการเห็นมุมตลก แอ็คชั่น และเคมีระหว่างตัวละคร ใน 'Men in Black' วิลล์โชว์คาแรกเตอร์ที่เฉียบคม ผสมด้วยมุกตลกร้ายเล็ก ๆ กับคู่หูที่ต่างสไตล์ ส่วน 'Bad Boys' กับมาร์ติน ลอว์เรนซ์ จะได้อารมณ์เพื่อนซี้ป่วนเมืองซึ่งเป็นอีกด้านหนึ่งของวิลล์ที่ทำให้คนดูยิ้มตาม บทพวกนี้ช่วยให้เข้าใจสัดส่วนความหลากหลายของเขาในงานบล็อกบัสเตอร์และอารมณ์ขันที่เป็นธรรมชาติ

ถ้าต้องการสำรวจพาเลตต์การแสดงที่ลึกและหลากหลายมากขึ้น ให้หยิบ 'Ali' กับ 'King Richard' มาดูเป็นลำดับต่อมา ใน 'Ali' เราจะเห็นวิลล์พยายามโอบอุ้มภาพบุคคลสาธารณะที่ซับซ้อน ขณะที่ 'King Richard' เป็นบทที่มาจากชีวิตจริงและสะท้อนมุมพ่อผู้มุ่งมั่นอย่างชัดเจน ทั้งสองเรื่องช่วยให้เห็นว่าเขาไม่ได้ติดอยู่กับบทแอ็คชั่นหรือคอเมดี้เพียงอย่างเดียว นอกจากนี้ถ้าอยากได้ความตึงเครียดทางไซไฟและบรรยากาศโดดเด่น 'I Am Legend' ก็เป็นตัวอย่างที่ดีของการแบกรับความโดดเดี่ยวและภาวะวิกฤต ในทางกลับกัน 'Seven Pounds' กับ 'Concussion' จะพาไปทางดราม่าที่ซับซ้อนและท้าทายทางศีลธรรม ส่วน 'Focus' ให้มุมการแสดงที่เซ็กซี่และชาญฉลาดอีกแบบหนึ่ง

สรุปแนะนำลำดับคร่าว ๆ ที่ผมมักแนะนำเพื่อนคือเริ่มด้วย 'The Pursuit of Happyness' เพื่อรับรู้หัวใจของการแสดง ต่อด้วย 'Men in Black' และ 'Bad Boys' เพื่อเห็นเสน่ห์และมุมฮา จากนั้นก้าวไปดู 'I Am Legend' และ 'Ali' เพื่อสำรวจพลังการแสดงที่เข้มข้น แล้วตามด้วย 'Seven Pounds'/'Concussion'/'Focus' และปิดท้ายด้วย 'King Richard' เพื่อสัมผัสบทพ่อ-ผู้ปกครองที่มีความลึก ถ้าดูตามนี้จะได้เห็นวิวัฒนาการทั้งด้านบทบาทและสไตล์การแสดงของเขาอย่างครบ ๆ สำหรับผม วิลล์เป็นคนที่ดูได้บ่อย ๆ ไม่ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ไปกับเขา มันให้ความรู้สึกอบอุ่นและมีแรงบันดาลใจทุกครั้ง

ปีนี้ยังไม่มีผลงานภาพยนตร์ใหม่ของวิลล์ สมิธที่เข้าฉายในโรงภาพยนตร์ที่ผมเห็นประกาศอย่างเป็นทางการ

ผมรู้สึกเหมือนกำลังตามดูเส้นทางของเขาในช่วงหลังจากที่ได้เห็นบทบาทแอ็กชัน-คอมเมดี้สุดเดือดใน 'Bad Boys: Ride or Die' ซึ่งออกฉายในปี 2024 มากกว่าการเห็นชื่อเขาปรากฏบนโปสเตอร์ใหม่ในปีนี้ การขาดผลงานใหม่ปีนี้ไม่ได้หมายความว่าเขาหายไปจากวงการ—เขายังมีส่วนร่วมในโปรเจ็กต์ด้านการผลิต งานพิเศษ และบางครั้งก็โผล่ในรายการหรือโปรเจ็กต์สั้นๆ แต่ถาคนถามว่ามีภาพยนตร์ยาวโปรโมตทั่วโลกปีนี้ไหม คำตอบคือยังไม่มี ผมเลยใช้เวลานี้ทบทวนฉากชวนหัวและเคมีคู่ของเขากับเพื่อนร่วมงานใน 'Bad Boys' อีกครั้ง และยังคอยสังเกตประกาศจากสตูดิโอว่าถ้าเขากลับมารับบทนำอีกครั้ง จะเป็นแนวไหน—แอ็กชัน ดราม่า หรือละครแนวประวัติศาสตร์ ก็น่าติดตามไม่แพ้กัน

เอาจริงๆแล้วถ้ามองจากมุมของคนที่ติดตามงานอินดี้และหนังประวัติศาสตร์ ฉันคิดว่างานล่าสุดที่โดดเด่นของเขาคือบทใน 'Emancipation' ซึ่งเขารับบทเป็น Peter นักล่าหนีจากการเป็นทาสที่กลายเป็นศูนย์กลางของเรื่องราวที่หนักหน่วงและทรงพลัง

ฉากที่ทำให้ฉันสะเทือนใจที่สุดคือช่วงที่ตัวละครต้องเดินข้ามพื้นที่ชุ่มน้ำและเผชิญกับความทรมานทั้งทางกายและจิตใจ การแสดงของเขาไม่ได้พึ่งพาการพูดคุยเยอะ แต่สื่ออารมณ์ผ่านสายตา ท่าทาง และรอยแผลบนตัว นั่นทำให้บทนี้มีน้ำหนักมากกว่าแค่การเป็นภาพยนตร์เชิงประวัติศาสตร์ มันเป็นการแสดงที่เรียกร้องความเห็นใจและความโกรธในเวลาเดียวกัน

ฉันรู้สึกว่าการเลือกนำเสนอเรื่องราวจากมุมมองของ Peter ทำให้หนังมีพลังมากขึ้น และการแสดงของเขาช่วยยกระดับประเด็นทางสังคมที่หนังอยากสื่อไว้ได้ชัดเจน เป็นบทที่ท้าทายทั้งกายและใจของนักแสดง และในฐานะแฟนหนังที่ชอบงานหนักแนวนี้ ฉันเห็นว่ามันเป็นหนึ่งในการแสดงที่ผู้ชมควรได้ดู

จริงๆแล้วเมื่อพูดถึงหนังของวิลล์ สมิธ ที่รับประกันได้ว่าอยู่บนแพลตฟอร์มบางแห่ง ใจผมเลยนึกถึงงานที่เป็น 'Netflix Original' ก่อนสุด เพราะสิ่งพวกนี้มักจะอยู่บน Netflix ตลอดเวลา เช่น 'Bright' ซึ่งเป็นหนังแอ็กชันแฟนตาซีที่ปล่อยโดย Netflix และยังมีเวอร์ชั่นแอนิเมะอย่าง 'Bright: Samurai Soul' ที่เป็นคอนเทนต์เฉพาะของ Netflix ด้วยกันทั้งคู่ ผมชอบที่สองเรื่องนี้ให้ความรู้สึกต่างจากหนังฮอลลีวูดแบบเดิม ๆ — ปะทะกันด้วยสีสันและโลกแบบแฟนตาซีที่แปลกตา

นอกจากฝั่ง Netflix แล้ว ฝั่ง Disney+ จะหนักไปที่งานที่เป็นของดิสนีย์เองอย่างชัดเจน เรื่องที่โดดเด่นคือ 'Aladdin' เวอร์ชันไลฟ์แอ็กชันปี 2019 ที่วิลล์รับบทเป็นจินนี่ ซึ่งถ้าคุณเป็นแฟนเพลงและความบันเทิงแนวครอบครัว เรื่องนี้มักจะอยู่บน Disney+ เพราะเป็นทรัพย์สินของดิสนีย์เอง นอกจากนี้ยังมีเนื้อหาแบบสารคดี/รายการที่เขาเป็นเจ้าภาพบางอย่างที่ปรากฏบนช่องทางของเนชั่นแนล จีโอกราฟฟิกซึ่งอยู่ภายใต้ร่มของ Disney+ ในบางประเทศ ผมมองว่า Disney+ เหมาะสำหรับงานที่ครอบครัวดูร่วมกันหรือหนังที่เป็น IP ของดิสนีย์ ส่วน Netflix ให้ความรู้สึกเปิดกว้างกับโปรเจกต์ที่ทดลองมากกว่า

มาดูกันว่าฉันจะแนะนำผลงานของวิล สมิธเป็นลำดับไหนเมื่อใครสักคนอยากเริ่มดู

เริ่มจากหนังที่โชว์ความสามารถด้านการแสดงที่แท้จริงก่อน นั่นคือ 'The Pursuit of Happyness' — บทบาทพ่อที่ดิ้นรนเพื่อให้ลูกมีชีวิตที่ดีกว่าเป็นบทที่เรียบง่ายแต่ทรงพลัง ฉากเล็ก ๆ หลายฉากทำให้เห็นความละเอียดอ่อนของอารมณ์และเคมีระหว่างตัวละครหลัก ส่วนการแสดงของวิลทำให้ฉากเหล่านั้นไม่กลายเป็นบทเรียนยัดเยียด แต่กลายเป็นประสบการณ์ร่วมที่ปะทุได้จริง ๆ

ต่อด้วยหนังที่เน้นมิติของการเปลี่ยนแปลงตัวตนอย่าง 'Ali' และหนังที่เน้นความสามารถแบกเรื่องคนเดียวอย่าง 'I Am Legend' ใน 'Ali' จะเห็นการเปลี่ยนรูปร่างและวิธีการแสดงเพื่อเข้าถึงตัวบุคคลจริง ๆ ส่วน 'I Am Legend' ให้มุมเดียวดายและภาระของการต้องแบกรับเรื่องราวทั้งเรื่องบนบ่าคนเดียว ทั้งสองเรื่องช่วยให้เข้าใจว่าวิลไม่ได้เป็นแค่หนุ่มแนวคาริสม่า แต่มีความสามารถในการรับบทหนัก ๆ ได้อย่างสมจริง

ปิดท้ายด้วยความสนุกสบาย ๆ อย่าง 'Men in Black' ที่แสดงให้เห็นเสน่ห์และจังหวะคอมเมดี้ซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมเขาถึงเป็นดาราหนังบล็อกบัสเตอร์ที่คนดูจดจำได้ง่าย การดูตามลำดับนี้ช่วยให้เห็นพัฒนาการทั้งทางอารมณ์ ทักษะการแสดง และความหลากหลายของผลงาน — แล้วก็ทำให้เข้าใจว่าทำไมเขาถึงยังเป็นชื่อที่คนพูดถึงอยู่บ่อย ๆ