หนีห่าว

ในความคิดของฉัน การแปลคำว่า 'หนีห่าว' ควรขึ้นกับบริบทและน้ำเสียงมากกว่าจะมีคำตอบเดียวตายตัว เพราะต้นกำเนิดมันคือคำทักทายพื้นฐานของภาษาจีนกลางซึ่งความหมายตรงๆ ก็คือ 'สวัสดี' หรือ 'สบายดีไหม' แต่วิธีที่ตัวละครใช้และโทนของฉากจะบอกเราว่าควรเลือกคำไทยแบบไหนให้เหมาะสม

เมื่อต้องทำซับ ฉันมักแบ่งทางเลือกออกเป็นสามแบบหลัก: แปลเป็น 'สวัสดี' เมื่อต้องการความเป็นทางการหรือความสุภาพ, แปลเป็น 'หวัดดี' หรือ 'ไง' เมื่อตัวละครเป็นคนรุ่นใหม่ สนิทกัน หรือสื่อถึงความลำลอง และเก็บเป็นคำทับศัพท์ 'หนีห่าว' เมื่อต้องการเน้นความเป็นจีนหรือทำให้คนดูรับรู้ว่าผู้พูดใช้ภาษาต่างประเทศโดยเจาะจง เช่น ในฉากที่ตัวละครจีนทักทายคนต่างชาติแล้วสำเนียงมีความสำคัญต่อเรื่องราว การทับศัพท์ช่วยรักษาอัตลักษณ์ของตัวละคร

ยกตัวอย่างจากงานที่ฉันดูบ่อย ๆ อย่าง 'The King's Avatar' ถ้าพวกตัวละครในวงการเกมใช้คำทักทายแบบลวก ๆ กัน ฉันจะเลือก 'หวัดดี' หรือแม้แต่ 'ไฮ' เพื่อรักษาจังหวะบทพูดให้กระชับ แต่ถ้าซีนนั้นเป็นการประชุมระหว่างคนจีนกับคนต่างชาติและบทอยากเน้นว่าฝ่ายนั้นพูดภาษาจีนจริง ๆ ฉันมักจะเขียน 'หนีห่าว' ไว้เพื่อให้ความรู้สึกแปลกใหม่และให้ผู้ชมตระหนักถึงบริบทภาษาที่ต่างกัน

สรุปคือฉันมองว่าความสอดคล้องและความรู้สึกของฉากสำคัญกว่าการยึดติดกับคำแปลเดียว การตั้งกฎง่าย ๆ ในโปรเจกต์ก่อนแปล เช่น กำหนดว่าจะใช้ทับศัพท์ในสถานการณ์แบบไหน หรือใช้ 'สวัสดี' กับผู้ใหญ่และ 'หวัดดี' กับคนรุ่นใหม่ จะช่วยให้ซับดูเป็นธรรมชาติโดยรวม และยังรักษาคุณค่าทางวัฒนธรรมได้ในระดับหนึ่ง นี่แหละคือแนวทางที่ฉันมักใช้เวลาเลือกคำให้รู้สึกลงตัวกับฉากและผู้ชม

คำว่า 'หนีห่าว' แปลตรงตัวว่า 'สวัสดี' ในภาษาจีนกลาง (เขียนเป็นอักษรจีนว่า 你好) และโดยทั่วไปใช้เป็นคำทักทายเมื่อเจอกันเหมือนคำว่า 'สวัสดี' ในภาษาไทย ผู้พูดส่วนใหญ่จะออกเสียงเป็นพินยินว่า nǐ hǎo ซึ่งทั้งสองพยางค์เป็นโทนที่ต้องระวัง แต่ในการพูดจริงมักได้ยินรูปแบบที่ผ่อนลงเล็กน้อยเพราะกฎโทนเสียงของจีนกลาง

ผมมักจะอธิบายต่อผู้เรียนว่า 'หนีห่าว' เหมาะกับการเริ่มบทสนทนากับคนที่ไม่คุ้นเคย ใช้ได้ทั้งกับคนหนุ่มสาวและผู้ใหญ่ในสถานการณ์ทั่วไป แต่เวลาต้องการความสุภาพมากขึ้นควรใช้รูปแบบที่แสดงความเคารพ เช่น ใส่คำว่า '您' ไว้หน้าเพื่อเป็น '您好' หรือถ้าทักเป็นกลุ่มใช้ '你们好' ในทางภาษาถิ่นอย่างกวางตุ้งคำทักทายที่มีความหมายใกล้เคียงกันคือ 'nei hou' ที่ออกเสียงต่างกัน คนจีนบางคนในชีวิตประจำวันก็ใช้คำยืมแบบ '嗨' หรือคำทางการโทรศัพท์อย่าง '喂' แทนการใช้ 'หนีห่าว' ขึ้นอยู่กับบริบทและความสนิทสนมของผู้พูด

คำว่า 'หนีห่าว' ที่ปรากฏบ่อยในซีรีส์จีนโดยทั่วไปก็คือคำทักทายพื้นฐานของภาษาจีนกลาง มาจากคำว่า '你好' (nǐ hǎo) ซึ่งถ้าแปลตรงตัวมันหมายถึง 'คุณดี' หรือก็คือ 'สวัสดี' ในภาษาไทยนั่นเอง การเห็นคำนี้บ่อยในซีรีส์สมัยใหม่หรือซีรีส์เมืองใหญ่มักจะสื่อว่าเป็นการทักทายธรรมดาระหว่างคนสองคน ไม่ได้มีน้ำเสียงเป็นทางการจัดหรือสนิทสนมลึกซึ้งอะไร จึงใช้ได้ทั้งเมื่อคนแปลกหน้าเจอกันครั้งแรกหรือคนรู้จักทักกันสบาย ๆ

ในมุมมองของแฟนซีรีส์ที่ติดตามทั้งฉากร่วมสมัยและฉากโบราณ จะเห็นว่าการใส่ 'หนีห่าว' ลงไปมีผลเชิงบริบทชัดเจน ในซีรีส์สมัยใหม่อย่าง 'Love O2O' การใช้คำทักทายนี้ให้ความรู้สึกเป็นกันเองและตรงไปตรงมา แต่พอเข้าสู่ซีรีส์แนวย้อนยุคหรือพีเรียด เช่น 'Story of Yanxi Palace' จะรู้สึกว่าใช้คำสมัยใหม่แบบนี้อาจเป็นเรื่องของการแปลหรือการปรับให้คนดูเข้าใจง่าย เพราะในยุคสมัยจริง ๆ รูปแบบการทักทายในราชสำนักมักจะใช้คำสรรเสริญ การก้มหรือคำเรียกแบบเป็นทางการมากกว่า ทำให้การได้ยิน 'หนีห่าว' ในฉากวังอาจรู้สึกขัดจังหวะเล็กน้อย

อีกเรื่องที่น่าสนใจคือสำเนียงและความแตกต่างของภาษาในภูมิภาค เช่น ในงานจากฮ่องกง คุณจะได้ยินสำเนียงกวางตุ้งว่า 'nei hou' ซึ่งถูกถอดเป็นไทยต่างจาก 'หนีห่าว' ของจีนกลาง นอกจากนี้ผู้สร้างซีรีส์ยังใช้วิธีเล่นน้ำเสียงเพื่อสื่ออารมณ์ได้ด้วย เช่นการพูด 'หนีห่าว' แบบสดใสเพื่อแสดงความอ่อนเยาว์ หรือพูดแบบเย็นชากว่าเพื่อบอกว่าการทักทายนี้ทำด้วยมารยาทมากกว่าความจริงใจ พูดสั้น ๆ ว่าเจอคำนี้แล้วต้องดูบริบทประกอบเสมอ

ส่วนตัวมองว่าการรู้ความหมายพื้นฐานของคำนี้ช่วยให้เราอินกับบทสนทนาในซีรีส์ได้มากขึ้น และเมื่อเห็นการใช้คำนี้ในฉากต่าง ๆ ก็จะเริ่มจับโทนของตัวละครได้เร็วขึ้น ไม่ว่าจะเป็นทักทายธรรมดา ต้อนรับ หรือใช้เป็นมุกตลกเบา ๆ เวลาที่ตัวละครพยายามแสดงมารยาท การสังเกตเล็ก ๆ น้อย ๆ แบบนี้ทำให้ดูซีรีส์จีนมีรสชาติมากขึ้นและยังสนุกกับการเปรียบเทียบสำเนียงกับเวอร์ชันพากย์หรือซับไทยด้วย

ชื่อนี้ฟังแล้วคุ้น ๆ แต่เมื่อลองนึกถึงตัวละครที่มีการทับศัพท์เป็นไทยแล้ว ชื่อ 'หนีฮ่าว' กลับไม่ตรงกับตัวละครเด่นจากนิยายจีนคลาสสิกหรือจากนิยายแปลที่ฉันตามอ่านเป็นประจำ ฉันมองว่าปัญหาส่วนใหญ่เกิดจากการทับศัพท์ — พยัญชนะและสระในภาษาไทยสามารถสะกดชื่อจีนได้หลายแบบ ทำให้ชื่อเดียวกันในภาษาจีนอาจถูกเขียนเป็นไทยได้หลากหลายรูปแบบ เช่น '聂浩' , '聂皓' หรือ '聂豪' ซึ่งอ่านใกล้เคียงกับ 'หนีฮ่าว' แต่คนละตัวตนกันขึ้นอยู่กับนิยายหรือผลงานที่มา

เมื่อแยกแยะตามบริบทที่ต่างกัน ฉันคิดว่ามีสองทางเป็นไปได้ที่ชัดเจน: อาจเป็นตัวละครจากนิยายออนไลน์เล็ก ๆ หรือฟิคแฟนเมดของแฟนคลับ ซึ่งมักตั้งชื่อตัวละครโดยนามทับศัพท์แบบไม่เป็นมาตรฐาน อีกทางคือชื่อดังกล่าวอาจมาจากตัวละครตัวรองในนิยายจีนสมัยใหม่บางเรื่องที่ไม่ค่อยมีการแปลเป็นไทยอย่างเป็นทางการ ทำให้ความทรงจำของคนอ่านส่วนใหญ่ไม่ค่อยมีการอ้างอิงถึงชื่อนี้เลย

ในฐานะคนอ่านที่ชอบติดตามนิยายและแปลต่างประเทศ ฉันมักเจอความสับสนจากชื่อทับศัพท์เยอะ และมองว่าถ้าต้องการระบุแหล่งที่มาให้ชัวร์ ควรตรวจสอบรูปอักษรจีนต้นฉบับหรือบริบทของตัวละคร เช่น แผนภูมิความสัมพันธ์ เรื่องราวของตัวละคร หรือสื่อที่พบชื่อนั้น (เว็บนิยาย, ฟิค, หรือสื่อบันเทิงอื่น) แต่โดยรวมแล้วชื่อ 'หนีฮ่าว' ไม่ใช่ชื่อที่กระเด็นเป็นที่รู้จักในวงกว้างจากนิยายแปลที่มีชื่อเสียงเท่าที่ฉันเห็น — ซึ่งหมายความว่าโอกาสสูงกว่าที่จะเป็นการทับศัพท์หลากรูปแบบหรือเป็นตัวละครจากงานเขียนอิสระเล็ก ๆ มากกว่าจะเป็นตัวละครหลักจากนิยายชื่อดัง

เสียงทักทาย 'หนีห่าว' สามารถเป็นเครื่องมือเล่าเรื่องที่ทรงพลัง ถ้าฉันต้องการให้ประโยคสั้น ๆ นั้นทำหน้าที่มากกว่าการทักทายเฉย ๆ ผมมักคิดถึงเจตนาของตัวละครก่อนเสมอว่ากำลังรู้สึกอย่างไรและอยู่ในความสัมพันธ์แบบไหนกับผู้ฟัง การใส่น้ำเสียงอุ่น ๆ เบา ๆ จะให้ความรู้สึกใกล้ชิด และถ้าต้องการสร้างความห่างเหิน การออกเสียงให้แห้งและสั้นจะสื่อสารความเย็นชาได้ชัดเจน เช่น ในฉากรีจูนพบคนรักที่ห่างกันมานาน เสียงจะค่อย ๆ อ่อนลง มีพยางค์ยืดเล็กน้อยและมีลมหายใจแทรกกลางคำ เพื่อให้ผู้ชมรู้สึกว่ามันเต็มไปด้วยอารมณ์ที่ไม่ได้พูดตรง ๆ พูดอีกแบบหนึ่งในฉากที่ต้องการความเคารพหรือเป็นพิธีกรรม เสียงควรถูกควบคุมให้ชัด แน่น หนักแนวต่ำ เพื่อสะท้อนน้ำหนักของสถานการณ์ (ยกตัวอย่างเช่นฉากทักทายในซีรีส์จีนสไตล์ประเพณีที่ให้ความเป็นทางการมากขึ้น เหมาะมากที่จะใช้เอนเนอร์จี้จากเสียงอกและโทนอ่อนสูงขึ้นเล็กน้อย)

เมื่อฉันจะปรับเสียงจริง ๆ เทคนิคเล็ก ๆ น้อย ๆ ช่วยได้เยอะ — การเปิดปากมากขึ้นทำให้ 'หนีห่าว' สว่างและเป็นมิตร ในขณะที่การปิดริมฝีปากเล็กน้อยกับการเน้นเสียงช่วงกลางคำจะให้ความรู้สึกระมัดระวังหรือมีสำเนียงสำรวม การใช้ลม (aspiration) หรือการเริ่มด้วย glottal onset จะเปลี่ยนลักษณะคำทันที อย่าลืมเรื่องสปีดด้วยนะ ยิ่งพูดช้าในจังหวะสำคัญ ผู้ฟังยิ่งรับรู้ถึงน้ำหนักอารมณ์มากขึ้น ฉันมักฝึกกับบทย่อย ๆ โดยทดลองโทนต่าง ๆ แล้วบันทึกฟังซ้ำ เพื่อเลือกเวอร์ชันที่เข้ากับภาพและคอมโพสของฉากมากที่สุด

บริบททางเสียงแวดล้อมและการตัดต่อก็สำคัญ ฉันจะปรับระดับเสียงให้กลมกลืนกับเสียงรอบข้าง เช่น ในตลาดที่เสียงดัง การยกโวลุ่มและทำให้เสียงมีความคมขึ้นจะทำให้คำทักนำโดดออกมา ในงานที่ต้องการความลับ เสียง 'หนีห่าว' ที่ทำเบาและมีพยางค์แทรกจะเหมือนกระซิบที่มีปริศนา ที่สำคัญคือฟังเพื่อนร่วมฉากและจังหวะการหายใจของเขาด้วย — การทักทายที่ไหลลื่นกับการแสดงคนอื่นจะดูเป็นธรรมชาติมากกว่าแบบเดี่ยว ๆ สุดท้ายแล้วฉันมองว่าการทักทายสั้น ๆ นี้เป็นช่องทางบอกนิสัยตัวละครและความสัมพันธ์ มันอาจจะดูเล็ก แต่ถ้าใส่ใจรายละเอียด ผลลัพธ์จะทำให้ฉากทั้งฉากมีชีวิตขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

เสียงคำว่า 'หนีห่าว' เมื่อถูกใส่เข้าไปในเพลงธีมภาพยนตร์ มันกลายเป็นเครื่องมือสร้างอารมณ์ที่เรียบง่ายแต่ทรงพลังได้อย่างไม่น่าเชื่อ ผมมองว่าแกนหลักคือความสองแง่สองง่ามของคำนี้: ถ้อยคำที่แปลว่า 'สวัสดี' กลับมีทั้งความอบอุ่นของการเริ่มต้นและความแปลกแยกเมื่อออกมาในบริบทที่ไม่คาดคิด นักประพันธ์เพลงจะเล่นกับโทนของเสียง การเว้นจังหวะ และองค์ประกอบดนตรีรอบ ๆ คำสั้น ๆ นี้เพื่อผลลัพธ์ที่ต่างกันอย่างสิ้นเชิง เช่น การร้องเบา ๆ แบบกระซิบคู่กับเสียงซอจีนเบา ๆ มักให้ความรู้สึกโหยหาและอบอุ่น เหมาะกับฉากที่ตัวละครกลับมาพบครอบครัวหรือกำลังคิดถึงบ้านเกิด ส่วนการตัดคำออกมาเป็นช็อตสั้น ๆ แล้วซ้อนกับซินธ์หนัก ๆ จะย้ำความขัดแย้งหรือความไม่สบายใจ เหมาะกับฉากที่ตัวเอกเผชิญกับการเปลี่ยนแปลงที่คาดไม่ถึง การใช้เครื่องดนตรีจีนดั้งเดิม เช่น เออร์หู กู่เจิง หรือกู่เจิงแบบปรับโทน จะช่วยให้คำว่า 'หนีห่าว' เชื่อมโยงกับภูมิทัศน์ทางวัฒนธรรมได้ทันที แต่สิ่งที่ผมชอบมากกว่าคือการผสมผสานข้ามวัฒนธรรม—เอาพิณอ่อน ๆ ของตะวันตกมาเล่นคู่กับเมโลดี้พนาซาพูดถึงจังหวะคำทักทาย ทำให้ความหมายขยายจากแค่คำว่า 'สวัสดี' เป็นสัญลักษณ์ของการเจรจา การประนีประนอม หรือการต้อนรับคนแปลกหน้า การเรียงลำดับซ้ำของคำในคอรัสยังทำให้คำสั้น ๆ นี้กลายเป็นฮุกทางอารมณ์ ที่ดึงผู้ชมให้จำและเชื่อมต่อกับภาพโดยทันที สุดท้าย ผมมักสังเกตการวางตำแหน่งคำในฉาก—ว่าใช้ตอนเริ่มเรื่องเป็นการเปิดประตู หรือใช้ในช่วงท้ายเป็นการทิ้งคำถามไว้กับผู้ชม การใส่เอฟเฟ็กต์รีเวิร์บหนามากในตอนท้ายคำทำให้ความหมายกลับกลายเป็นความไกล ความโหยหา ในขณะที่การซิงโคกับภาพที่แสดงการก้าวเดินหรือการโบกมือจะให้ความรู้สึกเบิกบานและเริ่มต้นใหม่ สำหรับผม คำว่า 'หนีห่าว' ในเพลงธีมไม่ใช่แค่คำทักทาย แต่มันคือวลีสั้น ๆ ที่ถ้าร้อยเรียงดี สามารถบอกเล่าเรื่องราวทั้งชีวิตได้

พอจะทักทายเป็นภาษาจีนทีไร ผมมักจะเริ่มจากการฝึกจังหวะก่อนเลย เพราะเสียงจริงๆ ของ 'หนีห่าว' ไม่ได้เป็นแค่สองพยางค์ธรรมดา แต่มันมีเรื่องโทนเสียงเข้ามาเกี่ยวข้องโดยตรง

สิ่งสำคัญคือโทนของทั้งคู่เป็น 'ฮั่นหมิน' ตกลงคือ 'ทั้งสองคำเป็นโทนที่เรียกว่าโทนสาม' แต่เมื่อยืนคู่กันตามกฎของภาษาจีน ตัวแรกจะเปลี่ยนเป็นโทนสอง (ขึ้นเล็กน้อย) ดังนั้นเวลาพูดจริงๆ ให้เปลี่ยนจาก 'nǐ hǎo' เป็นเสียงที่คล้าย 'ní hǎo' — พยางค์แรกขึ้น (เหมือนคำถามสั้นๆ) แล้วพยางค์ที่สองลงแล้วตื้นขึ้นเล็กน้อย (เป็นโทนจุ่ม/เด้ง) นอกจากนี้อย่าลืมออกเสียงพยัญชนะให้ชัด: 'n' ต้องชัดและ 'h' ต้องเป็นลมหายใจเบาๆ ก่อนเสียง 'ao' ฝึกโดยยิ้มเล็กน้อยขณะพูดเพื่อให้เสียงเป็นมิตรและธรรมชาติมากขึ้น

ฉันแนะนำให้เริ่มจากเล่มแรกของ 'หนีฮ่าว' เสมอถ้าต้องการสัมผัสเรื่องราวอย่างครบถ้วนและต่อเนื่อง

การอ่านจากจุดเริ่มช่วยให้เข้าใจโลกของเรื่อง ระบบความสัมพันธ์ และแรงจูงใจของตัวละครได้ชัดเจนกว่าการกระโดดข้ามไปกลางเรื่อง ความเปลี่ยนแปลงเล็ก ๆ ระหว่างตอนต้นกับตอนต่อมามักเป็นสิ่งที่ทำให้ตัวละครมีมิติมากขึ้น และพล็อตย่อยที่ดูเหมือนไม่สำคัญในตอนแรกอาจมีผลต่อเหตุการณ์ใหญ่ในภายหลัง นอกจากนี้ ภาษาและโทนของผู้เขียนมักพัฒนาไปตามเล่ม การอ่านต่อเนื่องจึงทำให้รับรู้การเติบโตนั้นได้ดี

ถ้าคุณเป็นคนที่ชอบค่อย ๆ สัมผัสความสัมพันธ์หรือชอบการปูพื้นโลกแบบละเอียด เริ่มเล่มแรกแล้วค่อย ๆ เดินไต่ไปเรื่อย ๆ จะได้มุมมองครบ ทั้งฉากเบา ๆ ที่มีเสน่ห์และฉากหนัก ๆ ที่ทรงพลัง เปรียบเทียบแบบไม่ตรงตัวแต่ชอบแบบเดียวกันคือการเริ่มอ่าน 'One Piece' ตั้งแต่ตอนแรก—มันให้รากฐานกับความผูกพันกับตัวละครแบบไม่เร่งรีบ

ถ้าต้องเลือกเวอร์ชัน ให้มองหาฉบับที่มีคำอธิบายเพิ่มเติมหรือคอมเมนต์จากผู้แปล (ถ้ามี) เพราะบางครั้งคำแปลช่วยเชื่อมช่องว่างวัฒนธรรมได้ดี สุดท้ายแล้วการเริ่มจากเล่มแรกทำให้คุณมีสิทธิ์เลือกต่อว่าจะติดตามเล่มถัดไปทันทีหรือแวะพักแล้วกลับมาอีกครั้ง — นี่คือวิธีที่ทำให้ฉันสนุกกับการอ่านมากที่สุด

การเริ่มจากสื่อไหนก่อนระหว่าง 'หนีฮ่าว' ซีรีส์กับนิยายเป็นคำถามที่ได้ยินบ่อย และผมชอบตีความมันเหมือนการเลือกระหว่างชิมเมนูที่ตกแต่งสวยกับลองชิมวัตถุดิบสด ๆ ที่อยู่เบื้องหลัง

ผมมองว่าถ้าต้องการความรู้สึกรวดเร็วและอยากเห็นโลกของเรื่องในภาพเคลื่อนไหวเต็มรูปแบบ ให้เริ่มจากเวอร์ชันซีรีส์ก่อน เพราะการตัดต่อ ดนตรี และการแสดงสามารถปลุกอารมณ์ได้เร็วมาก — หลายฉากที่เห็นบนหน้าจอจะย้ำความสัมพันธ์และจังหวะเรื่องราวได้ชัดเจนกว่าข้อความเพียงอย่างเดียว อย่างเช่นความต่างระหว่างนิยายกับภาพยนตร์ใน 'Dune' ที่ฉากบางฉากถูกเล่นโทนต่างออกไป แต่กลับทำให้คนดูเข้าใจอารมณ์ได้ง่ายขึ้น

อีกมุมหนึ่ง ถ้าอยากเข้าไปอยู่ในหัวตัวละคร เข้าใจบริบทภายในและตรรกะของโลกให้ลึกกว่าที่ภาพเสนอ นิยายคือคำตอบ เพราะงานเขียนมักมีช่องให้จินตนาการได้มากกว่าและรายละเอียดปลีกย่อยบางอย่างอาจขยายความได้ดีกว่า อย่างไรก็ตาม ระวังสปอยล์: อ่านนิยายก่อนอาจทำให้การชมซีรีส์สูญเสียความตื่นเต้น แต่ก็ทำให้จับผิดการดัดแปลงได้สนุกขึ้น

สุดท้ายผมมักแนะนำให้ปรับตามจริตของตัวเอง — ถ้าชอบถูกดูดเข้าฉากเร็วๆ ให้เปิดซีรีส์ก่อน แต่ถ้าชอบร้อยความคิดและชอบอ่านช้า ๆ ลองหยิบหนังสือก่อน แล้วกลับมาดูซีรีส์เพื่อชื่นชมช่องว่างที่ผู้สร้างเติมเต็ม มันเป็นประสบการณ์สองแบบที่เติมกันได้ดี

เอาจริงๆ คำว่า 'หนีห่าว' ในการสื่อสารแบบวันต่อวันเดี๋ยวนี้ถูกแทนที่ด้วยลูกเล่นหลากหลายมากกว่าแค่คำทักทายแบบเป็นทางการ

ฉันมักเห็นคนรุ่นใหม่ใช้คำทักทายที่ยืมมาจากภาษาอังกฤษหรือเสียงสั้นๆ แทน เช่น '嗨' (อ่านว่า ไฮ) และรูปแบบล้อเลียนแบบเขียนเป็นพินอินว่า 'nihao' เวลาอยากทำตัวเป็นมิตรแต่ไม่ทางการ นอกจากนี้ '哈喽' ซึ่งมาจาก 'hello' ก็เป็นตัวเลือกยอดฮิตในแชทและสตอรี่ เพราะฟังผ่อนคลายกว่า '你好' มาก

อีกสิ่งที่ทำให้การทักทายดูทันสมัยคือสติกเกอร์ ไอคอนหัวใจ หรือเสียงส่งสั้น ๆ — บางครั้งคนจะส่งสติ๊กเกอร์แทนคำว่า 'สวัสดี' ทั้งหมดนี้ทำให้การทักทายมีโทนเป็นกันเองและเร็วขึ้น บางครั้งฉันเองก็เลือกส่งสติกเกอร์มากกว่าจะพิมพ์คำยาว ๆ เพราะมันกระชับและแสดงอารมณ์ได้ชัดกว่า