อนิเมะโชเน็น

นี่คือสิบอนิเมะโชเน็นที่ผมมักจะแนะนำให้เพื่อนๆ ชาวไทยลองดู เพราะมันรวมทั้งคลาสสิกและยุคใหม่ที่คนคุยกันบ่อย

'One Piece' — เรื่องราวการผจญภัยที่เต็มไปด้วยโลกที่ถูกออกแบบอย่างละเอียด คาแรกเตอร์มีเสน่ห์และอารมณ์หนักแน่นจนแฟนไทยยกให้เป็นชาร์ตต้นๆ

'Naruto' — การเติบโตของนินจาหนุ่มกับธีมมิตรภาพ ความพยายาม และการไถ่บาป เหมาะกับคนอยากดูตัวเอกก้าวข้ามข้อจำกัด

'Hunter x Hunter' — โครงเรื่องไม่ธรรมดาและระบบพลังที่ฉลาด ทำให้ตอนต่อไปน่าติดตาม แม้บางภาคจะช้ากว่าแต่คุณภาพยังคงสูง

'Dragon Ball' — ต้นแบบโชเน็นแอ็คชั่นที่เปลี่ยนวงการ แม้จะโบราณ แต่ความสนุกและความคาดหวังของการต่อสู้ยังคงได้ผล

'My Hero Academia' — สะท้อนยุคฮีโร่แบบร่วมสมัย ตัวละครหลากหลายและฉากแอ็คชั่นจัดเต็ม

'Demon Slayer' — ภาพสวยจนต้องหยุดดู เสียงดนตรีและฉากต่อสู้โดดเด่น ทำให้คนรุ่นใหม่ชอบมาก

'Jujutsu Kaisen' — จังหวะไว คาแรกเตอร์คูล และคอมโบต่อสู้ที่ออกแบบดี เหมาะกับคนชอบแอ็คชั่นร่วมสมัย

'Fullmetal Alchemist: Brotherhood' — พล็อตแน่น การวางประเด็นเชิงปรัชญาและจังหวะดราม่าทำได้ยอดเยี่ยม

'Bleach' — โลกดาบและวิญญาณที่มีแฟนเบสใหญ่ ฉากต่อสู้ยาวๆ ที่ให้ความรู้สึกมหากาพย์

'Haikyuu!!' — แม้จะเป็นกีฬาแต่จังหวะโชเน็นชัดเจน การเติบโตของทีมนั้นเรียกน้ำตาได้บ่อย

รายการนี้ผสมทั้งอนิเมะแบบดั้งเดิมและผลงานยุคใหม่ ถาโถมความรู้สึกแบบต่างๆ กัน ทั้งฮีโร่ การเดินทาง และการเผชิญหน้ากับตัวเอง — ถ้าอยากเริ่มจากอะไรที่คุ้น ลองเลือกเรื่องที่มีธีมตรงกับอารมณ์ตอนนั้นๆ ดู

ลองเริ่มจากงานที่สมดุลระหว่างโลกแฟนตาซีกับปรัชญาชั้นลึกอย่าง 'Fullmetal Alchemist: Brotherhood' — นี่คืออนิเมะที่ทำให้ผมยืนหยัดเป็นแฟนมายาวนานเพราะไม่ใช่แค่การต่อสู้แต่เป็นการตั้งคำถามเรื่องความยุติธรรม การเสียสละ และผลของความโลภ

ฉากที่ทำให้ผมสะเทือนใจที่สุดไม่ใช่ฉากบู๊อย่างเดียว แต่เป็นช่วงที่ตัวละครต้องเผชิญหน้ากับผลลัพธ์จากการตัดสินใจของตัวเอง เช่น โมเมนต์ของความสูญเสียที่กลั่นออกมาเป็นบทสนทนาสั้น ๆ ระหว่างพี่น้องเอลริค กับการเปิดเผยความจริงของ ‘พ่อ’—มันทั้งเศร้าและทรงพลังจนทำให้ฉากแอ็กชันทั้งหมดมีน้ำหนักมากขึ้น ผมคิดว่าคนที่ชอบเรื่องมีความหมายซับซ้อนและตัวละครที่เติบโตจริง ๆ จะหลงรักเรื่องนี้ได้ง่าย ๆ

เราเป็นคนที่ชอบเลือกการ์ตูนให้เด็ก ๆ ดูอย่างระมัดระวังและชอบคิดถึงความสมดุลระหว่างความสนุกกับเนื้อหาที่เหมาะสม สำหรับเด็กอายุ 10 ปี ฉันมักมองหาอนิเมะโชเน็นที่มีจังหวะเรื่องไม่หนักเกินไป ตัวละครชัดเจน และมีจุดเน้นที่มิตรภาพ การแข่งขัน หรือการผจญภัยแบบไม่รุนแรงเกินไป 'Pokémon' คือหนึ่งในรายการโปรดที่จะแนะนำก่อนเลย — ภาพสีสวย ฉากต่อสู้เป็นมิตร ไม่เน้นฉากเลือดหรือความรุนแรงเกินงาม และเรื่องราวส่งเสริมการทำงานเป็นทีมและความเมตตาต่อสิ่งมีชีวิตอื่น ๆ ทำให้เด็กสามารถเพลิดเพลินได้โดยผู้ปกครองสบายใจ

อีกแบบที่ชอบแนะนำคือโชเน็นแนวกีฬา เช่น 'Haikyuu!!' แม้ว่าจะมีความเข้มข้นเวลาแข่ง แต่เป็นการพัฒนาทักษะและจิตใจที่เป็นแบบอย่างดี ตัวละครมีพัฒนาการชัดเจน เด็กจะได้เห็นการฝึกฝน ความมุ่งมั่น และการอยู่ร่วมกับเพื่อนร่วมทีม ซึ่งช่วยสร้างแรงบันดาลใจโดยไม่พาไปสู่ประเด็นผู้ใหญ่ ส่วนถ้าอยากได้ความตลกและน่ารักแบบเบาสมอง 'Yo-kai Watch' ก็เหมาะ — เน้นมุกและแก้ปัญหาในแต่ละตอนแบบไม่ต่อเนื่อง ทำให้ดูง่ายไม่ต้องตามครบรอบ

มีเรื่องที่ต้องระวังบ้าง เช่น 'Dragon Ball' ในยุคต้นมีเสน่ห์ของการผจญภัยและการต่อสู้ แต่บางฉากอาจรุนแรงสำหรับเด็กบางคน ถ้าจะเปิดดูควรคัดตอนที่เหมาะสมหรือดูร่วมกับเด็กเพื่ออธิบายบริบท ขณะที่ 'One Piece' สนุกมหาศาลและสอนเรื่องมิตรภาพกับความฝัน แต่ความยาวของซีรีส์และบางประเด็นเชิงอารมณ์อาจทำให้เด็กวัย 10 ปีตามไม่ทันหรือรู้สึกงงได้ การแบ่งดูเป็นตอนสั้น ๆ หรือเลือกอาร์คที่เป็นมิตร เช่น อาร์คเริ่มต้น จะช่วยได้

สุดท้าย สิ่งสำคัญกว่าแค่ชื่อเรื่องคือการสังเกตปฏิกิริยาของเด็ก ระวังตอนที่มีฉากน่ากลัวหรือธีมซับซ้อน และชวนคุยหลังดูเพื่อให้เด็กสะท้อนสิ่งที่เห็น เช่น ถามว่าเขาชอบตัวละครไหนหรือคิดอย่างไรกับการตัดสินใจของตัวละคร การ์ตูนดี ๆ สามารถเปิดโลกจินตนาการและสอนเรื่องคุณธรรมได้ ถ้าดูไปด้วยกันยังเป็นช่วงเวลาที่อบอุ่นระหว่างผู้ใหญ่กับเด็กด้วยเช่นกัน

พอพูดถึงโชเน็นแล้วหัวใจมันเต้นทุกที เพราะนอกจากแอ็กชันกับมิตรภาพที่เข้มข้นแล้ว การตามเก็บสตรีมก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของความสนุกไปซะแล้ว

ถ้าจะให้เลือกแพลตฟอร์มที่ครอบคลุมที่สุดในไทย ผมมองว่า 'Crunchyroll' ยังคงเป็นตัวเลือกหลัก เพราะมีคลังอนิเมะญี่ปุ่นที่กว้างกว่าและมีการซิงค์แบบซีซั่นต่อซีซั่นสำหรับหลายเรื่องสำคัญ ผมชอบที่มีทั้งซับหลากภาษาและบางเรื่องมีพากย์ไทย ทำให้สะดวกสำหรับทั้งคนที่ชอบซับและคนที่อยากดูแบบสบายหู ตัวอย่างที่ผมติดตามบนแพลตฟอร์มนี้คือ 'One Piece' (บางซีซั่น) กับ 'My Hero Academia' ที่มักจะอัพเดตไว

อีกแพลตฟอร์มที่เรียกว่าควรมีคู่กันคือ 'Bilibili' เพราะในไทยมีไลเซนส์ของบางเรื่องใหม่ๆ ที่อาจไม่มีบนแพลตฟอร์มอื่น รวมถึงซีรีส์ที่เพิ่งจบใหม่ๆ ที่ผมอยากดูแบบคมชัดและมีคอมเมนต์จากผู้ชม การใช้สองบริการร่วมกันมักจะครอบคลุมโชเน็นส่วนใหญ่ แต่ก็ต้องยอมรับว่าไม่มีที่ไหนสมบูรณ์ 100% เพราะสิทธิ์การฉายกระจายอยู่ระหว่างหลายเจ้า

สุดท้ายนี้ถาชอบสะดวกและชอบงานภาพระดับโปรไฟล์สูงอย่าง 'Demon Slayer' กับ 'Jujutsu Kaisen' ก็หาใน 'Netflix' ได้ในบางครั้ง แต่ถ้าต้องมีที่เดียวที่ครบที่สุดสำหรับแฟนโชเน็น ผมยังลงคะแนนให้ 'Crunchyroll' เป็นอันดับหนึ่ง เพราะความหลากหลายและการอัพเดตที่ต่อเนื่อง ซึ่งทำให้การตามซีรีส์ยาวๆ เป็นไปได้อย่างราบรื่น

ลองนึกภาพเปิดซีรีส์ตอนแรกแล้วรู้สึกเหมือนได้เจอเพื่อนใหม่ที่เข้าใจคุณทันที — นั่นคือเหตุผลที่ฉันชอบแนะนำ 'My Hero Academia' ให้คนเริ่มต้นดูโชเน็นมาก ๆ เพราะมันมีจังหวะการเล่าเรื่องที่ค่อนข้างตรงไปตรงมา ตัวเอกเป้าหมายชัดเจน ศัตรู-มิตรภาพ-การฝึกฝนถูกวางเป็นส่วนๆ ให้รู้สึกคุ้นเคย พอจบแต่ละอาร์คก็มักจะได้ผลตอบแทนทางอารมณ์ทันที ทำให้ไม่รู้สึกเหนื่อยหรือสับสนกับโลกกว้าง ๆ ที่ต้องตามมากนัก

ฉันเองมักเล่าให้เพื่อนใหม่ฟังว่าอีกเหตุผลคือภาพรวมของ 'My Hero Academia' เข้าถึงง่าย ทั้งธีมที่เกี่ยวกับความฝัน ความกลัวในการล้มเหลว และการทำงานเป็นทีม ซึ่งเป็นจุดที่คนเพิ่งเริ่มดูก็สามารถยึดเป็นจุดอ้างอิงได้ นอกจากนั้นงานภาพในหลายตอนก็สวย โทนดราม่ากับคอมเมดี้ผสมกันแบบพอดี ไม่หนักเรื่องโลกทัศน์จนเกินไป ทำให้ใครที่ไม่คุ้นเคยกับศัพท์เฉพาะของโชเน็นก็ยังติดตามได้แบบไม่หลง

อีกเรื่องที่ฉันแนะนำเป็นอันดับต้น ๆ คือ 'Kimetsu no Yaiba' เพราะฤดูกาลแรกสั้นและกระชับ มีฉากแอ็กชันที่ดึงดูดตั้งแต่ตอนแรก และมีโครงเรื่องที่ไม่ต้องตามยืดยาวนับร้อยตอน ถ้าอยากเริ่มจากความเข้มข้นแบบมีภาพสวย ๆ แต่ไม่อยากเจอกับการแบกรับจักรวาลใหญ่โตมากเกินไป เรื่องนี้ตอบโจทย์ได้ดี สรุปแล้วสำหรับคนเพิ่งเริ่ม ฉันชอบแนะนำเรื่องที่ให้ความรู้สึก 'จับต้องได้' มีจุดเริ่มต้น-เป้าหมายชัดเจน แล้วค่อยพาไปลองเรื่องที่ซับซ้อนขึ้นทีหลัง

การเดินทางของตัวละครใน 'Naruto' ทำให้ผมประทับใจมากกว่าแค่การต่อสู้หรือการเพิ่มระดับพลัง เพราะมันให้ความสำคัญกับรากเหง้า ความสัมพันธ์ และผลกระทบของการตัดสินใจต่อจิตใจคนหนึ่งคน

เส้นทางของนารูโตะเป็นตัวอย่างชัดเจน—จากเด็กโดดเดี่ยวที่อยากเป็นที่ยอมรับ สู่การกลายเป็นผู้นำที่รู้จักความรับผิดชอบและการให้อภัย การต่อสู้ใน 'Chunin Exams' กับการเผชิญหน้ากับเพนน์แสดงการเติบโตในสองมิติ ทั้งความสามารถเชิงเทคนิคและการเติบโตภายในจิตใจ การเปิดเผยเรื่องราวของอิตาจิทำให้ซาสึเกะมีมิติที่ซับซ้อนขึ้น ไม่ใช่แค่ศัตรูที่ต้องล้ม แต่เป็นบุคคลที่ถูกบีบให้ต้องทำทางเลือกที่สุดโต่ง นั่นทำให้การไล่ล่าของซาสึเกะดูมีน้ำหนักและเข้าใจได้มากขึ้น

นอกจากสองตัวเอก หลายตัวประกอบก็เติบโตอย่างจับต้องได้ เช่นชิกามารุที่เปลี่ยนจากคนขี้เกียจเป็นผู้นำที่เข้าใจหน้าที่ หรือซากุระที่ผ่านการฝึกฝนจนไม่ใช่แค่ตัวละครที่ต้องช่วยเหลือ แต่กลายเป็นผู้ช่วยชีวิตในช่วงสำคัญ จุดที่ผมชอบคือการให้เวลากับการเติบโตของตัวละครแต่ละคน ไม่ใช่ผลักพวกเขาให้เก่งทันทีเพื่อฉากแอ็กชันเท่านั้น แม้จะมีช่วงที่พล็อตวิ่งเร็วเกินไปหรือการตัดสินใจบางอย่างดูขัดใจ แต่ภาพรวมคือการตั้งคำถามว่า ‘การเป็นฮีโร่คืออะไร’ และแสดงให้เห็นว่าความเป็นมนุษย์มีความซับซ้อนกว่าการชนะหรือแพ้

เสน่ห์อีกอย่างคือการที่เรื่องยอมรับความผิดพลาดของตัวละคร—ไม่มีใครสมบูรณ์แบบและหลายครั้งความเข้มแข็งเกิดจากการยอมรับแผลใจ ผมเชื่อว่าคนดูจำนวนมากเชื่อมโยงกับการฝ่าฟันเหล่านี้จนรู้สึกว่าไม่ได้ดูแค่การ์ตูนต่อสู้ แต่เป็นเรื่องราวของการเติบโตจริง ๆ ซึ่งทิ้งความประทับใจยาวนานและทำให้ฉากจบหลายฉากมีความหมายเหนือกว่าการกระทำนั้นเพียงอย่างเดียว

บอกเลยว่าไม่มีฉากต่อสู้ในอนิเมะโชเน็นเรื่องไหนที่ทำให้หัวใจเต้นแรงเท่าฉากการปะทะของ 'Naruto' ตอนที่เน้นการชนกันของอุดมการณ์และพลัง นอกจากความอลังการของท่าต่อสู้แล้ว สิ่งที่ทำให้ฉากนี้เด่นคือมิติทางอารมณ์ที่ถูกสอดแทรกไว้ตลอดการแลกหมัด หนึ่งในเหตุผลที่ผมชอบฉากนี้มากคือการใช้มุมกล้องและคัทที่ฉลาด—มีทั้งช็อตกว้างให้เห็นความเสียหายของหมู่บ้านและช็อตใกล้ที่จับสายตาไปที่ดวงตาและความเจ็บปวดของตัวละคร ซึ่งทำให้การชนกันของจังหวะรุก-รับไม่ใช่แค่การโชว์พลัง แต่กลายเป็นบทสนทนาแบบไม่ต้องพูด

การเล่าเรื่องในฉากนี้ยังใช้เสียงประกอบและความเงียบได้เป๊ะมาก เสียงระเบิดหรือความโดดของทั้งคู่จะถูกตัดด้วยช่วงที่ตัวละครจ้องกันยาวๆ แล้วตามด้วยบีตเพลงที่เพิ่มความเข้มข้นเมื่อความหวังหรือความสิ้นหวังทะลักขึ้น ผมชอบวิธีที่อนิเมเตอร์จัดคิวการเคลื่อนไหว—มีทั้งการปล่อยพลังที่แลดูหนักแน่น และฉากสโลว์ที่ทำให้เราได้เห็นรายละเอียดเล็กๆ เช่นแผลที่เพิ่มขึ้น หรือลมหายใจที่เปลี่ยนอารมณ์ทั้งฉาก ทำให้คนดูรู้สึกเหมือนร่วมต่อสู้ไปด้วยจริงๆ

กว่าแค่เอฟเฟกต์หรือท่าประกอบ ฉากนี้ยังสำเร็จเพราะความสำคัญของผลลัพธ์ต่อเรื่องราวและการเติบโตของตัวละคร เมื่อผมดูซ้ำหลายครั้ง จะเริ่มสนุกกับการสังเกตว่าการเลือกไดเร็กชันแบบไหนส่งผลต่อความหมายของการต่อสู้ เช่น การเลือกให้ฝ่ายหนึ่งยืนหยัดและยอมรับความเจ็บปวดเพื่อเปลี่ยนผู้อื่น นั่นทำให้ฉากต่อสู้ไม่ใช่แค่โชว์ทักษะ แต่เป็นบทพิสูจน์ความเชื่อและการยอมพลีสุดท้าย สำหรับคนที่มองหาฉากที่ทั้งเทคนิคและอารมณ์ฉันว่าฉากใน 'Naruto' ตอนนี้ยังคงเป็นหนึ่งในมาตรฐานที่ยากจะลบเลือน

หัวข้อ 'โชตะ' มักทำให้การคุยในวงการอนิเมะคึกคักเสมอ — ในมุมมองของคนชอบเก็บข้อมูลและวิเคราะห์งานศิลป์อย่างเงียบ ๆ เรื่องนี้คือคำเรียกสั้น ๆ มาจากคำว่า 'ショタ' ในภาษาญี่ปุ่น ซึ่งปกติจะหมายถึงตัวละครชายที่มีลักษณะเป็นเด็กหรือดูหนุ่มน้อย แนวคิดนี้ครอบคลุมตั้งแต่การวาดตัวละครหน้าตาน่ารักในโทนไม่ส่อไปทางเพศจนถึงงานแฟนอาร์ตหรือโดจินชิที่มีเนื้อหาเชิงผู้ใหญ่ ความต่างระหว่างการนำเสนอแบบไร้พิษภัยกับการนำไปเต็มไปด้วยแรงจูงใจทางเพศคือจุดสำคัญที่คนในชุมชนต้องตัดสินใจ

เรามองว่าการใช้แท็กหรือคำว่า 'โชตะ' มักเกี่ยวพันกับสไตล์ศิลป์และการชอบตัวละครที่มีความบริสุทธิ์หรือคาแรกเตอร์เด็ก ๆ มากกว่าการตั้งใจจะสื่อเพศเสมอไป ตัวอย่างคลาสสิคที่ชวนให้คิดถึงภาพลักษณ์แบบนี้คือตัวเอกเด็กในเรื่องสไตล์ย้อนยุคหรือการ์ตูนเด็กสมัยก่อนที่เน้นความไร้เดียงสา แต่เมื่อเข้าสู่พื้นที่โดจินชิหรือคอนเทนต์สำหรับผู้ใหญ่ แท็กนี้มักจะกลายเป็นข้อถกเถียงเรื่องศีลธรรมและกฎหมาย

ในฐานะแฟนคนหนึ่ง เราถือว่าการจัดการความชัดเจนของคำจำกัดความและการติดแท็กอย่างรับผิดชอบมีความสำคัญ ผู้สร้างและแพลตฟอร์มควรแยกประเภทให้ชัดเจน เพื่อให้แฟนที่ต้องการเพียงคาแรกเตอร์น่ารักกับคนที่ไม่อยากรับคอนเทนต์เชิงเด็ก-ผู้ใหญ่สามารถแยกกันได้ง่าย ๆ แล้วค่อยเพลิดเพลินในแบบของตัวเองโดยไม่เบียดเบียนผู้อื่น — นี่คือความคิดส่วนตัวที่มักจะคุยกับเพื่อน ๆ อยู่เสมอ

แนะนำให้เริ่มจาก 'Fruits Basket' เพราะมันเป็นประตูที่อบอุ่นและไม่ปิดกั้นสำหรับคนใหม่ที่อยากลองโลกของอนิเมะโชโจ

จังหวะเรื่องเน้นการเติบโตของตัวละครมากกว่าพล็อตโรแมนติกล้วน ซึ่งทำให้คนดูได้เชื่อมโยงกับความรู้สึกหลากหลายของตัวละครหลัก ตั้งแต่ความโศกเศร้าไปจนถึงความสุขเล็ก ๆ ในชีวิตประจำวัน จุดเด่นคือการจับคู่ระหว่างความฮาแบบน่ารักกับมุมดราม่าที่ลึกซึ้งโดยไม่ทิ้งความหวังไว้ไกลเกินไป เสน่ห์ของตัวเอกหญิงที่เข้มแข็งแบบไม่หวือหวาช่วยให้เรื่องไม่รู้สึกอ่อยากให้ทุกคนรัก แต่กลับชวนให้เข้าใจและแคร์

ด้านงานภาพและการรีเมคใหม่ ๆ ทำให้อารมณ์ในฉากสำคัญชัดเจนขึ้น สเปซระหว่างบทสนทนาและการแสดงสีหน้ามีผลต่อการเก็บรายละเอียดอารมณ์ได้ดีมาก ส่วนตัวผมมักจะประทับใจกับการสร้างบรรยากาศในฉากเงียบ ๆ ที่พูดน้อยแต่กดดันทางอารมณ์ได้หนัก การเริ่มจากเรื่องนี้จะช่วยให้ผู้ชมรู้สึกว่าชาโตรองรับทั้งคนที่ชอบความโรแมนติกและคนที่ชอบเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างคนหลายแบบ

โดยรวมแล้ว 'Fruits Basket' ให้ความสมดุลและพื้นที่ให้คนดูได้คิดตามตัวละครมากกว่าแค่จิ้นคู่รัก เป็นตัวเลือกที่นุ่มนวลและเข้าถึงง่าย เหมาะจะเป็นเรื่องแรกที่ทำให้คนอยากขยับไปดูโชโจเรื่องอื่น ๆ ต่อไป

พอพูดถึงมังงะจีนแนวโชเน็น ผมมักจะนึกถึงงานที่มีทั้งการเติบโตของตัวละครและการวางโลกที่ทำให้ใจเต้นไม่หยุด 'Tales of Demons and Gods' เป็นหนึ่งในตัวอย่างที่ผมชอบมาก เพราะมันผสมความดาร์กของอดีตกับความหวังของการแก้ไขชะตากรรมได้อย่างลงตัว

ความที่เรื่องเล่าเริ่มจากคนที่รู้ความลับของโลกเก่าแล้วถูกส่งกลับมาในร่างของตัวเองตอนเป็นหนุ่ม ทำให้จังหวะการเล่าไม่เหมือนโชเน็นทั่วไป — มันมีทั้งการสอนให้ตัวเอกค่อยๆ ฉลาดขึ้น การวางแผนเชิงกลยุทธ์ และการต่อสู้ที่ไม่ได้เน้นแค่พลังโจมตี แต่ยังมีชั้นเชิง ผมชอบฉากที่ตัวเอกต้องใช้ความรู้ในอนาคตมาเปลี่ยนแปลงแวดวงเวทมนตร์และการเมืองท้องถิ่น เพราะมันให้ความรู้สึกว่าทุกการตัดสินใจมีผล ต่อให้จะเป็นฉากฝึกซ้อมเล็กๆ ก็มีน้ำหนักของผลลัพธ์ตามมา

นอกจากนี้งานศิลป์กับการออกแบบระบบพลังงานในเรื่องช่วยยกระดับอารมณ์อย่างมาก — ตอนตัวละครหัดใช้พลังใหม่ๆ แล้วภาพซีนกับบรรยากาศไปด้วยกัน ทำให้ผมรู้สึกเหมือนกำลังเห็นการเติบโตจริงๆ มากกว่าการเพิ่มพลังแบบกระโดดๆ ถ้าอยากได้มังงะจีนที่ยังคงหัวใจของโชเน็นไว้ คือการเติบโต มิตรภาพ และการต่อสู้ แต่มีเลเยอร์ของการแก้ปริศนาโลกและแผนการวางไว้ด้วย 'Tales of Demons and Gods' จะตอบโจทย์ได้ดี อ่านแล้วจะเข้าใจว่าทำไมแฟนๆ ถึงติดกันยาวๆ และยังมีฉากที่ทำให้ยิ้มได้แม้จะอยู่ในบรรยากาศตึงเครียดอยู่ก็ตาม