เจสัน สเตธัม

ยอมรับเลยว่าเวลาใครพูดถึงเจสัน สเตธัม ภาพที่โผล่มาในหัวมักเป็นฉากบู๊ระเบิดและท่าคอมแบทคูล ๆ มากกว่าจะเป็นถ้วยรางวัลตั้งโชว์ แต่ฉันมองว่าสิ่งที่เขาได้รับจริง ๆ น่าสนใจกว่าการนับเหรียญรางวัลแบบดั้งเดิม

ฉันเห็นว่าในเชิงรางวัลทางการ เจสันไม่ได้เก็บรางวัลจากเวทีใหญ่แบบออสการ์หรือบาฟต้ามากนัก แต่เขาได้รับการเสนอชื่อและรางวัลจากงานที่เน้นแฟน ๆ และแนวบู๊ เช่น งานโหวตของสื่อบันเทิงและรางวัลประเภทนักแสดงแอ็กชันที่ยกย่องความสามารถด้านสตันท์และการแสดงแอ็กชัน นอกจากนี้ยังมีรางวัลจากสมาคมวิจารณ์ภาพยนตร์ท้องถิ่นบางแห่ง รวมถึงการยอมรับในงานเทศกาลที่ให้เครดิตกับหนังแนวที่เขาเล่น

ในฐานะแฟนที่ติดตามผลงานมาเรื่อย ๆ ฉันให้ความสำคัญกับสิ่งเหล่านี้มากกว่าตัวเลขของรางวัล เพราะความนิยมจากผู้ชมและการถูกยกเป็นไอคอนของหนังแอ็กชัน (ตัวอย่างงานอย่าง 'Lock, Stock and Two Smoking Barrels' และผลงานที่ทำให้เขาเป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวางอย่าง 'The Transporter') มันแสดงถึงการยอมรับที่เกิดจากผลงานจริง ๆ มากกว่าการชนะในเวทีที่เน้นศิลปะระดับสูง สุดท้ายแล้วรางวัลที่ทำให้เขาเด่นชัดคือการที่แฟน ๆ ยกให้เขาเป็นตัวแทนของหนังบู๊ยุคใหม่ นั่นแหละที่ให้ความหมายมากกว่าสเตตัสบนชั้นวางรางวัล

เราเป็นคนที่ติดตามหนังบู๊มานานและบอกเลยว่าเมื่อพูดถึงผลงานของเจสัน สเตธัม บน Netflix มักมีตัวเลือกที่น่าสนใจอยู่เรื่อย ๆ ซึ่งส่วนใหญ่เป็นหนังที่โชว์ทักษะแอ็กชันและคาแรกเตอร์เข้ม ๆ ของเขา

'The Transporter' (หรือภาคแรกของแฟรนไชส์) มักจะโผล่บนแพลตฟอร์มนี้ในบางภูมิภาค — หนังเรื่องนี้คือพอยต์เริ่มที่ทำให้รู้จักสเตธัมในบทคนขับมืออาชีพที่มีกฎของตัวเอง ฉากขับรถและสตันท์ที่คมทำได้ดีมาก ส่วนถ้าชอบสไตล์ดุดันและเร็วเหมือน adrenalized, 'Crank' เป็นตัวเลือกที่บ้าบิ่นและให้พลังไม่หยุดพัก อีกเรื่องที่อยากแนะนำคือ 'Parker' ซึ่งนำเสนอด้านมืดแต่มีอารมณ์ขันแบบเงียบ ๆ ของตัวละคร สุดท้ายถ้าอยากดูหนังที่ให้ความเข้มข้นแบบคนเดียวปะทะโลก ลองหา 'Safe' ดู — หนังแนวแอ็กชันที่ผสมความเป็นทริลเลอร์และความเป็นพ่อแบบไม่หวือหวา

ข้อสังเกตเล็กน้อยคือรายชื่อบน Netflix เปลี่ยนแปลงบ่อยและแตกต่างกันตามประเทศ ดังนั้นชื่อพวกนี้อาจมา-ไป แต่ถ้าเปิดหน้าแอปและค้นชื่อเหล่านี้ มีโอกาสสูงที่จะเจออย่างน้อยหนึ่งเรื่องที่โดนใจ ช่วงที่อยากดูแอ็กชันหนัก ๆ เหล่านี้ช่วยได้เสมอ

มุมมองหนึ่งที่ผมชอบคือมองย้อนกลับไปยังรากเหง้าของเจสัน สเตธัมกับแก๊งนักแสดงในยุคแรก ๆ ของเขา และชื่อที่ผมมักจะนึกถึงคือนักแสดงสายโหดอย่าง 'Vinnie Jones'. ผมชอบดูเคมีระหว่างคนที่มาจากฉากเดียวกัน เพราะมันให้ความรู้สึกว่าเป็นกลุ่มเพื่อนร่วมงานที่ต่อยอดกันมาเรื่อย ๆ ซึ่งกรณีของเจสันกับ 'Vinnie Jones' เป็นตัวอย่างชัดเจน: ทั้งคู่โคจรพบกันในหนังแนวอันธพาลสมัยปลายยุค 90 ที่มีพลังและสำเนียงแบบเดียวกัน

ฉากใน 'Lock, Stock and Two Smoking Barrels' ทำให้ผมรู้สึกว่าเคมีของสองคนนี้เข้ากันได้ดี ทั้งการส่งตาหรือท่าทางเงียบ ๆ ที่เติมความสมจริงให้กับโลกใต้ดินของหนัง ส่วนใน 'Snatch' ก็ยังเห็นความถนัดในการเล่นบทพวกที่ดูเกรี้ยวกราดแบบไม่ต้องพูดมาก ซึ่งช่วยสร้างความลื่นไหลให้ฉากร่วมกันของพวกเขา

สุดท้ายความสัมพันธ์แบบนี้ไม่จำเป็นต้องวัดจากจำนวนภาพยนตร์แค่เพียงอย่างเดียว แต่เรื่องราว ความเข้ากันของสไตล์การแสดง และการที่ทั้งคู่เคยเป็นส่วนหนึ่งของวงเดียวกันในช่วงเริ่มต้นงานภาพยนตร์ทำให้ผมมองว่า 'Vinnie Jones' เป็นหนึ่งในชื่อที่เด่นเมื่อพูดว่าคนไหนที่เจสันร่วมงานด้วยบ่อยและเป็นที่จดจำ

การฝึกสตันต์ของเจสันสเตแธมให้ความรู้สึกเป็นงานฝีมือมากกว่าการโชว์เหนือ: ความหนักแน่นคือหัวใจของมัน

ผมสังเกตว่าการเตรียมร่างกายของเขาเน้นที่ความแข็งแรงแบบฟังก์ชันนอลเป็นหลัก—เวทเทรนนิ่งแบบยกน้ำหนักผสมกับการออกกำลังกายที่ใช้แรงระเบิด เช่น สปรินต์สั้น การกระโดด และซ้อมยกของหนักซ้ำๆ เพื่อสร้างพลังในช่วงเวลาสั้นๆ นอกจากนี้ยังเห็นการใช้อุปกรณ์อย่างเคตเทิลเบลล์ แซนด์แบ็ก และบาร์โซ่เพื่อเพิ่มการจับและแกนกลางลำตัว

เมื่อคิดถึงฉากแอ็กชันตอนใน 'The Transporter' จะเห็นชัดว่าทักษะการต่อสู้แบบมวยผสมและการฝึกคอรด์ดิเนชันกับนักสตันต์มีบทบาทสำคัญ เขาไม่พึ่ง CGI มากนัก แต่พยายามฝึกร่วมกับทีมสตันต์จนการเคลื่อนไหวออกมาต่อเนื่องและปลอดภัย ทั้งการซ้อมแบบช้า ติดตั้งวายร์ หรือทดสอบมุมกล้องล่วงหน้า รายละเอียดการฝึกเหล่านี้ทำให้ผมรู้สึกว่าแอ็กชันของเขามีความแท้จริงและหนักแน่นกว่าการแสดงทั่วไป

แนะนำให้เริ่มจาก 'The Transporter' ถ้าต้องการเห็นเจสันในบทฮีโร่ที่เรียบง่ายแต่มีเสน่ห์เฉพาะตัว ผมชอบความเป็นระเบียบของหนังเรื่องนี้ พล็อตไม่ซับซ้อน การเคลื่อนไหวและคิวบู๊ได้รับการออกแบบมาให้เหมาะกับทักษะการแสดงของเขา และมีบรรยากาศแบบหนังทิศตะวันตกยุโรปที่รู้สึกต่างจากฮอลลีวูดโดยรวม

จังหวะการตัดต่อในฉากแอ็กชันทำให้ผมติดตามได้สนุก ไม่รู้สึกเว้นวรรคมากเกินไป และฉากขับรถกับการต่อสู้ตัวต่อตัวแสดงให้เห็นว่าความเป็นตัวละครของเขาไม่จำเป็นต้องใช้น้ำเสียงหรือบทพูดเยอะ หนังเรื่องนี้เหมาะสำหรับคอแอ็กชันที่อยากเห็นเทคนิคการเคลื่อนไหวมากกว่าดราม่าเชิงลึก

อีกเรื่องที่อยากแนะนำจากช่วงแรก ๆ ของเขาคือ 'Snatch' ซึ่งให้รสชาติที่แตกต่างมากกว่า ในบทบาทรองของเขา หนังเรื่องนั้นเป็นงานแนวคอมมิค-อาชญากรรมที่เต็มไปด้วยตัวละครสีสัน ฉากเล็ก ๆ หลายฉากช่วยเน้นความตั้งใจและมิติของตัวละครได้ดี และทำให้ภาพรวมของผลงานช่วงต้นของเขาดูน่าสนใจขึ้นโดยไม่ต้องพึ่งฉากระเบิดใหญ่ ๆ สรุปคือสองเรื่องนี้ให้ความรู้สึกสะใจที่ต่างกัน แต่เสน่ห์ของเขาในทั้งสองแบบชัดเจนและดูคุ้มค่าทุกครั้งที่หยิบมาดู

ภาพยนตร์อย่าง 'Snatch' เป็นตัวอย่างชั้นเยี่ยมของการที่เจสัน สเตธัมถูกขับขึ้นมาด้วยทีมผู้แสดงที่ทั้งแปลกและเฉียบคม ในบทบาทเล็ก ๆ แต่เจาะจงสไตล์ เขาไม่ได้ต้องแบกหนังคนเดียว แต่กลับกลายเป็นหนึ่งในชิ้นส่วนสำคัญที่ทำให้คนดูรู้สึกลงล็อกกับจังหวะของเรื่อง

ฉันชอบดูฉากที่ตัวละครของเขาต้องโต้ตอบกับนักแสดงรุ่นใหญ่ที่มีบุคลิกแตกต่างสุดขั้ว เช่น การปะทะเชิงอารมณ์กับนักแสดงที่มีความสามารถในการเล่นบทคาร์ลิเฟอร์ (ไม่อยากสปอยล์มาก) หรือมุมตลกร้ายที่เกิดขึ้นเมื่อเจอสไตล์การแสดงของคู่แข่งในฉากเดียวกัน การผสมระหว่างนักแสดงคอมเมดี้ ดราม่า และคนที่มีลุคคูล ๆ ทำให้หนังเรื่องนี้กลายเป็นงานที่เต็มไปด้วยพลังและความฉลาดในการจำกัดบท

ประสบการณ์การดูสำหรับฉันคือความเบิกบานใจแบบมืด ๆ ที่ยังคงความเฉียบคมของบทสนทนาและการเคลื่อนไหว การที่สเตธัมสามารถยืนข้าง ๆ นักแสดงที่มีสไตล์ต่างกันได้โดยไม่จมหรือเกะกะ เป็นเหตุผลหนึ่งที่ทำให้ผลงานชิ้นนี้น่ากลับมาดูซ้ำเพื่อจับรายละเอียดใหม่ ๆ เสมอ

ในฐานะคนที่ติดตามผลงานของเจสัน สเตแธมมาตลอด ผมขอจัดรายการหนังหลัก ๆ ที่เขาแสดงพร้อมบทบาทที่เล่นให้เป็นภาพรวมตั้งแต่เริ่มเข้าวงการจนถึงช่วงหลัง ๆ เพื่อให้เห็นพัฒนาการและความหลากหลายของบทบาทที่เขาเลือก

เริ่มจากผลงานยุคแรกที่ทำให้เขาเป็นที่รู้จัก: 'Lock, Stock and Two Smoking Barrels' (1998) – รับบท Eddie, 'Snatch' (2000) – รับบท Turkish, และ 'Mean Machine' (2001) – รับบท Danny Meehan ซึ่งเป็นบทที่โชว์มุมตลกร้ายและคาแรกเตอร์แบบนักกีฬา ต่อมาเขาย้ายเข้าสู่งานแอ็กชันพ่วงบทเอกแบบฮีโร่สายบู๊ที่ทำให้คนจำเขาได้ชัดเจน เช่น 'The Transporter' (2002) – รับบท Frank Martin (และภาคต่อ 'The Transporter 2' (2005) กับ 'The Transporter 3' (2008) ยังคงรับบท Frank Martin)

ช่วงกลางทศวรรษ 2000 มีทั้งบทแนวระทึกขวัญและแอ็กชันคัลท์ที่หลากหลาย เช่น 'Cellular' (2004) – รับบท (บทสนับสนุนสำคัญ), 'Chaos' (2005) – รับบท Quentin Conners, 'Revolver' (2005) – รับบท Jake Green, และ 'Crank' (2006) – รับบท Chev Chelios ซึ่งสองเรื่องหลังโชว์สไตล์การแสดงเต็มพลัง ส่วนผลงานแนวเขย่าขวัญ/อาชญากรรมที่โดดเด่นมี 'Death Race' (2008) – รับบท Jensen Ames และ 'The Bank Job' (2008) – รับบท Terry Leather

ในทศวรรษ 2010 เขากลายเป็นหนึ่งในคนสำคัญของหนังแอ็กชันเชิงพาณิชย์ มีบทเด่นในแฟรนไชส์และงานฮอลลีวูดขนาดใหญ่ เช่น 'The Expendables' ซีรีส์ (2010, 2012, 2014, 2023) – รับบท Lee Christmas, 'The Mechanic' (2011) และ 'Mechanic: Resurrection' (2016) – รับบท Arthur Bishop, 'Killer Elite' (2011) – รับบท Danny Bryce, 'Safe' (2012) – รับบท Luke Wright, 'Parker' (2013) – รับบท Parker, 'Homefront' (2013) – รับบท Phil Broker, และงานร่วมแฟรนไชส์ความเร็วอย่างบท Deckard Shaw ที่เริ่มจากการปรากฏตัวและขยายบทสู่ 'Furious 7' (2015), 'The Fate of the Furious' (2017), 'Fast & Furious Presents: Hobbs & Shaw' (2019) และการกลับมาปรากฏตัวในภาคหลัง ๆ

ช่วงหลัง ๆ เขาลองบทที่ต่างจากเดิม เช่น 'The Meg' (2018) และ 'The Meg 2: The Trench' (2023) – รับบท Jonas Taylor, 'Wrath of Man' (2021) – รับบท H (หรือ Patrick Hill ในบางที่), 'Operation Fortune: Ruse de Guerre' (2023) – รับบท Orson Fortune, และล่าสุดในยุค 2020s ยังมี 'The Beekeeper' (2024) – รับบท Adam Clay รวมทั้งยังมีงานสมทบและคาเมโอในหนังหลากหลายเรื่องตลอดเส้นทางอาชีพของเขา

รายการด้านบนคือกรอบหลักของผลงานภาพยนตร์ที่คนมักตามหาเมื่ออยากรู้ว่าทุกครั้งที่เห็นหน้าเขาในจอ เขาเล่นบทอะไรบ้าง — บางบทชัดเจนเป็นฮีโร่บู๊ บางบทเป็นตัวละครที่มีแต้มดาร์กหรือดิบเถื่อน ซึ่งทำให้เส้นทางของเขาน่าสนใจและหลากหลายกว่าที่หลายคนคาดไว้ สุดท้าย ถ้าใครอยากดูความเปลี่ยนผ่านของสไตล์การแสดง ให้เริ่มดูตั้งแต่ยุค 'Lock, Stock...' แล้วไล่มาจนถึง 'The Beekeeper' จะเห็นภาพชัดเจนขึ้นว่าเขาพัฒนามาอย่างไร

รายการหนังของเจสัน สเตแธมที่ผมแนะนำมีทั้งงานเก่าแบบกลิ่นอายคัลท์ ไปจนถึงบล็อกบัสเตอร์แนวแอ็กชันบริสุทธิ์ ซึ่งถ้าจะให้เลือกเป็นชุดเพื่อเห็นวิวัฒนาการของเขา แนะนำเริ่มจากหนังที่ทำให้คนเริ่มจำเขาได้ก่อนเลยอย่าง 'Lock, Stock and Two Smoking Barrels' กับ 'Snatch' สองเรื่องนี้ไม่ใช่แอ็กชันซัดกระจายแต่เป็นบทบาทที่โชว์เสน่ห์การแสดงแบบดิบ เฮี้ยว และมีสไตล์การเล่าเรื่องเฉพาะตัว ทำให้เห็นว่าเขาไม่ได้เกิดมาเพื่อเตะต่อยอย่างเดียว แต่มีท่าทีและน้ำเสียงที่เป็นเอกลักษณ์ เมื่อติดตามจากหนังพวกนี้จะรู้สึกได้ว่าเขาเติบโตจากนักแสดงหน้าใหม่สู่คาแรคเตอร์ที่คนจดจำได้ทันที

หลังจากนั้นมาที่ยุคแอ็กชันคอมเมดี้และแอ็กชันสไตล์บู๊ล้างผลาญอย่าง 'The Transporter' ซึ่งเป็นภาพยนตร์ที่นิยามวิธีการบู๊ของเขา: เท่ กริบ คอนโทรลบอดี้ชัดเจน และการคิวบู๊ที่ทำให้เราเชื่อได้ว่าผู้ชายคนนี้ทำแบบนั้นได้จริง ต่อด้วย 'Crank' ที่พาเขาไปสุดทางของความบ้าระห่ำ หนังเรื่องนี้ฉีกทุกกฎ ไม่ต้องการความสมจริง แต่ต้องการพลังและพล็อตแบบไม่หยุดนิ่ง ทำให้ได้เห็นมุมที่โหดร้ายฮาร์ดคอร์และทุ่มเทฝีมือทางกายภาพอย่างเต็มเหนี่ยว แล้วใครจะลืม 'The Mechanic' ไปได้—งานนี้แสดงให้เห็นการฝึกฝนและความประณีตในการออกแบบการฆ่าในมุมมองของตัวเอก เป็นอีกแบบของแอ็กชันที่เน้นเทคนิคและจังหวะมากกว่าการระเบิดล้างจอ

สุดท้ายอยากแนะนำหนังแนวคิดเยอะหน่อยแต่ยังคงความตึงเครียดอย่าง 'The Bank Job' ซึ่งให้ภาพอีกด้านของเขา—บทบาทที่ต้องใช้มิติของการแสดงมากกว่าแค่กำปั้น หนังแนวอาชญากรรมแบบนี้ช่วยสมดุลภาพพจน์นักบู๊ให้คนเห็นว่าความสามารถของเขาครอบคลุมตั้งแต่คาแรคเตอร์ที่ดิบไปจนถึงบทที่ต้องเนี้ยบและมีเลเยอร์ ถ้าจะเรียงลำดับการดู ผมมักจะแนะนำให้ดูจากงานเก่าไปงานใหม่เพื่อรับรู้พัฒนาการ แล้วค่อยกระโดดข้ามไปเรื่องที่แอ็กชันสุดโต่ง จะได้สัมผัสได้ทั้งเสน่ห์การเป็นนักแสดงคนหนึ่งและความเป็นสตาร์แอ็กชันของเขา นี่คือชุดหนังที่ผมมองว่าเป็นตัวแทนสำคัญของเจสัน สเตแธม ซึ่งดูแล้วรู้สึกคุ้มค่า ทั้งความสนุกและมุมมองการแสดงที่หลากหลาย

บอกตรงๆ ผมชอบส่องบันทึกรางวัลของนักแสดงที่ทำหนังบู๊แบบจริงจัง และกรณีของเจสัน สเตแธมก็เป็นตัวอย่างที่น่าสนใจเพราะเส้นทางรางวัลของเขาไม่เหมือนนักแสดงสายดราม่าแบบดั้งเดิม

จากมุมมองเชิงข้อมูล กรอบที่เห็นชัดคือเขาแทบจะไม่ได้รับรางวัลจากเวทีใหญ่อย่าง 'ออสการ์' 'บาฟตา' หรือ 'โกลเดน โกลบ' แต่ผลงานของเขามักจะได้การยอมรับจากเวทีที่เน้นความนิยมของผู้ชมและรางวัลสายบันเทิงเชิงสาธารณะ เช่น งานที่ใช้การโหวตจากแฟนๆ หรือรางวัลของนิตยสารหนัง ผมสังเกตว่าเขาได้รับการเสนอชื่อและชนะในประเภทรางวัลที่เน้นแอ็คชั่น ความนิยม หรือไอคอนภาพยนตร์ มากกว่าจะเป็นรางวัลทางศิลป์แบบดั้งเดิม

เมื่อมองย้อนไปในผลงานอย่าง 'The Transporter' 'Crank' หรือแม้แต่ 'The Expendables' และ 'Fast & Furious' ผลงานเหล่านี้ช่วยให้เขาได้รับรางวัลที่เกี่ยวกับการยกย่องบทบู๊ การเป็นไอคอน และรางวัลแฟนอวอร์ดต่างๆ มากกว่าเกียรติยศวิชาการของวงการหนัง ซึ่งนั่นสะท้อนถึงภาพลักษณ์ที่แข็งแกร่งและการเป็นที่รักของผู้ชม ถ้าใครอยากเข้าใจภาพรวมของรางวัลที่เขาได้รับจริงๆ ให้มองที่งานแฟนโหวตและรางวัลเชิงป็อปคัลเจอร์เป็นหลัก — นั่นแหละคือพื้นที่ที่เขาเด่นชัดและได้รางวัลบ่อยที่สุด

ตื่นเต้นมากที่ได้เห็นเขากลับมาในภาพยนตร์แอ็กชันใหม่ หลังจากตามผลงานมาหลายปี ข่าวการฉายของหนังเรื่องนี้ทำให้วงการแฟนบู๊คึกคักเลยทีเดียว

ผมคาดหวังตั้งแต่เห็นทีเซอร์แล้วว่า 'The Beekeeper' จะเป็นภาพยนตร์ที่เล่นกับคาแรกเตอร์แข็งเหมือนเดิม แต่ขยายมิติเข้าไปในโลกของการสมรู้ร่วมคิดและองค์กรลับได้อย่างน่าสนใจ หนังเรื่องนี้เข้าฉายในสหรัฐฯ ช่วงต้นปี 2024 ซึ่งในภาพรวมเป็นช่วงที่เหมาะกับหนังแอ็กชันตลาดกว้าง ส่วนบ้านเราแม้วันฉายอาจเลื่อนไปอีกนิดแต่โดยทั่วไปจะตามมาภายในไม่กี่สัปดาห์ถึงหนึ่งเดือนหลังจากนั้น สิ่งที่ชอบคือเขายังรักษาจังหวะการแสดงบู๊แบบเรียล และมุมมองการแก้ปัญหาของตัวละครยังคงให้ความพึงพอใจแบบเก่าๆ อยู่ เอาเป็นว่าถ้าชอบสไตล์ลุยเดี่ยว-ตรงเป้าของเขา เรื่องนี้น่าจะตอบโจทย์ได้ดีและคุ้มค่าตั๋วอยู่ดี